ตอนที่ 1017 คุณหญิงของบ้าน

เธอยืนขึ้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบคุณสำหรับการสละเวลาของคุณค่ะ คุณนอร์ตัน ฉันจะให้คนส่งสำเนาต้นฉบับมาให้หลังจากตีพิมพ์ค่ะ“

“ได้สิ” ฟาเบียนชำเลืองดูเวลาอีกครั้งและพูดต่อ “คุณอยากไปทานข้าวกลางวันกับผมไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันต้องกลับไปทำงานแล้วค่ะ" ฮันน่าตอบโดยไม่ลังเลและรีบเดินออกไปทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟาเบียนค่อย ๆ เลือนหายไปในขณะที่มองเธอเดินจากไปจนลับสายตา จากนั้นเขาจึงกลับไปที่โต๊ะทํางาน

ผู้ช่วยของเขาเคาะประตู และพูดด้วยเสียงกังวลเล็กน้อย “ทุกคนกำลังรอคุณอยู่ในห้องประชุมค่ะคุณนอร์ตัน...”

“ทราบแล้ว” น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

ฉันพลาดการประชุมครั้งสำคัญ เพื่อที่จะให้เธอได้สัมภาษณ์พิเศษนี้

ฮาน่าเห็นฟาเบียนกำลังเดินเข้าห้องประชุมขณะที่เธอกำลังเดินเข้าลิฟท์

เขามีสีหน้าเคร่งเครียดและดูเหมือนเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้

“ให้ตายสิหมอนั่นเหมือนหมาป่าในคราบลูกแกะเลย!“ เธอพึมพำขณะยืนอยู่ในลิฟท์

ฉันไม่เคยรู้เลยว่าฟาเบียนมีด้านที่ไร้ยางอายเช่นนี้ ตอนที่เขาตอบว่ามันขึ้นอยู่กับอีเวตต์ เขาดู สบายๆ

ฮันน่าก้มหัวลงมองไปที่เท้าเธอขณะที่กำลังครุ่นคิด

“ขอโทษค่ะ! ขอโทษค่ะ!” เธออุทานออกมาตอนที่มีคนมาชนขณะที่พวกเขากำลังจะออกไปลิฟท์ และตอนนั้นเองทำให้เธอรู้ว่าลิฟท์อยู่ชั้นล่างสุดแล้ว

ฮันน่ารีบก้าวออกไปก่อนที่ลิฟท์จะกลับไปชั้นบนอีก และก็ต้องเจอเข้ากับอีเวตต์ทันทีที่เธอไปถึงล็อบบี้หลัก

เธอสวมกระโปรงสั้นสีดำและรองเท้าส้นเข็มสีดำที่ดูเข้ากันดีซึ่งส่งเสียงดังกระทบพื้นทุกก้าวที่เธอเดิน

อีเวตต์ดูสง่างามราวกับนกยูง ขณะที่เธอเดินผ่านห้องโถงโดยสวมแว่นกันแดดบังใบหน้าที่ยกลอยเชิดขึ้น