ตอนที่ 1020 อำนาจตัดสินใจอยู่ที่ผม

ฟาเบียนยักไหล่สบายๆ แทนคำตอบ

ฮันน่าพบว่าตัวเองกำลังโกรธที่เขาไร้ยางอายได้ขนาดนี้ เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างแรงหน้าเธอแดงก่ำ แต่

ฟาเบียนยังดูไม่สะทกสะท้าน "ฟาเบียน คุณทําแบบนี้ทําไม?"

ตอนนี้ฉันคิดถึงการตอบคำถามของเขาตอนก่อนหน้านี้ดูเหมือนทุกอย่างจะเต็มไปด้วยการประชดประชัน

“เพราะอำนาจตัดสินใจมันอยู่ที่ผม" เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจและเดินเข้าไปในครัวก่อนที่เธอจะตอบ

เธองอขาขึ้นวางบนโซฟา ยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นเมื่อนิ้วเท้าของเธอตกลงบนผืนผ้าที่เขานั่งเมื่อครู่

แต่แล้วเธอดึงก็ขากลับโดยไม่ลังเล

หลังจากผ่านวันที่ยาวนาน ฮันน่าเหนื่อยมากจนนอนหลับไปบนโซฟาก่อนที่ฟาเบียนจะทำอาหารเย็นเสร็จ

เมื่อฟาเบียนเสิร์ฟอาหาร เขายิ้มอย่างขมขื่นเมื่อเห็นเธอนอนหลับสนิท ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยความเศร้าโศก

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นชั้นบนอย่างระมัดระวัง

ฮันน่าตื่นขึ้นมาระหว่างทางที่จะไปถึงห้องนอน เธอสบเข้ากับสายตาที่เร่าร้อนของฟาเบียนและสะดุ้งตื่นในวินาทีต่อมา จากนั้นเธอก็กระโดดออกจากอ้อมแขนของเขา

"ฉันเดินเองได้"

ฟาเบียนเอามือล้วงกระเป๋าของเขาและเงียบไว้ ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นร่องรอยของความขมขื่น

ฮันน่ากัดริมฝีปากและจ้องมองเขาสักพักแล้วหันหลังและวิ่งหนีไป

จากนั้นฟาเบียนก็กลับไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่นและจิบกาแฟต่อไป ขณะที่จ้องมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร

โธ่เว้ย ทำไมที่เย็นแล้วถึงได้ขมยังงี้นะ ? ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ฉันทำอาหารโปรดของเธอทั้งหมด แต่กลับกลายเป็นว่าเสียเปล่า

วันรุ่งขึ้นเมื่อฮันน่าตื่นขึ้น ฟาเบียนก็ได้ออกไปแล้ว หลังจากทํากิจวัตรประจำวันตอนเช้าเสร็จ เธอรีบกินอาหารมื้อเช้าแล้วก็ไปทํางาน