ตอนที่ 104 เบามือ

วิเวียนชะงักไป เธอหันไปมองฟินนิค “มันเกิดขึ้นตอนที่คุณถูกลักพาตัวไปเมื่อสิบปีที่แล้วเหรอ

ฟินนิคเติบโตมาในตระกูลที่ร่ำรวย นอกจากการลักพาตัวเมื่อสิบปีก่อน วิเวียนคิดไม่ออกว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอะไรได้อีก

"ใช่แล้ว" ฟินนิคก้มศีรษะลงขณะที่ใส่ยาทาแผล เธอจึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขา “โดนแทงที่ขาทั้งหมดสามครั้ง ถ้าผมไม่ได้รับการรักษาทันเวลาในตอนนั้น ผมคงพิการไปแล้วจริงๆ”

แขนของวิเวียนสั่นเทา เธอตระหนักแล้วว่าเธอพูดออกไปโดยไม่ยั้งคิดเพียงใด เธอก้มหน้าลงและพึมพำ “ฉันขอโทษ...”

“คุณขอโทษผมเรื่องอะไร”

“ฉันพูดถึงเรื่องที่ทำให้คุณไม่สบายใจ” วิเวียนรู้สึกว่าเธอบ่นมากเกินไปเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเธอ เมื่อเทียบกับสิ่งที่ฟินนิคผ่านมา เรื่องของเธอเล็กน้อยมาก เธอทำราวกับว่าเธอเป็นคนเปราะบาง

“ไม่เป็นไร” ฟินนิคตอบ

อย่างไรก็ตาม วิเวียนอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณมีรอยแผลเป็นไหม มันมีผลอะไรหลงเหลืออยู่บ้างหรือเปล่า”

แม้ว่าวิเวียนจะเคยชำเลืองมองร่างของฟินนิคในห้องน้ำมาก่อนหน้านี้ เขามีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว ดังนั้นเธอจึงไม่เคยเห็นร่างกายส่วนล่างของเขาเลย นั่นคือเหตุผลที่เธอไม่รู้เกี่ยวกับบาดแผลที่ขาของเขา

“การทำกายภาพบำบัดของผมค่อนข้างประสบความสำเร็จ ก็เลยไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไร แผลตรงนั้นจะเจ็บเฉพาะเวลาฝนตก” ฟินนิคตอบ ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็เข้ามาในหัวของเขา เขาเลิกคิ้วและมองขึ้นไปที่วิเวียน “ทำไมเหรอ คุณอยากดูมันมั๊ย”

“ดูแผลเป็นเหรอ” วิเวียนชะงัก อาการบาดเจ็บอยู่ในจุดที่อ่อนไหว ฉันจะดูได้อย่างไร เธอพึมพำอย่างเร่งรีบ “ไม่ ไม่เอา โอ๊ย"

เธอกำลังตอบปฏิเสธเขาตอนที่ความเจ็บปวดแผ่ซ่านออกมาจากแขนของเธอที่บาดเจ็บอีกครั้ง ทำให้เธอกรีดร้องออกมาดังๆ

“ในที่สุด หนองออกมาแล้ว” เมื่อเปรียบเทียบกับใบหน้าซีดเซียวของวิเวียน ฟินนิคดูสงบนิ่งในขณะที่เขาโยนสำลีก้านลงบนกระดาษทิชชู่

อึ้งไปชั่วครู่ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเห็นสะเก็ดติดหนองที่ปลายก้านสำลี

ฟินนิคแค่หลอกล่อให้ดูแผลเป็นของเขาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ เพื่อที่เขาจะได้ทำความสะอาดแผลที่บาดเจ็บของเธอให้หมดจด

“พอเราใส่ยาก็เป็นอันว่าทำแผลเสร็จแล้ว” เมื่อมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดของวิเวียน ฟินนิคก็ปรับน้ำเสียงของเขาให้อ่อนลง เขาเอาสำลีก้อนใหม่มาทาที่แผลของเธอ “อดทนอีกนิดนะ”