ตอนที่ 1042 ความรู้สึกที่แท้จริง

ริมฝีปากของเรจิน่าสั่นเทา ใบหน้าเริ่มซีดขาวอย่างน่ากลัว เธอถึงกับพูดไม่ออก ฟาเบียนพูดถูกทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ เธอเป็นได้แค่ของเล่นที่ต้องคอยเกาะเสี่ยเลี้ยงพวกนั้นไปวันๆ

อย่างไรก็ตาม ไม่มีทางที่เรจิน่าจะยอมรับความจริงพวกนั้น เธอจะใช้คำพูดอันร้ายกาจที่ฟาเบียนใช้ทิ่มแทงเธอมาเป็นแรงผลักดันในการแก้แค้นเขากลับแน่นอน!

ด้วยความเกลียดชังและความเจ้าคิดเจ้าแค้น เรจิน่าพุ่งไปข้างหน้าและจิกผมของฮันน่าอย่างรุนแรง

โชคดีที่ฟาเบียนมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาจับข้อมือของเรจิน่าเอาไว้ได้ทันและบังคับให้เธอปล่อยมือ ในที่สุดเรจิน่าก็ยอมปล่อยผมของฮันน่าเพราะแรงบีบนั้น ในขณะที่เธอกำลังก้มตัวลง ฟาเบียนก็สะบัดมือเธอออกอย่างแรงและผลักเธอล้มลงกับพื้น

เมื่อเห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของฮันน่า ฟาเบียนก็รีบเข้ามาและลูบหัวเธอเบาๆ “เจ็บตรงนี้ใช่ไหม?” เขาถามอย่างอ่อนโยน

ฮันน่าพูดไม่ออกเลยพยักหน้าแทนคำตอบ

ฟาเบียนนวดศีรษะให้อย่างระมัดระวัง เขาดูเป็นกังวลอย่างมาก

ฮันน่าพูดอย่างอ่อนแรง “อย่าถูซิ มันเจ็บ”

"ก็ได้ คุณจะไม่เป็นไรนะ ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”

พอพูดจบ เขาก็ก้มลงอุ้มฮันน่าไว้ในอ้อมกอด ขณะที่พวกเขาเดินผ่านเรจิน่า เขาก็มองเธออย่างอาฆาตแค้นด้วยสายตาเย็นชา “ทำได้ดีมากเลยนะ ตอนนี้เธอทำให้ฉันโกรธได้ในทุกเรื่องที่เธอทำเลยล่ะ” พูดเสร็จฟาเบียนก็ก้าวข้ามร่างของเธอไปอย่างไม่แยแส

แม้ว่าความปวดแสบปวดร้อนยังคงอยู่และสติของเธอก็เริ่มไม่ปะติดปะต่อ ฮันน่ายังคงเห็นฟาเบียนมองมาที่เธอเรื่อยๆ และดูกังวลเล็กน้อย

ถึงเธอจะเจ็บอยู่บ้างแต่ฮันน่าก็รู้สึกมีความสุขที่ฟาเบียนยังคงห่วงใยเธอ เธอเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มไว้บางๆ

หลังจากอุ้มฮันน่าขึ้นรถ ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาล ฟาเบียนพูดคุยกับหมออยู่ในห้องฉุกเฉิน “คุณหมอซานเชส ผมมองว่าหนังศีรษะและก็ผมของเธอน่าจะได้รับความเสียหายพอสมควร ผมอยากให้หมอที่เก่งที่สุดในเมืองนี้มาดูอาการให้เธอหน่อยนะครับ”

ชายผู้ซึ่งถูกเรียกว่าคุณหมอซานเชสตอบกลับ “ไม่ต้องห่วงครับ ผมได้จัดเตรียมหมอที่เก่งที่สุดในประเทศมาดูแลเธอให้แล้ว”