ตอนที่ 1056 ความตกต่ำของเรจินา ยอร์ก

ในเวลานั้นสายตาของฟาเบียนยังจับจ้องอยู่ที่ประตูซึ่งถูกทุบจนเปิดออกด้วยความกลัวว่าจะพลาดอะไรไป กับคำถามของฮันน่าเขาเพียงยกมือขึ้นและแตะนิ้วเข้ากับริมฝีปาก “ชู่ การแสดงใกล้จะเริ่มต้นแล้ว”

อันที่จริงเขาคำนวณเวลาไว้บ้างแล้ว และเมื่อพิจารณาจากอุปนิสัยใจร้อนของพวกวอเรนแล้วพวกเขาคงโยนเรจินาออกมาทันทีที่พบตัวเธอ

ฟาเบียนพูดยังไม่ทันขาดคำฮันน่าก็เห็นใครคนหนึ่งถูกโยนออกมา เธอตื่นตะลึงไปชั่วขณะ เกิดอะไรขึ้นที่นี่? นั่นเรจิน่าไม่ใช่เหรอ? หล่อนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

จากนั้นอิโซเบลก็ก้าวออกมา สีหน้าของเธอบึ้งตึงด้วยความเดือดดาล ร่างของเธอส่ายไปมาราวกับปลาหมึกยักษ์ที่เหยียดขายั้วเยี้ยเมื่อเธอชี้นิ้วไปที่เรจินาผู้ที่ล้มก้นกระแทกพื้นพลางสบถด่า

“นังแพศยา! หล่อนทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเลย ทำได้แค่เป็นเมียน้อย! หล่อนรู้ไหมว่าคนอย่างเวสลีย์เป็นคนยังไง? หล่อนรู้ไหมว่าเงินของเขามาจากไหน? หล่อนมันไร้ยางอาย ยังกล้าใช้เงินอย่างสบายใจเฉิบได้ยังไงกัน?”

ระหว่างที่พูดอิโซเบลยังใช้ขาอวบๆ เตะเรจินาไปสองครั้ง เรจินารู้สึกเจ็บแปลบจนต้องแหกปากลั่นบอกว่าเธอเสียใจและขอโทษไม่หยุดปากด้วยความหวังว่าจะทำให้อิโซเบลบรรเทาโทสะ

ขณะนั้นชายวัยกลางคนรูปร่างเจ้าเนื้อก้าวโซซัดโซเซเข้าไปใกล้ เขาก็คือเวสลีย์นั่นเอง ตามมาด้วยลูก้ากับคนอื่นๆ ดูราวกับว่าเขาถูกผลักออกมา

ทันทีที่เรจินาซึ่งนั่งอยู่บนพื้นเห็นเวสลีย์ สายตาของเธอก็ปรากฏแวววิงวอน แม้เวสลีย์จะมีแววตาเจ็บปวดแต่เขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ เขาเองก็กำลังตกที่นั่งลำบากดังนั้นจึงไม่มีทางจะช่วยเรจินาได้

“เป็นอะไรไป? คิดว่าเขาจะขอร้องอ้อนวอนแทนเธอเหรอ? คิดว่าเขาจะกล้าทำไหม?”

ขณะที่อิโซเบลจ้องมองเรจิน่าซึ่งมีท่าทีน่าเวทนาความโกรธแค้นในสายตาของเธอก็ยิ่งร้อนแรง เธอไม่อาจสลัดความคิดที่ว่าผู้หญิงสวยๆ อย่างเรจิน่าชนะใจผู้ชายได้ก็เพราะยั่วยวนด้วยจริตมารยาเท่านั้น

ดังนั้นอิโซเบลจึงเตะร่างบอบบางของฝ่ายตรงข้ามอีกสองครั้งทำให้เรจินาดิ้นพล่าน ด้วยความเจ็บปวด ทำให้เธอยิ่งมีสภาพน่าเวทนา

จากด้านข้าง เวสลีย์พึมพำอย่างหวาดๆ “อิโซเบล คุณก็เตะเธอและด่าว่าเธอไปแล้ว คุณน่าจะปล่อยเรื่องนี้ไปได้แล้ว”