ตอนที่ 14 หลานชายแห่งตระกูลนอร์ตัน

นับตั้งแต่ฟาเบียนได้เป็นหัวหน้าบรรณาธิการ วิเวียนซึ่งเคยชอบทำงานล่วงเวลามาโดยตลอด เลิกงานตรงเวลาเป๊ะ วันนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน

เธอนั่งแท็กซี่กลับบ้านไปที่วิลล่า ทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มๆ เธอรู้ว่าอาการหวัดของเธอยังไม่หายดี เพราะยังรู้สึกปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจะแย่

เมื่อวิเวียนได้ยินเสียงใครบางคนเดินเข้ามาใกล้เธอ เธอลุกขึ้นนั่งอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วเธอก็มองเห็นรถวีลแชร์ของฟินนิคอยู่ข้างๆ ตัวเธอ

แทนที่จะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นทางการ ฟินนิคกลับสวมเสื้อสเวตเตอร์ถักสีเทาแบบลำลอง ขับเน้นรูปร่างที่ถูกสลักเสลามาอย่างสมบูรณ์แบบของเขา

“ทำไมวันนี้คุณกลับเร็วจัง” เธอรู้สึกแปลกใจที่เห็นฟินนิคในเวลานี้ของวัน

ฟินนิคเหลือบมองวิเวียนกลับ

ใบหน้าของเธอยังคงซีดเล็กน้อยในขณะที่ดวงตาของเธอเป็นสีแดง ซึ่งหมายความว่าเธอผ่านการร้องไห้มาเมื่อเช้า

“อืม” ฟินนิครำพึง สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง “อาหารพร้อมแล้ว มากินกันเถอะ"

เมื่อวิเวียนไปถึงห้องอาหาร เธอก็จ้องมองไปที่จานอาหารบนโต๊ะ เธออึ้งไปชั่วขณะ

ส่วนใหญ่เป็นซุปและอาหารมังสวิรัติที่มีส่วนประกอบทางโภชนาการมากมาย

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันมาไม่นานนัก แต่วิเวียนสังเกตว่าฟินนิคชอบอาหารรสจัด ทำไมอาหารวันนี้ดูจืดชืดจัง

วิเวียนนั่งลงด้วยความสงสัย ฟินนิคเทซุปไก่ใส่ชามแล้ววางลงตรงหน้าเธอ “นี่จะช่วยให้ร่างกายของคุณอบอุ่น”

วิเวียนรู้สึกประหลาดใจ

อาหารปรุงพิเศษพวกนี้เพื่อให้ฉันหายจากหวัดใช่ไหม

วิเวียนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอธิบายไม่ถูกที่ท่วมท้นอยู่ในหัวใจของเธอ ความอ่อนล้าและความเศร้าโศกในตอนแรกค่อยๆ หายไปในขณะที่ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจเข้ามาแทนที่ในไม่ช้า

รู้สึกดีเหลือเกินที่มีใครสักคนคอยดูแล

"คุณคิดอะไรอยู่" เสียงที่นุ่มนวลของฟินนิคดังขึ้นข้างเธอ

เมื่อกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง วิเวียนยิ้มและพึมพำว่า “ไม่มีอะไรค่ะ”

ทันใดนั้น เธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอพูดเสริมว่า “อ๋อ ใช่แล้ว ฉันจะต้องไปทานอาหารที่บ้านพ่อคืนพรุ่งนี้ ถ้าอย่างนั้น คุณไม่ต้องเผื่ออาหารเย็นให้ฉันนะ”

“โอเค” ฟินนิคตอบ จากนั้นไม่นาน เขาพูดขึ้นมาอีก “เมื่อไหร่ที่ผมว่าง ผมจะไปเยี่ยมพ่อแม่ของคุณด้วย”

วิเวียนตะลึงงัน “เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอกค่ะ”

ฟินนิคเลิกคิ้วขึ้นแทนคำถาม

วิเวียนรู้ตัวว่าปฏิกิริยาของเธอดูไม่ค่อยจะเหมาะสมนัก เธอรู้สึกเขินอายจึงอธิบายว่า “พ่อแม่ของฉัน…เข้ากันไม่ค่อยได้… สุขภาพของแม่ฉันก็ค่อนข้างแย่เหมือนกัน ก็เลย…”

เมื่อมองดูวิเวียนที่กำลังพะว้าพะวง รอยยิ้มเยาะนิดๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของฟินนิค

วิเวียนไม่รู้ความจริงที่ว่าเขาได้ตรวจสอบภูมิหลังของครอบครัวเธอแล้ว

"จริงเหรอ" แทนที่จะเปิดโปงคำลวงของเธอ เขาตอบอย่างใจเย็นว่า “เมื่อไหร่ที่คุณว่าง ผมอยากจะพาคุณไปพบครอบครัวของผม”

วิเวียนสะดุ้ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฟินนิคเอ่ยถึงครอบครัวของเขา

"พ่อแม่คุณเหรอคะ" วิเวียนถามอย่างระมัดระวัง