ตอนที่ 1405 ออกเดินทาง

“ฮันน่า...”

หลังจากที่พวกเขาขึ้นรถ นาตาชารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและต้องการถามฮันน่าถึงเหตุผลที่เธอยืนกรานที่จะกลับบ้าน

ฮันน่าวางนิ้วลงบนริมฝีปากของนาตาชา หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เธอจึงกล่าวว่า “คุณรู้อะไรมั้ย? สามีของฉันรักฉันมากที่สุด”

นาตาชาผู้ใจสลายตอบกลับว่า “ฉันรู้ ฮันน่า”

ฮันน่าส่ายหัวและต่อว่าเธอ “ไม่! คุณไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรให้ฉันบ้าง!”

แม้ว่านาตาชาจะไม่เข้าใจสาเหตุที่ฮันน่าพูดอะไรแปลกๆ เช่นนี้ แต่เธอก็ไม่แสดงความกังวลออกไปและรับฟังฮันน่า

ฮันน่ามองออกไปนอกหน้าต่างและเงียบไปกลางคันระหว่างบทสนทนา

นาตาชาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับพฤติกรรมของฮันน่ามากนัก เพราะเธอคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นหลังจากฟาเบียนช่วยชีวิตเธอไว้

นาตาชารู้รายละเอียดเพียงเล็กน้อยว่าฮันน่าอาจจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ตลอดชีวิต

ขณะที่รถแล่นผ่านหน้าบ้าน ฮันน่าก็หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเธอเจ็บปวดเพียงเพราะรถสั่นสะเทือนขณะที่กำลังจะจอด

ด้วยความช่วยเหลือของนาตาชา เธอก็ลงจากรถได้ ในที่สุดเธอก็ได้กลับบ้าน บ้านที่เธอควรจะอยู่กับฟาเบียนไปตลอดชีวิต

ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในห้องโถง น้ำตาก็ไหลอาบแก้มของเธอขณะที่เธอรายล้อมไปด้วยสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ฟาเบียนตกแต่งทั้งหมดตามคำขอของเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่หลังจากการปรับปรุงใหม่ เธอรู้สึกประหลาดใจและดีใจมาก

ฮันน่าร้องขอด้วยเสียงอันสั่นเครือ “พาฉันไปที่ห้องของฉันที”

นาตาชาพยักหน้าและทำตามที่เธอบอก

ในตอนที่ฮันน่าเปิดประตูห้องของเธอ ความรู้สึกและความทรงจำมากมายนับไม่ถ้วนที่เธอมีในห้องก็หลั่งไหลออกมาอีกครั้ง

ฮันน่าถอยห่างจากนาตาชาและก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วถามว่า “ทำไมคุณไม่กลับไปพักที่ห้องของคุณล่ะ? ให้ฉันพักสักหน่อย”