ตอนที่ 1474 นอนด้วยกัน

“ร้อน... ฉันร้อนจัง...”

สายตาของโจอันเริ่มพร่ามัว เธอเริ่มเปลื้องผ้าออก ผิวสวยของเธอก็ปรากฏต่อหน้าแลร์รี่

ตอนนั้นเองที่แลร์รี่เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอร่างกายของเธอร้อนผ่าวแปลกๆและก็หอบมาก เห็นได้ชัดว่ามีคนวางยาเธอ

แลร์รี่โกรธมากเมื่อเขารู้ความจริงในข้อนี้นี่ผู้หญิงที่ฉันรักเกือบจะ...

“ลากพวกมันออกไปซะและหักแขนขาพวกมันด้วย เสร็จแล้วรอฉันอยู่นั่น” แลร์รี่สั่ง

ท่าทางของเขาเย็นชาเมื่อออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดนี่ถือเป็นการลงโทษที่เบาที่สุดที่ฉันจะให้จากสิ่งที่พวกมันทำ

“เข้าใจแล้วครับ”

บอดี้การ์ดลากชายทั้งสองออกไปหลังจากได้รับคำสั่ง

แลร์รี่คลายเชือกที่มัดแขนและขาของโจอันก่อนที่เขาจะถอดเสื้อโค้ทคลุมตัวเธอไว้

โจอันทาบลำตัวเข้าหาแลร์รี่ทันทีที่เธอเป็นอิสระ มือของเธอตรึงใบหน้าของเขาเอาไว้และเริ่มจูบเขาอย่างเร่าร้อน

แลร์รี่คาดเดาได้เลยว่าพวกมันใช้ยาอะไรกับโจอันและรู้ว่ายานั่นจะทำร้ายเธอยังไงถ้าเขาไม่นอนกับเธอ

เมื่อเห็นว่าโจอันสาละวนอยู่กับการจูบมากเพียงใด แลร์รี่ก็เหมือนจะถูกปลุกเร้าขึ้นในทันที เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนและจูบเธอตอบอย่างเร่าร้อน

ในไม่ช้าโกดังก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความโรแมนติก

สองสามชั่วโมงผ่านไป โจอันก็ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เธอลืมตาขึ้นมาเห็นโคมไฟระย้าห้อยลงมาจากเพดาน

"ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?" เธอพึมพำ

โจอันต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ในตอนนี้ เดี๋ยวนะ ฉันโดนลักพาตัวไปไว้ในโกดังไม่ใช่เหรอ ? แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?

โจอันพยายามลุกขึ้น ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในร่างกายของเธอและในตอนนั้นเองที่เธอจำได้ว่าเธอถูกมอมยา

“ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องจริง เป็นไปไม่ได้!”

โจอันพึมพำอย่างไร้สติในขณะที่น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้มของเธอ นั่นเป็นเพราะเธอตั้งใจจะรักษาความบริสุทธ์ของเธอเอาไว้แต่แรก เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เธอจะต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ที่เธอรักษามันมาได้กว่ายี่สิบปีไป

จู่ๆ โจอันก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ดังมาจากมุมห้อง เธอก็รู้ว่ามีคนอื่นอยู่ที่นั่น