ตอนที่ 1616 นับวันก็ยิ่งเอาใหญ่แล้วนะ

โจอันขู่แลร์รี่อย่างพึงพอใจว่า "จากนี้ไป ฉันจะรับผิดชอบเรื่องเงินของครอบครัวเองค่ะ คุณไม่มีข้อโต้แย้งอะไรใช่มั้ยคะ?"

พอเห็นว่าโจอันเริ่มทำตัวน่ามั่นไส้ สายตาของแลร์รี่ก็เต็มไปด้วยความหลงใหลและความอ่อนโยน "ครับ ผมไม่มีข้อโต้แย้งอะไรทั้งนั้นครับ แต่ทำไมคุณไม่ลองคิดดูดีๆ ล่ะ?"

"คุณหมดสิทธิ์จะโต้แย้งและคำร้องของคุณก็ถูกเพิกถอนแล้วค่ะ การตัดสินใจของฉันถือเป็นที่สุด"

โจอันหันกลับไปกอดแลร์รี่และซบอกเขาราวกับลูกแมวน้อย

"นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณทำตัวดีมากแค่ไหนนะ"

เมื่อเห็นว่าโจอันยอมจำนนเขาแล้ว แลร์รี่จึงไม่รอช้าอีกต่อไป เขาใช้แขนโอบรอบเอวของเธอและอุ้มเธอขึ้นจากนั้นก็พาเธอไปที่ห้องหนังสือ

"เฮ้ๆ อะไรของคุณน่ะ? นี่คุณพาฉันไปผิดทางแล้วนะ? นั่นมันห้องหนังสือนะ!" โจอันรีบเตือนแลร์รี่

"ลูกของเรานอนหลับอยู่ในห้องนอนนะ อย่าทำให้เขาตื่นเลย อีกอย่าง" แลร์รี่ยิ้มด้วยรอยยิ้มอันแสนเจ้าเล่ห์ "เรายังไม่เคยลองทำในห้องหนังสือกันมาก่อนเลยนะ วันนี้มาลองดูกัน"

"คุณนี่มันแย่และงี่เง่าที่สุดเลย!"

หลังจากรู้เจตนาที่แท้จริงของแลร์รี่แล้ว โจอันก็พยายามดิ้น แต่การกระทำทุกอย่างมันก็ไม่เป็นประโยชน์อะไรเลย แลร์รี่วางเธอลงบนโต๊ะที่ถูกจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ปิดประตูตามหลัง...

หลังจากที่จบบทรักกันแล้ว แลร์รี่ก็อุ้มโจอันกลับไปที่ห้องนอนอย่างเบามือ

"พักผ่อนเยอะๆ นะครับที่รัก ผมจะไปทำงานต่อแล้ว" แลร์รี่จิ้มที่หน้าผากของโจอันและพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

แม้ว่าสีหน้าของโจอันจะแดงเล็กน้อย แต่เธอก็ยังกลอกตามองใส่แลร์รี่

"ไปไหนก็ไปเลย ไอ้คนลามก!"

แลร์รี่ไม่ได้พูดอะไรต่อและยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เขาลุกขึ้นและเตรียมที่จะไปอ่านเอกสารต่อ

ทันใดนั้น แลร์รี่ก็ได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้น เขาจึงเดินไปเปิดประตูบ้านด้วยสีหน้างุนงง

"ใครมาเวลานี้กัน?" แลร์รี่พูดพึมพำออกมา

"จะใครล่ะคะ? ก็คู่รักหวานชื่นนั่นไง!" อย่างกับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าใครอยู่ที่หน้าประตู โจอันพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

แลร์รี่พยักหน้ารับแล้วไปเปิดประตู และคนที่อยู่ด้านนอกก็ไม่ใช่ใครอื่นเลยนอกจากแคสเปี้ยนกับแนนซี่