ตอนที่ 1629 สอดแนม

แต่เขายังคงพึมพำว่า “ผมขอให้เพื่อนร่วมงานจองโต๊ะไว้ที่ร้านอาหารใกล้ๆ นี่ ถ้าเราไม่ไปทานความพยายามของเขาจะเสียเปล่านะ คืนนี้คุณว่างหรือเปล่า? มันก็นานแล้วนะที่เราไม่ได้ทานอาหารด้วยกัน”

โจอันเป็นคนที่ซื่อและใจดีเกินไป ดัสตินจึงรู้ว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธคำชวนของเขา

และไม่นานโจอันก็พยักหน้าอย่างที่คาดไว้ “ได้สิ แต่ฉันต้องบอกแลร์รี่ก่อนนะ”

แลร์รี่ไม่รับสายของโจอันระหว่างทางไปร้านอาหาร แต่กลับรับสายเมื่อเธอเดินทางมาถึงร้านอาหารแล้ว

ใบหน้าของโจอันมีรอยยิ้มหวานประดับอยู่ แต่รอยยิ้มนั้นก็ไม่เหมือนรอยยิ้มสุภาพที่เธอยิ้มให้คนอื่นๆ ดัสตินเห็นอย่างชัดเจนว่านี่คือรอยยิ้มที่จริงใจ

“แลร์รี่ ฉันจะไม่กลับบ้านไปทานข้าวเย็นนะ ฉันจะไปทานกับเพื่อนที่พึ่งกลับมาจากต่างประเทศ”

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย?” เหมือนว่าแลร์รี่จะยุ่งมากเพราะเขาพูดอย่างรวดเร็ว แทนที่จะถามว่าเพื่อนเธอเป็นใคร แต่กลับถามว่าเป็นเพศอะไรแทน

ตอนนั้นเองหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังโจอันก็สั่งอาหาร ซึ่งเสียงนี้ดังเข้าไปถึงหูของแลร์รี่

“โอเค เข้าใจแล้ว อย่ากลับดึกนะ อีกอย่างถ้าคืนนี้คุณอยากให้แคสเปี้ยนไปรับก็รีบบอกเขาแต่เนิ่นๆ นะ ผมจะกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้” แลร์รี่ย้ำ ฟังเหมือนเขากำลังยุ่งอยู่จริงๆ

ถ้ารู้ว่าการเข้าใจผิดเล็กๆ นี่จะทำให้เดือดร้อนในอนาคต โจอันจะบอกตั้งแต่ตอนนี้เลยว่าเพื่อนที่มาทานอาหารด้วยเป็นผู้ชาย

“เขาดีกับคุณมาก” ดัสตินพึมพำ ความเห็นนั้นทั้งสำหรับโจอันและตัวเขาเอง จากนั้นเขายกไวน์ขึ้นจิบ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้น “เขากังวลเกี่ยวกับทุกอย่างเลย ชอบลืมอยู่เรื่อยว่าฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ตายจริง เราพูดเรื่องฉันตลอดเลย แล้วคุณล่ะมีแฟนแล้วหรือยัง?”

ดัสตินแอบละสายตาจากเธอ “ผมเหรอ? ผมอยู่ในห้องทดลองตลอดเลยจะเอาเวลาไหนหาแฟนกัน”

“ไหนๆ คุณก็กลับมาแล้ว คุณจะไปทำงานที่ห้องทดลองที่ดีที่สุดในมาร์ซิงฟิวหรือเปล่า?”