ตอนที่ 1642 เส้นทางอันยาวไกล

ดัสตินยิ้มให้แล้วลูบหัวเธอ “เพื่อนกันไม่จำเป็นต้องมาขอโทษขอโพยกันหรอกน่า ยังไงแล้วปัญหาของคุณก็พอ ๆ กับของผมแหละ”

หลังจากปลอบโยนโจอันแล้ว ดัสตินได้โทรหาแพทย์ที่เขารู้จัก เขาอธิบายให้โจอันฟังว่าแพทย์ที่เขาติดต่อนั้นเป็นกุมารแพทย์ที่เก่งมาก

เมื่อกุมารแพทย์ได้ยินว่าโจอันเลี้ยงเลสลีเพียงลำพัง เขาก็ให้ส่วนลดค่ารักษาของเลสลีแก่เธอ ซึ่งโจอันรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

โชคดีที่อาการของเลสลีไม่ร้ายแรง แม้ว่าไข้ของเขาจะไม่ลดลง แต่พวกเขาก็พยายามระงับไม่ให้ไข้เพิ่มสูงขึ้นได้ทันเวลา

โจอันนั่งข้างเตียงเลสลีเพื่อให้แน่ใจว่าลูกจะไม่ดิ้นไปดิ้นมา เธอต้องแน่ใจว่าเข็มที่ติดอยู่ที่หน้าผากของเขาอยู่กับที่

ขณะที่ดัสตินเดินเข้ามาพร้อมกับแอปเปิ้ลที่ปอกเปลือกแล้ว โจอันก็รีบดึงเก้าอี้ออกมาให้เขา เมื่อเขายื่นแอปเปิ้ลให้เธอ เธอก็ส่ายหัวปฏิเสธ

ดัสตินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ปกติแล้วคนมาเยี่ยมจะถือตะกร้าผลไม้มาด้วย ผมก็เลยหวังว่าคุณจะไม่คิดว่าผมเป็นคนขี้เหนียวที่เอาแอปเปิลมาให้คุณลูกเดียว”

โจอันส่ายหัวอย่างแรงเมื่อได้ยินดัสตินพูดต่อ “หลังจากไม่ได้นอนทั้งคืน คุณก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย อย่างน้อยก็กินแอปเปิ้ลสักลูกเพื่อเติมพลังงานเถอะนะ ขืนเป็นแบบนี้ผมกังวลว่าร่างกายของคุณอาจจะทรมาน หากคุณล้มป่วยลงก็จะไม่มีใครดูแลลูกชายคุณนะ”

เมื่อเห็นประเด็นของเขา โจอันก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป ตอนที่เธอเอื้อมมือไปรับแอปเปิ้ล ดัสตินก็ถามเธอว่า “แล้วแลร์รี่รู้ไหมว่าลูกไม่สบาย”

โจอันส่ายหัวด้วยความตกตะลึงชั่วครู่ “ฉันละเลยลูกชายเพราะเรากำลังทะเลาะกัน”

ขณะที่เขาจับมือเลสลี ดัสตินแนะนำโจอันว่า “เป็นเรื่องปกติที่คู่รักจะทะเลาะกัน หลังจากที่อยู่ด้วยกันมานานความขัดแย้งย่อมเกิดขึ้น”

เมื่อโจอันไม่ตอบสนอง ดัสตินก็ถอนหายใจ “แลร์รี่มีงานเครียด และเป็นเรื่องปกติที่เขาจะมีอารมณ์ไม่ดี แม้ว่าเขาจะพูดอะไรรุนแรงด้วยความโกรธ แต่คุณไม่ควรใส่ใจ ท้ายที่สุดคุณทั้งคู่ยังเด็กและยังมีเส้นทางอันยาวไกล”