ตอนที่ 1644 กลับบ้านเดี๋ยวนี้

“คุณคิดว่าคุณอยู่ที่ไหน นี่คือโรงพยาบาล ถ้าจะทะเลาะกันก็ควรกลับไปทำเลาะกันที่บ้าน” เนื่องจากที่นี่เป็นแผนกกุมารเวช ทั้งชั้นจึงเต็มไปด้วยเด็กๆ เมื่อพิจารณาจากความโกลาหลที่พวกเขาก่อขึ้น เด็กหลายคนก็เริ่มร้องไห้ เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลที่มารวมตัวกันเริ่มรู้สึกไม่พอใจจนบางคนถึงกับขู่จะแจ้งตำรวจ

วิเวียนก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและขอโทษ “ฉันขอโทษนะคะทุกคน ลูกชายและลูกสะใภ้ของฉันกำลังประสบปัญหา ฉันจะตักเตือนพวกเขาแน่นอนเมื่อเราถึงบ้าน ดังนั้นได้โปรดอย่าโกรธเลยนะคะ ตอนนี้มันจบลงแล้วค่ะ เชิญทำงานของพวกคุณต่อไปได้เลยค่ะ”

ฟินนิคเข้าช่วยดัสตินอย่างรวดเร็วและตำหนิแลร์รี่เบาๆ "ลูกกำลังทำอะไร ทำไมต้องชกต่อยหมอด้วยล่ะ มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันก็ได้นี่นา”

“ผู้ชายคนนี้เป็นหมาป่าในคราบลูกแกะ เขาเป็นคนหน้าซื่อใจคดเจ้าเล่ห์ และไม่มีเจตนาดีเลย” แลร์รี่โต้กลับ

เขาก้มลงหยิบรายงานทางการแพทย์และจ้องมองไปโจอัน “ผมไม่ได้ตกต่ำถึงขนาดที่ต้องการให้คนอื่นมาเลี้ยงดูลูกชายของผมหรอก”

ในขณะนั้น จากสายตาของเขาแล้ว โจอันไม่สามารถบอกได้ว่าแลร์รี่กำลังคิดอะไรอยู่ สิ่งที่เธอรู้สึกคือความผิดหวังและความโศกเศร้าของเขา

ขณะที่แลร์รี่รับรายงานทางการแพทย์เพื่อรับยาของเลสลี โจอันก็กระซิบกับดัสตินว่า “ฉันขอโทษนะ”

แม้ว่าความบาดเจ็บที่แลร์รี่ทำกับดัสตินจะไม่อาจชดเชยได้ด้วยคำขอโทษ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าจำเป็นต้องพูดออกมา

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย” ดัสตินตอบอย่างตรงไปตรงมา

เมื่อแคสเปี้ยนกับแนนซี่มาถึงโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมโจอันกับเลสลี ทั้งสองเห็นแลร์รี่กำลังจ่ายค่ายาที่หน้าเคาน์เตอร์ แนนซี่โบกมือให้แคสเปี้ยนเข้ามาหาเขาทันที

ทันทีที่แคสเปี้ยนสังเกตเห็นการพับแขนเสื้อของแลร์รี่ และผิวหนังบนหมัดของเขาที่ถลอกอออก

จากประสบการณ์ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าแลร์รี่ชกต่อยกับใครมา

“หัวหน้า มือไปโดนอะไรมา ไปต่อยกับใครมาครับ?”

ตั้งแต่พวกเขาอยู่ในกองทัพ เขารู้ว่าแลร์รี่เป็นนักสู้ที่เก่งมาก ตอนนี้มือของเขาได้รับบาดเจ็บถึงขนาดนั้น นั่นหมายความว่าเหยื่อต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่ามาก