ตอนที่ 1646 ติดค้างหนี้บุญคุณไปตลอด

เมื่อเห็นว่าโจอันดูเหมือนจะเดินกะโผลกกะเผลก ดัสตินก็อดไม่ได้ที่จะมองเข้าไปใกล้ ๆ จากนั้นเขาก็รู้ว่าเธอสวมรองเท้าแตะและมีผ้าพันแผลหนาตรงขา

“ขาไปโดนอะไรมา” ดัสตินลุกขึ้นจากเก้าอี้

"ไม่มีอะไร เมื่อวานตอนที่ฉันพาเลสลีมาโรงพยาบาล รองเท้าของฉันหายระหว่างทาง หลังจากนั้น... ฉันเผลอทำตัวโดนบาด” โจอันอธิบาย

สีหน้าของดัสตินเริ่มวิตกกังวล "อะไรกัน แค่นั้นเองเหรอ”

เขาเข้ามาช่วยพยุงโจอันและพาเธอไปที่โซฟาข้างประตู เขาพลิกขากางเกงของเธอขึ้นและตรวจดูบาดแผล เมื่อรู้สึได้ถึงความกระอักกระอ่วนในใจ โจอันก็เลยถอนเท้ากลับโดยไม่รู้ตัว

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมทำแบบนี้กับคุณ” ดัสตินไม่สนว่าเธอจะต่อต้าน ขณะที่เขาหยิบชุดปฐมพยาบาลจากเธอ

“ฉันเอาชุดปฐมพยาบาลมาเพราะอยากช่วยคุณรักษาบาดแผล ดูรอยฟกช้ำบนใบหน้าของคุณสิ…”

“มันไม่สำคัญหรอกเพราะผมเป็นผู้ชาย ไม่มีผู้ชายคนไหนใส่ใจใบหน้าตัวเองขนาดนั้นหรอก”

หลังจากแกะผ้าพันแผลที่ขาของโจอันออกแล้ว ดัสตินก็นำสำลีก้านและแอลกอฮอล์ออกมาเพื่อช่วยฆ่าเชื้อบาดแผลของเธอ

ขณะที่แอลกอฮอล์โดนแผลจนแสบ โจอันก็ถอยขากลับอัตโนมัติ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของดัสตินก็ราวกับกำลังส่งความอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ให้แก่เธอ

“เจ็บมั้ย ผมจะเบมือลงนะ ดังนั้นก็แค่อดทนอีกนิด หากไม่ทำความสะอาดอย่างถูกต้อง คุณจะเสี่ยงต่อการติดเชื้อ”

ดัสตินทาผงสีขาวให้ทั่วแผล หลังจากนั้นเขาก็ฉีกผ้ากอซออกแล้วพันแผลที่ขาของเธออย่างระมัดระวัง

การกระทำของเขาอ่อนโยนในขณะที่เขากังวลว่าจะทำให้เธอเจ็บปวด อย่างไรก็ตาม หัวใจของ โจอันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอล้มลงบนสนามบาสเก็ตบอล แลร์รี่เป็นคนอุ้มเธอไปที่คลินิกของโรงเรียนอย่างกระวนกระวายใจ แลร์รี่เป็นคนรักษาบาดแผลให้เธอด้วย ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเกลียดความคิดโบราณแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้กับคำพูดที่ว่า “คนที่คุณรักมากที่สุด มักจะเป็นคนที่ทำร้ายคุณได้มากที่สุด”