ตอนที่ 203 นายกับฉันมันคนละชั้น

ความคิดที่จะเสียเงินหนึ่งล้านแลกกับเครื่องรางชำรุดนั้นช่างน่าตลกจริงๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้ฝูงชนเข้าใจตรงกันว่าด้วยราคาประมูลที่เสนอมาสูงขนาดนี้ คนสติดีคนไหนจะกล้าเข้ามาเสนอราคาแข่ง มีแต่จะทำให้ดูเป็นคนโง่เสียเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ ฉันเดาว่าเงินสามารถทำให้คนๆทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

ก่อนที่วิเวียนจะขอบคุณฟินนิค ฟาเบียนเดินออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

เขาตะโกนว่า “หนึ่งล้านหนึ่ง”

ฝูงชนอ้าปากค้างเมื่อรู้ว่ามีคนงี่เง่าอีกคนสู้ราคาแข่งพระเจ้า เกิดอะไรขึ้นนี่ ความจริงที่ว่าเครื่องรางถูกนำไปประมูลหาเงินบริจาคก็แทบจะไม่เคยพบเคยเห็นอยู่แล้วแต่ตอนนี้มีคนประมูลแข่งกันจริงเหรอ

เครื่องรางมีอิทธิฤทธิ์จริงหรือเปล่า ฝูงชนรู้สึกงุนงงและสงสัยว่าทำไมสมาชิกสองคนของตระกูลนอร์ตันถึงมาแย่งชิงกันแค่เครื่องรางธรรมดา

ฟาเบียน คุณกำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่ วิเวียนอดไม่ได้ที่จะว่ากล่าวเขาอยู่ในใจก่อนจะหันไปมองฟินนิค

เขาจะเพิ่มราคาประมูลงั้นเหรอ หรือเขาจะยอมแพ้ เธอแอบหวังว่าฟินนิคจะไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกับที่เขาไม่ยอมปล่อยปากกาเพชรหลุดมือไป อย่างน้อยมันก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอสำคัญกับเขาเท่ากับอีฟเวลิน

ฟินนิคยังคงมีหน้าท่าทางสงบนิ่งเป็นพิเศษในขณะที่เขาจดจ่อไปที่เครื่องราง ในวินาทีต่อมาเขายกป้ายขึ้น

“หนึ่งล้านสอง”

“หนึ่งล้านสาม” ฟาเบียนโต้กลับ เครื่องราง สำคัญกับวิเวียนอย่างยิ่ง ฉันต้องปกป้องและช่วยเหลือเธอ ฟาเบียนรู้ว่านั่นเป็นวิธีเดียวที่เขาจะชดใช้ให้เธอได้

“หนึ่งล้านสี่”

“หนึ่งล้านห้า”

คนทั้งสองยังคงเสนอราคาสูงกว่าสลับกันไปมา

คนอื่นที่อยู่ในการประมูลทุกคนถูกทิ้งให้เป็นแค่ผู้ดูการแย่งชิงกันของคนทั้งคู่

เป็นการปะทะกันของยักษ์ใหญ่ ครอบครัวนอร์ตันมีดีเท่าๆกับชื่อเสียงของพวกเขา ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันจะเอา เครื่องราง ทั้งหมดมาจากบ้าน ไม่ได้คาดหวังว่าครอบครัวนอร์ตันจะชื่นชอบ เครื่องราง มากขนาดนี้

“ฟาเบียน หยุดประมูล” แอชลีย์พึมพำกับเขา

ความเกลียดชังที่เธอมีต่อวิเวียนเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าในตอนนั้น เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งของที่เธอบริจาคนั้นถูกบดบังรัศมีโดยเครื่องรางของวิเวียน นี่ช่างเป็นเรื่องน่าสมเพช แอชลีย์รู้สึกไม่พอใจที่แม้แต่เครื่องรางเก่าคร่ำคร่าและชำรุดของวิเวียนยังขโมยความโดดเด่นไปจากเธอ ถ้ารู้ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ ฉันไม่ควรเปลี่ยนมันกับสร้อยเพชรเลย

สิ่งที่ทำให้เธอโกรธมากขึ้นคือการที่ฟาเบียนเข้าร่วมการประมูลอย่างกระตือรือร้น เขาแสดงเจตนาชัดเจนเกินไป

แอชลีย์รู้สึกอับอาย ความสนใจที่เธอได้รับเมื่อครู่นี้เป็นเพียงช่วงสั้นๆ อันที่จริง มันเหมือนถูกทำให้ไม่มีความสำคัญไปแล้ว