ตอนที่ 527 โทรหาตำรวจ

“ผมอายุห้าขวบครับท่าน”

แลร์รี่ยืนตัวตรงต่อหน้าซามูเอลในขณะที่จับตามองชายชราอย่างไม่ยอมละสายตา เช่นเดียวกับเด็กคนอื่นๆ เขาแสดงให้เห็นถึงความไร้เดียงสา แต่ในขณะเดียวกันเขาก็มีวุฒิภาวะที่ดูเกินอายุของเขา

ซามูเอลรู้สึกประทับใจในตัวเด็กคนนี้เป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูคุ้นเคยจากความละม้ายคล้ายคลึงกับฟินนิคในตอนที่ยังเป็นเด็ก

มีผู้คนตั้งมากมาย แต่ฟินนิคกลับเป็นคนที่บังเอิญเจอเด็กหลงทางคนนี้ ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะนำพาพวกเขามาพบกัน

ซามูเอลยิ้มและกวักมือเรียกแลร์รี่ “มานี่หน่อยพ่อฟักทองน้อย มาเล่นกันเถอะ"

ผู้ชายคนนี้ดูไม่เลวเลย แล้วเขาก็ยังรู้จักพ่อด้วยดังนั้นเขาอาจจะเป็นญาติของพ่อก็ได้ งั้นก็หมายความว่าเขาอาจจะเป็นญาติของฉันด้วย เมื่อคิดเช่นนี้แล้วแลร์รี่ก็เดินไปหาซามูเอล

เมื่อได้มองแลร์รี่ใกล้ๆ ซามูเอลก็ยิ่งรู้สึกชอบเขามากขึ้นไปอีก ดังนั้นเขาจึงอุ้มเด็กน้อยไปนั่งบนตักและพูดคุยกันบนโซฟา

บุคคลิกที่มีชีวิตชีวาของแลร์รี่ทำให้ซามูเอลหัวเราะ หลังจากนั้นเขากลับพบว่าตัวเองเริ่มรู้สึกลังเลมากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะปล่อยให้เด็กจากไป

เมื่อฟินนิคกลับมาที่ออฟฟิศหลังประชุมเสร็จแล้ว เขาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นว่าซามูเอลกำลังยิ้มอย่างมีความสุขโดยมีแลร์รี่นั่งอยู่บนตักของเขา

ตราบเท่าที่เขาจำความได้ ปู่ของเขาเป็นคนที่เคร่งขรึมและเป็นที่เลื่องลือว่าเป็นคนเย็นชา โดยเฉพาะกับคนที่เขาไม่รู้จัก แม้ว่าเขาจะถูกเลี้ยงดูมาโดยซามูเอล แต่เขาแทบจะไม่เคยเห็นรอยยิ้มของชายชราเลย

ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณปู่จะหัวเราะชอบใจกับเด็กที่เพิ่งรู้จักกัน ดูเหมือนว่าฟักทองตัวน้อยนี้คงจะน่ารักมากจริงๆ

“คุณปู่” ฟินนิคเข้ามาในออฟฟิศด้วยรอยยิ้ม "ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?"

“แกกลับมาแล้ว” ซามูเอลฟังดูอารมณ์ดี “ฉันมาที่นี่เพราะมีเรื่องอยากจะคุยกับแก แล้วนี่ลูกเต้าเหล่าใครกันล่ะ? เขาน่ารักมากเลย!”

จากนั้นเขาก็มองไปที่แลร์รี่ และลูบผมของเขาด้วยความเอ็นดู