ตอนที่ 552 คุณพูดถึงใคร

“วิเวียนคุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงจากทางเข้าดังขัดจังหวะความคิดของวิเวียน เธอหันไปเห็นฮันเตอร์กำลังวิ่งเข้ามาหาเธอ

เธอรู้ว่าท่าทางของเธอกับฟินนิคในตอนนี้อาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่าย ดังนั้นเธอจึงผลักเขาออกตามสัญชาตญาณ

อย่างไรก็ตามฮันเตอร์ไม่ได้สังเกตเห็นอะไร สิ่งที่เขาคิดมีเพียงวิเวียนจะได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าขณะที่เขาคว้าไหล่เธอมาเพื่อตรวจสอบ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งใจเมื่อเขาแน่ใจแล้วว่าวิเวียนไม่ได้รับบาดเจ็บ

“คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณแค่ไหน? อย่าทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนั้นอีกนะ!”

วิเวียนรู้สึกกระอักกระอ่อนเล็กน้อยกับท่าทีสนิทสนมของฮันเตอร์ แต่เธอก็เข้าใจว่าเขาเป็นห่วงเธอจริงๆ เธอจึงตอบคำถามเขาด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”

ฟินนิคที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอมีสีหน้ามืดครึ้มจนเกือบจะเย็นชาและอาจจะน่ากลัวผู้ชายคนนี้อีกแล้ว พวกเขามีความสัมพันธ์แบบไหนกัน? ทำไมเขาถึงได้แตะเนื้อต้องตัวเธอแบบนั้น!

รังสีอำมหิตของเขารุนแรงจนแม้แต่ฮันเตอร์ก็สัมผัสได้ ดังนั้นฮันเตอร์จึงปล่อยมือจากวิเวียน เขายืดตัวตรงและมองฟินนิคความรู้สึกอิจฉาอย่างบอกไม่ถูก

ฮันเตอร์รู้ว่าวิเวียนมีความรู้สึกให้กับผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาตอนที่เธอยินดีที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อเขา และเขาก็รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นอุปสรรคอย่างมากระหว่างเขากับวิเวียน

แม้ว่าฮันเตอร์จะยอมรับว่าฟินนิคเป็นคนที่มีความโดดเด่นในหลายๆ ด้าน แต่เขาก็เป็นคนที่น่าประทับใจเหมือนกัน ดังนั้นเขาจะไม่มีทางยอมแพ้เพื่อทำให้วิเวียนรักเขาให้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ฟินนิคเองกลับปล่อยให้เธอหลุดมือไป นั่นหมายความว่ามีความผิดพลาดบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่มีทางแยกจากัน ฮันเตอร์เป็นคนที่ไม่เชื่อว่ากระจกที่แตกไปแล้วจะสามารถกลับมาซ่อมแซมได้เหมือนเดิม

ในขณะนั้นผู้ชายทั้งสองคนสามารถมองเห็นความมุ่งมั่นในสายตาของกันและกัน และไม่มีใครยอมถอนสายตาออกไปก่อนเพราะนั่นเป็นสัญญาณการยอมแพ้ของพวกเขา พวกเขาทั้งสองคนไม่มีใครยอมแพ้เรื่องวิเวียน

ในขณะที่วิเวียนก็รับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างผู้ชายสองคนนี้ และเธอกำลังคิดกับตัวเองอย่างดูแคลน ตลอดชีวิตของฉัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้ชายสองคนมาต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงฉันแบบนี้

สุดท้ายวิเวียนก็เป็นฝ่ายที่ทำลายความเงียบ “ฮันเตอร์คุณตามหาฉันอยู่เหรอ?” เธอปล่อยให้สองคนนี้เผชิญหน้ากันต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เพียงแค่เริ่มก็ยังรู้สึกได้แล้วว่าบรรยากาศในห้องโถงเริ่มเย็นขึ้นมา