ตอนที่ 608 ข่มขู่

"คุณกล้าดียังไง!" อีฟเวลินตะคอกออกมาด้วยความโกรธ “อย่าลืมว่าคุณก็มีส่วนด้วยเหมือนกัน คุณคิดว่าตำรวจจะลดโทษให้มั้ยถ้าคุณเปิดเผยเรื่องนี้? มันมีแต่จะทำให้สถานการณ์ของคุณแย่ลง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

มาร์คตกใจเล็กน้อยในตอนแรก แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา คนปกติคงไม่เข้าใจสิ่งที่อีฟเวลินกำลังคิด แต่เขาเข้าใจแล้ว...เธอกังวลเรื่องนี้

“ผมอยู่ในคุกอยู่แล้ว คิดว่าผมจะสนใจเรื่องนั้นเหรอ? ถ้าพวกเขาเพิ่มโทษให้อีกหลายปีแล้วยังไงล่ะ? สำหรับผมแล้วมันก็ไม่ต่างกันหรอก” เขาเย้ยหยัน

ชีวิตของผมจบแล้วไม่ว่าจะต้องอยู่ในคุกนานแค่ไหน หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น ผมคงไม่สามารถอยู่รอดในแวดวงธุรกิจได้อีกต่อไป แม้ว่าพวกเขาจะปล่อยตัวผมในตอนนี้ก็ตาม

มาร์คเป็นคนที่อยากจะได้สิ่งที่ดีที่สุดมาทั้งชีวิต เขาทำตามขั้นตอนอย่างพิถีพิถันสำหรับทุกสิ่งที่เขาทำด้วยกลัวว่าการกระทำของเขาจะไม่มีประโยชน์อะไรหากเขาก้าวเดินผิด เพียงเพื่อต้องการต่อสู้กับฟินนิคในการแย่งชิงนอร์ตันคอร์ปอเรชั่น หลังจากทำสิ่งต่างๆ อย่างระมัดระวังเป็นเวลาหลายปี เขาไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะจบลงด้วยชะตากรรมเช่นนี้

“มาเลย พูดเงื่อนไขของคุณมา ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะไม่เปิดเผยเรื่องพวกนั้น?” อีฟเวลินถามขณะระงับความโกรธของเธอ “ตราบใดที่มันเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ ฉันจะทำให้ดีที่สุด”

เขายิ้มเยาะในความเจ้าเล่ห์ของเธอ เธอสร้างเงื่อนไขได้แม้ในสถานการณ์เช่นนี้

“มีอะไรจะขอจากคุณได้อีก? ตอนนี้ผมไม่มีเสรีภาพขั้นพื้นฐานที่สุดด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรถ้าคุณมาอยู่ในคุกกับผมที่นี่”

อีฟเวลินโกรธจนควันออกหู เธอกำหมัดแน่น เขาจะคิดขู่ฉันได้ยังไงในเมื่อเขาอยู่ในสภาพแบบนี้?

เล็บของเธอจิกลงบนเนื้อ ความเจ็บปวดแล่นผ่านแขนของเธอแต่เธอก็ไม่ได้สนใจมัน เขาคิดว่าเธอจะกลัวเขาเพียงเพราะเขาพูดอย่างนั้นเหรอ? หึ เธอมีหลายวิธีที่จะทำให้เขายอมปิดปากให้สนิท

ริมฝีปากของเธอยกขึ้น เธอก้มศีรษะลงขณะที่ลูบบริเวณผิวที่เล็กเธอจิกลงไป จากนั้นเธอพูดอย่างเมินเฉยว่า “คุณอยู่ในคุก หนูที่ตายแล้วคงไม่รู้สึกหนาว ฉันยอมรับว่าฉันไม่สามารถทำอะไรคุณได้ แต่อย่าลืมว่าลูกชายของคุณยังอยู่ข้างนอก”

"คุณหมายความว่ายังไง?" มาร์คถามทันที ฟาเบียนคือความหวังของเขาสำหรับทุกอย่างในอนาคต เขาจะไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นกับฟาเบียน!

“ฉันกำลังขู่คุณไง ถ้าคุณพูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ฉันจะทำทุกทางให้ฟาเบียนต้องทุกข์ทรมาน” รอยยิ้มของอีฟเวลินนั้นร้ายกาจอย่างมากในขณะที่เธอพูด