ตอนที่ 62 เขายิ้ม

ร้านอาหารทั่วไปราคาอาหารต่อจานยังไม่กี่ร้อยเท่านั้น วิเวียนคิดไม่ออกเลยว่าเธอต้องทำอาหารกี่ร้อยมื้อจึงจะจ่ายหนี้ของเธอหมด

”จานละร้อย” วิเวียนตอบแบบระมัดระวัง”

ฟินนิครู้สึกอึ้งและประหลาดใจกับความจริงจังของวิเวียนและเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ตกลงตามนั้น จานละร้อยก็จานละร้อย”

”แล้วคุณชอบกินอาหารแบบไหน”

”ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ฟินนิคตอบช้าๆ “คุณทำอะไรก็ได้ที่คุณทำอร่อยที่สุด ผมกินได้หมด”

”ไม่ได้สิ แบบนั้นมันเอาเปรียบคุณชัดๆ” วิเวียนคิดว่าเธอต้องทำตามใจลูกค้าหากว่าเธอคิดราคาอาหารมื้อละหกร้อยตามที่คำนวณ “ฉันรู้จักเมนูอาหารน้อยมาก เอางี้ดีกว่าพรุ่งนนี้ฉันจะหาสูตรอาหารมาให้คุณดู แล้วเรามาลองทำอาหารพวกนั้นกินกัน”

”ตามใจคุณเลย” ฟินนิคอมยิ้ม

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แต่ฟินนิคก็ยังมีประชุมตอนเช้า เขาออกจากบ้านตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น

เมื่อวิเวียนตื่นเธอไล่หาสูตรอาหารในอินเทอร์เน็ตได้มาสองสามสูตรและเริ่มลองทำอาหารตามนั้น

จากการสังเกตภายในไม่กี่วันเธอก็รู้ได้ว่าฟินนิคชอบอาหารรสจัด เธอจึงลองทำเนื้อผัดพริก ปีกไก่เผ็ดและเต้าหู้ย่างซอสศรีราชา

หลังจากพยายามทำอาหารจนเหงื่อตกตลอดบ่าย ในที่สุดวิเวียนก็ทำผัดพริกเนื้อเสร็จ เธอถ่ายรูปอาหารและส่งไปให้ฟินนิคดูทางวอทแอปเพื่อถามว่าเขาชอบอาหารจานนี้หรือเปล่า

ภายในห้องประชุมของฟินเนอร์กรุ๊ป

ผู้จัดการแต่ละแผนกผลัดกันรายงานผลงานของตัวเอง

“นั่นเป็นสรุปผลประกอบการของเราสําหรับไตรมาสนี้” ชายวัยกลางคนเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากขณะที่เขาพูดในลําคอว่า “คุณพอใจไหมครับคุณนอร์ตัน”

นิ้วเรียวของฟินนิคพลิกดูเอกสารในมือ สีหน้าเยือกเย็น “คุณคิดว่าผมจะพอใจกับผลงานแบบนี้จริงๆ เหรอ”

ทุกคนยืนเหงื่อแตกพลั่ก

“มะ...มีปัญหาตรงไหนครับ"

“ทุกอย่าง” ฟินนิคกระชากเสียง ก่อนจะโยนเอกสารกลับไปให้พนักงาน เขาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ไปทำมาใหม่”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบทันที

นี่คือฟินนิค นอร์ตัน ความพิการของเขาไม่ใช่อุปสรรคในอาชีพการงานของเขา ทักษะการตัดสินใจที่เฉียบคมและวิจารณญาณที่ถูกต้องของเขาคือสิ่งที่เปลี่ยนเป็นขุมพลัง

“ครับคุณนอร์ตัน” ชายวัยกลางคนตัวสั่นและกลับไปนั่งพร้อมเอกสารในมือ ขณะที่ผู้จัดการคนต่อไปกําลังจะเข้ามารายงานโทรศัพท์ของใครสักคนก็ดังขึ้น

บี๊บ