ตอนที่ 775 นอนด้วยกัน

“แล้วถ้าเป็นน้องชายล่ะจ๊ะ? จะมีใครถูกทิ้งไหม?” ในตอนแรกวิเวียนอาจจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่เธอก็ลืมเรื่องความอายไปหมดเมื่อได้ยินคำพูดของแลร์รี่

"ได้สิครับ! ผมและน้องชายก็เป็นเด็กผู้ชายเหมือนกัน เราสองคนน่าจะเข้ากันได้ดีนะครับ” แลร์รี่พยักหน้าเห็นด้วยขณะที่เขาพูด เขาช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

“ฮ่าฮ่า…” เมื่อได้ฟังเหตุผลของเขาแล้ว ทั้งวิเวียนและฟินนิคก็หัวเราะออกมา

ทั้งสองคนไม่แน่ใจว่าเขามีนิสัยเหมือนใคร มันอาจจะไม่ใช่ฟินนิคเสียทีเดียว เพราะเขาไม่ได้เป็นคนหุนหันพลันแล่นเหมือนแลร์รี่ตอนที่เขายังเด็ก แม้ว่าเขาจะฉลาดหลักแหลมเหมือนกันก็ตาม

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มีนิสัยเหมือนวิเวียนเช่นกัน เพราะเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยมีไหวพริบสักเท่าไรตอนที่เธอยังเป็นเด็ก

“กลับบ้านเราด้วยกันนะ วิเวียน” ฟินนิคต้องการกลับไปบ้านที่เคยเป็นของเขาและวิเวียน

ในช่วงเวลาไม่กี่ปีที่เธอไม่ได้อยู่กับเขา บ้านหลังนั้นก็มีบรรยากาศที่เย็นยะเยือกและเงียบสงัดทุกคืนที่เขากลับไปถึงบ้าน

เขาไล่สาวใช้ทั้งสองคนออกไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงอยู่คนเดียวในบ้านทุกคืน และเนื่องจากเขาอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง เขาจึงทำอาหารง่ายๆ ทานเองและกลืนมันลงคอโดยที่ไม่ได้รับรู้รสชาติอะไร

แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายที่เขาได้รับนั้น เทียบอะไรไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดทางจิตใจที่คอยรบกวนเขามาโดยตลอด

ทุกคืนขณะที่เขาหลับตาลงบนเตียงที่พวกเขาเคยนอนร่วมกันในอดีต เขาก็คิดถึงเธอจนเกินจะบรรยาย

แต่นั่นก็ไร้ความหมาย เพราะเขาไม่รู้เลยว่าเขาจะเอาเธอคืนกลับมาได้อย่างไรในตอนนั้น และเขาก็ทำได้เพียงแบกรับความทุกข์นั้นไว้เพียงคนเดียว

เมื่อเวลาผ่านไป วงจรอุบาทว์นี้ก็ทำให้เขารู้สึกไม่อยากกลับบ้าน และด้วยเหตุผลดังกล่าว เขาจึงใช้เวลาทั้งคืนที่ออฟฟิศหรือในบาร์ เพราะเขารู้สึกดีขึ้นเมื่อมีผู้คนล้อมรอบตัวเขา

เมื่อหวนนึกถึงวันวานที่แสนจะทรมานในช่วงเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาก็คิดได้ว่า อา...ชีวิตเขาจะสมบูรณ์แบบมากกว่าเมื่อมีเธออยู่ที่บ้านด้วย!

ดังนั้น เขาจึงรอที่จะพาวิเวียนกลับบ้านและนอนกับเขาแทบไม่ไหว

“อืม...” วิเวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพราะเธอยังรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ขาดหายไป แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะกลับมาอยู่ด้วยกันแล้วก็ตาม

อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามันคืออะไรแม้ว่าจะใช้สมองครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานาน ดังนั้นเธอจึงยอมจำนนในที่สุด

"ตกลงค่ะ"

ทันทีที่เธอยอมรับข้อเสนอ คลื่นแห่งความสุขก็ท่วมท้นฟินนิคและเขาก็จูบที่แก้มของเธอทันที ความสุขถูกเขียนไว้บนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน

เมื่อรู้ว่าเขาจะได้ค้างคืนกับพ่อ แลร์รี่ก็รู้สึกมีความสุขมากจนฉีกยิ้มกว้างจากหูถึงหู