ตอนที่ 80 คุณนอร์ตันต้องการพบคุณ

"จับแน่นๆ นะ" ฟินนิคลดสายตาลงมองเธอและยิ้มแย้มแจ่มใส "เรากําลังเต้นรำ"

ในขณะที่เขาพูดฟินนิคก็เลื่อนวีลแชร์โยกไปมาเบาๆ ตามจังหวะดนตรี

สําหรับวิเวียนเธออิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขาขณะที่ทั้งคู่เต้นรำภายใต้แสงไฟที่สว่างไสวและแขกที่จ้องมองจนตาค้าง

เธอรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับช่วงเวลาเหล่านั้น

เมื่อจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของฟินนิคใบหน้าที่งามเหมือนรูปปั้นไร้ที่ติ การจ้องมองที่เย็นชาของเขามักจะแฝงมาด้วยความอ่อนโยนมันทําให้สีหน้าของเขาเปล่งแสงเป็นประกาย

ผู้ชายรูปงามคนนี้เป็นสามีของฉันจริงๆ

ขณะที่วีลแชร์ของฟินนิคโยกไปมาเบาๆ คลอไปกับเสียงเพลง แขกทุกคนก็ตะลึงด้วยความประหลาดใจ แม้แต่แอชลีย์ที่เป็นศูนย์กลางของความสนใจเมื่อครู่ก่อนก็อดไม่ได้ที่จะหยุดดู

"เต้นรําในวีลแชร์งั้นเหรอ" เธออุทาน แต่ในไม่ช้าความอิจฉาริษยาก็เอ่อล้นตาเธอขณะที่เธอเยาะเย้ยว่า "คนพิการก็คือคนพิการนั่นแหละ ช่างเป็นความจริงที่น่าเวทนา"

แอชลีย์คิดที่จะเยาะเย้ยฟินนิคและวิเวียนแต่เมื่อเธอเห็นว่าฟินนิคมีความคล่องตัวและใช้วีลแชร์ของเขาได้อย่างสง่างามและเข้ากับเสียงดนตรีได้ดีแค่ไหนเธอก็รู้สึกว่าการเยาะเย้ยของเธอนั้นสูญเปล่า

นอกจากนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวแขกที่เฝ้าดูคนอื่นๆ ที่ประหลาดใจในตอนแรกตอนนี้เต็มไปด้วยความอิจฉา

"พระเจ้าช่วย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคนเต้นรําในวีลแชร์ที่มีเสน่ห์มาก"

"ฉันอิจฉาผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อวิเวียนมากที่สามีของเธอรักเธอมากแค่ไหน อีกอย่างเขายังเป็นคนโรแมนติกและมีความสามารถอีกด้วย"

"จะบอกให้ว่านั่นคือลูกชายคนที่สองของตระกูลนอร์ตันเชียวนะ" แขกสูงอายุสองสามคนจําได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีต พวกเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยว่า "เขาเป็นคนที่พิเศษมากตั้งแต่เขายังเด็กหากไม่ถูกลักพาตัวไปเสียก่อน เฮ้อ"

ในขณะเดียวกันวิเวียนซึ่งนั่งอยู่บนตักของฟินนิคสามารถได้ยินคําพูดของแขกคนอื่นได้แว่วๆ แม้ว่าเธอจะไม่รู้แน่ชัดว่าสิ่งที่พวกเขาพูดคืออะไร เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางพวกเขา

โดยไม่ลังเลฟินนิคยกมือขึ้นและแตะคางเพื่อหยุดเธอ

"คุณสนใจในสิ่งที่พวกเขาพูดเหรอ" เห็นได้ชัดว่าฟินนิครู้ดีว่าวิเวียนคิดอะไรอยู่

วิเวียนยิ้มตอบอย่างขัดเขิน

"ไม่ต้องสนใจ" ฟินนิคพึมพํา หลังจากปล่อยมือจากคางของเธอเขาก็ลูบไล้เธอเบาๆ "สิ่งที่คุณต้องทําคือสนุกกับปัจจุบัน"