ตอนที่ 88 ความงุนงงของฟาเบียน

ขณะเดียวกันฟาเบียนก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่ได้คาดหวังให้แอชลีย์พูดคำเหล่านั้น ไม่สนใจที่จะซักถามความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอมากนัก อย่างไรก็ตาม เขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็วและมีใบหน้าที่เย็นชาของเขาก็แวบเข้ามา “ผมเห็นรูปถ่ายทั้งหมดแล้ว ผมจะเข้าใจผิดอะไรได้อีก คุณมีคำอธิบายอะไรอีกไหม”

เมื่อเห็นท่าทางเคร่งเครียดของเขา เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

ฟาเบียนสังเกตเห็นผู้หญิงที่ดูน่าสังเวชในอ้อมแขนของเขา ทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาขมวดคิ้วและถามว่า “ว่าแต่ทำไมคุณถึงมีรูปถ่ายพวกนั้นแล้วไปเอามาจากไหน”

ท้ายที่สุดภาพถ่ายเหล่านั้นถูกส่งให้เขาโดยผู้ติดต่อที่ไม่ระบุชื่อทางอีเมล เขาไม่ได้แสดงให้ใครเห็นยกเว้นฟินนิคและวิเวียน แอชลีย์ได้ภาพถ่ายเหล่านั้นมาอย่างไรตั้งแต่แรก

คำถามนี้ทำให้แอชลีย์รู้สึกประหลาดใจ เธอหมกมุ่นอยู่กับความกังวลของเธอ และในตอนแรกเธอคิดว่าเธอประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนเรื่อง เมื่อได้ยินคำถามของเขาใบหน้าของเธอก็ซีดลงอีกครั้ง

โอ้ ไม่นะฉันเกือบลืมไปเลย ฉันยังไม่ได้อธิบายที่มาของภาพถ่ายที่สร้างความเสียหายเหล่านั้น

เมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าของแอชลีย์เปลี่ยนเป็นสีขาวในทันที ฟาเบียนก็คิดอะไรบางอย่างได้ เมื่อตระหนักถึงความจริงที่น่าสงสัยอย่างช้าๆ เขาค่อยๆ ดึงเธอออกจากอ้อมแขนของเขา ฟาเบียนขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเลิกคิ้วขึ้นสูง “แอชลีย์ คุณเป็นคนส่งรูปเหล่านั้นมาให้ผมหรือเปล่า”

แอชลีย์อดไม่ได้ที่จะกำนิ้วของเธอไว้แน่น เธอรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

ที่จริงแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อน เมื่อเธอรู้ว่าวิเวียนแต่งงานกับฟินนิค ในใจของเธอเต็มไปด้วยความโกรธอย่างไม่มีเหตุผล เธอจึงวางแผนที่จะทำลายวิเวียนโดยไม่ต้องวางแผนอย่างรอบคอบหรือคิดภายหลัง

ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีเธอมั่นใจในแผนของเธอมาก เธอยังติดสินบนคนใช้ของครอบครัวนอร์ตันเพื่อช่วยในแผนการของเธอ หลังจากงานเลี้ยงใหญ่เธอทำให้คนใช้ลาออกและออกไปจากที่ทำงาน ดังนั้นเธอจึงจัดการอย่างรอบคอบและทำให้แน่ใจว่าแผนการทั้งหมดของเธอนั้นไม่มีช่องว่างให้ถูกเปิดเผย

แม้จะทำทุกอย่างแล้วเธอก็ประเมินอิทธิพลของตระกูลนอร์ตันที่โด่งดังต่ำไปอย่างไม่ต้องสงสัย การสืบสวนดำเนินไปเร็วกว่าที่เธอคาดไว้มากด้วยอำนาจและความเก่งกาจ คืนนั้นเองเธอถูกเปิดเผยด้วยเหตุนี้ เธอจึงหาข้อแก้ตัวไม่ทันจะอธิบายที่มาของภาพเหล่านั้น

ทันทีที่เธอได้ยินคำถามของฟาเบียน เธอก็ถึงกับพูดไม่ออก จิตใจของเธอตกตะลึงและเธอหวังว่าเธอจะอยู่ที่ใดก็ได้ แต่ที่ไม่ใช่ที่นี่ในตอนนี้

อันที่จริงแล้วไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนหรือดเหตุการณ์ล่าสุด ภาพถ่ายในความครอบครองของฟาเบียนถูกส่งโดยเธอเป็นการส่วนตัว

เพราะแผนเมื่อสองปีที่แล้วเป็นแผนของเธอเอง แม้แต่กล้องรูเข็มที่ถ่ายภาพเหล่านั้นก็ยังถูกเธอวางไว้ในโรงแรมด้วยเช่นกัน

ฟาเบียนต้องไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนอย่างแน่นอน

ขณะพยายามสงบสติอารมณ์ในเวลาที่สั้นที่สุด จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเธอ จิตวิญญาณของเธอสว่างไสวด้วยแรงบันดาลใจพร้อมกับความมั่นใจของเธอ

เธอจงใจแสร้งทำเป็นหวาดกลัว เธอสั่นสะท้าน “ฟาเบียน ถ้าฉันบอกคุณว่าฉันได้ภาพถ่ายเหล่านี้มาได้อย่างไร คุณจะตำหนิฉันไหม”

เขามองเธออย่างสงสัยด้วยดวงตาที่หรี่ลง เขาขมวดคิ้ว “บอกผมก่อนว่าคุณไปเอารูปถ่ายมาจากไหน”