ตอนที่ 892 เฝ้าดูเธอ

วิเวียนแทบหมดลมหายใจหลังจากที่จูบเขาอย่างยาวนาน ในที่สุดเธอก็ปล่อยเขาและหายใจหอบ

แต่ฟินนิคกดริมฝีปากของเขาแนบชิดกับริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม

“คุณรู้สึกดีขึ้นหรือยัง?”

รอยยิ้มขี้เล่น โค้งอยู่ที่มุมปากของเขาขณะที่เขาถูริมฝีปากสีแดงอิ่มเอิบของเธอ

วิเวียนหลบเลี่ยงและเอามือออกจากเขา

“คุณติดค้างคำแก้ตัวกับฉัน”

เธอหวังว่าจะได้คำตอบที่พอใจจากฟินนิค ในคำถามทั้งหมดที่ทำให้เธอไม่สบายใจ

”ผมไม่ได้กลับมาเร็วกว่านี้ เพราะผมอยากรอจนกว่าผมจะมีสิ่งที่ทำให้คุณได้มีชีวิตอย่างที่คุณต้องการ ตอนแต่งงานกันเราก็เจอกันแบบนี้ คุณจำไม่ได้เหรอ?"

ไม่มีร่องรอยสายตาขี้เล่นก่อนนี้ในแววตาลงเหลือให้เห็นแล้ว

วิเวียนพบกับสายตาที่แน่วแน่ของเขาและมองตาเขาอย่างจริงจัง ในที่สุดเธอก็เดินไปกอดเขา

เธอรอช่วงเวลานี้มาสองปีแล้ว การรอคอยของเธอไม่ได้ไร้ประโยชน์

เธอพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แต่ห้วงเวลาที่ความฝันได้เป็นจริงนี้ก็ปลุกเร้าอารมณ์ในหัวใจของเธอจนต้องร้องไห้อีก

การมีเขาอยู่เคียงข้างเธอเป็นสิ่งที่เธอต้องการ

ฟินนิคโอบแขนกอดเธอไว้แน่น วินาทีนั้นเขารู้สึกว่าเขาสามารถหลุดพ้นจากภาระทั้งหมดที่ต้องแบกรับในช่วงสองปีที่ผ่านมา

“ผมอยู่นี่แล้วคนดี ไม่ต้องร้องไห้นะ” เขาปลอบโยน

เมื่อเห็นสายตาภักดีที่เธอมีต่อขาอย่างหมดใจ ฟินนิครู้สึกว่าสิ่งที่เขาเผชิญมามันคุ้มค่าเหลือเกิน

สองปีที่ผ่านมาเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ รู้ว่าเธอใช้ชีวิตอย่างไร รู้สึกอย่างไร

ฟินนิครู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะเขาส่งคนไปปกป้องเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัว

“คุณหายวับไปดื้อๆ แบบนั้น ทำให้ฉันต้องเฝ้ารอคุณอยู่หลายปี คุณทำอย่างนั้นได้ยังไง?”

วิเวียนเชิดหัวขึ้นและจ้องมองเขาด้วยสายตาตำหนิ

เธอดูคล้ายเหมือนอยากจะต่อยอกชกตีเขา แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอทำไม่ได้

“จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้หายไปไหน คุณยังจำช่อดอกไม้ที่หน้าประตูบ้านในวันเกิดคุณได้ไหม?”