ตอนที่ 944 ผมคิดถึงแม่

แม้ว่าปารีสจะแอบรักเบเนดิกต์มาตลอด แต่เธอก็ไม่เคยกล้าที่จะฝันว่าเขาสารภาพรักกับเธอ แล้วนับประสาอะไรกับการขอออกเดท

การที่เธอหยุดชะงักชั่วครู่ทำให้เบเนดิกต์คิดว่าเธอกำลังปฏิเสธเขา

“มั่นใจได้เลยว่าผมจะดูแลคุณเป็นอย่างดี” เมื่อเขาพูดมาแบบนี้ ปารีสก็ไม่สามารถระงับความตื่นเต้นของเธอได้อีกต่อไป และแล้วก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา

เธอรอมานานเพื่อฟังคำสารภาพของเขา

เนื่องจากภูมิหลังครอบครัวของเธอธรรมดาและด้อยกว่า ดังนั้นเธอจึงซ่อนความรู้สึกของเธอเอาไว้ แต่ยิ่งเธอพยายามข่มมันเท่าไหร่ มันก็ยิ่งพัฒนามากขึ้นเท่านั้น

เนื่องจากเบเนดิกต์แสดงความรักของเขาแล้ว เธอจึงยินดีที่จะรับไว้

คู่รักก็ควรที่จะอยู่ด้วยกัน

"แค่นั้นเหรอ?" วิเวียนรู้สึกว่าการพัฒนาของพวกเขารวดเร็วเป็นพิเศษ

"ใช่" ปารีสพยักหน้า เธอยังคงจ้องมองที่วิเวียน และคาดหวังความคิดเห็นบางอย่าง

“ตอนนี้เธอก็คบกันแล้ว จงทะนุถนอมซึ่งกันและกันนะ” โชคดีที่เบ็นรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา ไม่เช่นนั้น ปารีสอาจต้องทนกับความรักที่ไม่สมหวังไปอีกนาน

สิ่งต่างๆ มันคงจะแตกต่างออกไปมากสำหรับทั้งสองคน ถ้าหากเบเนดิกต์ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีต่อปารีส

“ทั้งหมดนี่ก็ต้องขอบคุณเธอ” เบเนดิกต์กล่าวกับน้องสาวด้วยความรัก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและความรักใคร่

"ยินดีมากที่สุด ต่อไปเรามาพูดถึงรางวัลของฉันกันดีกว่า” วิเวียนทำหน้าเรียบเฉย แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เห็นพี่ชายของเธอมีความสุขและไม่ได้หวังประโยชน์ใดก็ตามจากสิ่งนี้

“เอาล่ะ ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ปารีส เจ้าฟักทองน้อยกำลังจะเรียนจบเร็วๆ นี้แล้ว” เบเนดิกต์และปารีสเดินจูงมือกันออกไป ทิ้งวิเวียนไว้ข้างหลัง

เขาช่างใจแคบ จริงๆ

เบเนดิกต์บอกเป็นนัยว่าเขาตอบแทนวิเวียนด้วยการช่วยเธอดูแลแลร์รี่แล้ว

ระหว่างที่รอฟักทองน้อย วิเวียนฆ่าเวลาด้วยการเล่นโทรศัพท์

เมื่อเห็นแลร์รี่ เธอก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ แล้วสวมกอดเขา

“คิดถึงแม่ไหมจ๊ะ?” สองสามวันมานี้เขาต้องเจริญอาหารเป็นแน่ เพราะดูแล้วเหมือนน้ำหนักจะขึ้น

"แน่นอนฮะ!" ฟักทองน้อยจูบวิเวียนที่แก้มและยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหู

เขารอพบแม่ของเขาช่างเป็นเวลาสามวันอันยาวนาน

ในที่สุดเขาก็เชื่อว่าเบเนดิกต์ไม่ได้หลอกลวงที่เขาพูดว่าวิเวียนจะมาเยี่ยมในไม่ช้า