ตอนที่ 957 ลังเล

เพียะ! อีฟเวลินตบหน้าแลร์รี่อย่างเหลืออด ใบหน้าของเขาแดงเป็นปื้นใหญ่จากรอยฝ่ามือ

ถึงจะรู้สึกเจ็บแปลบแต่แลร์รี่ไม่ร้องสักแอะ เขารู้ว่านี่เป็นเรื่องของศักดิ์ศรี

ราเชลสะท้านเมื่อเห็นเด็กชายถูกตบ เธอคิดไม่ถึงว่าลูกสาวที่แสนอ่อนโยนของเธอจะทำอะไรที่โหดร้ายอย่างนี้

“พอได้แล้ว อีฟเวลิน อย่าตีเขา” เชนทนไม่ได้เมื่อรู้สึกถึงแรงตบนั้น แม้กระทั่งผู้ใหญ่ก็ยังเจ็บ อย่าว่าแต่เด็กแปดขวบ

“ถ้ารู้สึกไม่ดี ก็ไปรอข้างนอก” อีฟเวลินมองเขาตาเขียว ตอนนี้เขาไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอแล้วดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป

เมื่อเห็นว่าเธอโกรธ เชนทำได้แค่เตือนเธอ “คุณควรพาแลร์รี่ไปซ่อนในที่หายากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกนั้นมาพบเขา...”

แม้ว่าคำพูดของเขาจะมีเหตุผล แต่อีฟเวลินมีแผนอื่นในใจ

เธอสั่งให้เชนพาตัวแลร์รี่ไปที่อื่นซึ่งอยู่ไกลจากศูนย์ดูแลคนชรา

ด้วยวิธีนี้พวกเขาจะไม่ถูกพบตัวง่ายๆ

“ตอนกลางคืนที่นี่จะไม่มีแมลงเยอะแยะเหรอ” เชนจ้องมองพื้นที่ตรงหน้าซึ่งเต็มไปด้วยพุ่มไม้

ในที่แบบนี้มีมักจะมีงูและแมลงอื่นๆ ซ่อนตัวอยู่

เชนตัวสั่นสะท้านเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น เขากลัวแมลงมาตลอดตั้งแต่เด็ก เมื่อโตขึ้นความกลัวของเขาก็ยิ่งทวีขึ้น

“ถ้านายปอดแหกก็กลับบ้านไปก่อน” อีฟเวลินพูดไม่ออกเมื่อเห็นคนขี้ขลาดที่อยู่ตรงหน้า

ตอนนี้เธอไม่มีความรู้สึกอะไรกับเขาแม้แต่น้อย อีฟเวลินเป็นคนที่ทำอะไรได้ทุกอย่างเพื่อให้เป้าหมายสำเร็จ เมื่อเธอใช้ประโยชน์จากใครหมดแล้วก็จะเขี่ยเขาทิ้งไป

ตอนแรกเธอวางแผนจะฝึกฝนเชนต่อไป แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาแบบนั้นของเขาเธอก็ล้มเลิกความคิดนั้นโดยสิ้นเชิง