ตอนที่ 962 ในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมา

ถึงกระนั้น หลังจากเวลาผ่านไปนานแต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวของแลร์รี่เลย จนกระทั่งวิเวียนออกมาจากห้องฉุกเฉินฟินนิคก็เลิกคิดถึงลูกชายของพวกเขาไปชั่วขณะ สำหรับเขาแล้ว ภรรยาของเขาสำคัญกว่าลูกชายมาก

วิเวียนยังคงไม่ได้สติ ในขณะที่มองไปที่ใบหน้าของเธอ ความรู้สึกเกลียดชังต่ออีฟเวลินก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นภายในใจฟินนิคทั้งหมดเป็นความผิดของอีฟเวลิน!แน่นอน ส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดของฉันด้วย!ฉันใจอ่อนเกินไปและไม่ได้ตัด

เยื่อใยกับเธออย่างเด็ดขาดเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฟินนิคก็จัดกลุ่มคนออกตามหาอีฟเวลินทันทีและสั่งให้พวกเขาจับตัวเธอไว้ เขายังจ้างนักสืบเอกชนเพื่อตามหาเธอฉันไม่คิดว่าเธอจะมีความสามารถถึงขนาดหลบหนีจากพวกเขาได้หรอก!

ฟินนิคเดินไปที่เตียงและนั่งข้างๆ วิเวียน จ้องมองไปที่เธอ

ในที่สุดเขาก็ได้รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร เมื่อตอนที่เขาต้องนอนโรงพยาบาลครั้งล่าสุด

เธอคงเสียใจมากและอยู่กับความหวังให้เขาไม่เป็นอะไรมาก

ฟินนิคอยู่เคียงข้างวิเวียนทุกวันตลอดเวลาที่เธอยังไม่ได้สติ

ขณะเดียวกัน ก็มีงานอีกมากมายที่เขาต้องจัดการที่บริษัท จนท้ายที่สุด เขาเลยย้ายสถานที่ทำงานไปที่โรงพยาบาลเพื่อที่เขาจะได้ดูแลเธอได้สะดวกและเป็นคนแรกที่รู้เมื่อเธอตื่น

ช่วงเวลานั้น มีหลายครั้งที่ฟินนิคกังวลว่าวิเวียนจะไม่ตื่นขึ้นมา ถึงกระนั้นเขาก็ยังอยู่เคียงข้างเธอ

"คุณนอร์ตัน!” หลังจากที่โนอาห์เคาะประตู เขาก็มองไปที่ฟินนิคและดูเหมือนจะมีอะไรอยากจะพูด

"ว่าไง?" ฟินนิคกระพริบตาและขยี้ตาที่เหนื่อยล้า จากนั้นมองไปที่โนอาห์

“เราพบเบาะแสบางอย่างแล้ว ผมเชื่ออีกไม่นานเราจะหาตัวเธอได้!” โนอาห์พยายามบอกข่าวดีเพื่อกระตุ้นฟินนิคให้กระฉับกระเฉงขึ้นเพราะช่วงนี้ฟินนิคดูเศร้าเหลือเกิน

“โอเค เข้าใจล่ะ”

แม้ว่าโนอาห์ไม่ได้ทำงานให้ฟินนิคแล้ว แต่เขาก็อยากช่วยจัดการปัญหาให้กับคนคู่นี้ในขณะที่ทุกคนก็ต่างยุ่ง

โนอาห์ช่วยตามหาอีฟเวลินและแลร์รี่ หลังจากที่วุ่นวายกันมานาน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เบาะแสบางอย่าง อย่างน้อยการทำงานหนักทั้งหมดของพวกเขาก็ไม่สูญเปล่า ในช่วงเวลานั้น เบเนดิกต์และปารีสต่างก็ไปเยี่ยมวิเวียนหลายครั้ง แต่เธอยังคงไม่ได้สติอยู่ดี

เบเนดิกต์ตั้งข้อสังเกตว่าชีวิตของวิเวียนพบเจอแต่ความยากลำบากมากมาย และเธอไม่เคยมีชีวิตที่สงบสุขเลยตั้งแต่เกิดมา

เขายังบอกด้วยซ้ำว่าเธอต้องยอมจำนนต่อชะตากรรมของเธอเท่านั้นแหละ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขาฟินนิคก็พยักหน้าตอบรับและจ้องมองที่วิเวียนอย่างเสน่หา

วันหนึ่ง ใครบางคนกระซิบ “ฟินนิค!”

ฟินนิคได้ยินน้ำเสียงที่นุ่มนวลแผ่วเบา