ตอนที่ 97 การรักษาตัวในโรงพยาบาล

วิเวียนรู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไป ก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่ฟาเบียนในชุดสูท หรือฟาเบียนที่ถากถางเธอ เขาเป็นฟาเบียนที่อยู่ในเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ ฟาเบียนที่ขี่รถไปรอบ ๆ มหาวิทยาลัยและเหมือนเด็กผู้ชายที่ส่งยิ้มให้เธอ

ฟาเบียนไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในแววตาที่เพ่งมองของเธอ เขายังคงทำหน้าบึ้งใส่เธอ “วิเวียน คุณเป็นผู้หญิง ทำไมคุณถึงแกล้งทำเป็นว่าคุณเป็นฮีโร่”

วิเวียนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็หัวเราะคิกคัก

ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มหวานปนเศร้า

เธอยังคงจำได้ว่านี่เป็นประโยคที่ฟาเบียนเคยพูดกับเธอตอนที่เรียนด้วยกัน

เขาจะพูดแบบนี้กับเธอทุกครั้งที่เธออ่านหนังสือตลอดทั้งคืนเพื่อให้ได้รับทุนการศึกษา ตอนที่เธอพูดเพื่อเพื่อนร่วมชั้นซึ่งเป็นผู้หญิง หรือตอนที่เธอลงทะเบียนวิ่งมาราธอนตอนที่เธอมีประจำเดือน...

เขาจะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกของเขา “วิเวียน คุณลืมไปหรือเปล่าว่าคุณเป็นผู้หญิง”

จากนั้นเสียงไซเรนของรถพยาบาลก็ดังขึ้น ฟาเบียนอุ้มเธอขึ้นและไม่สนใจสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของฝูงชน เขารีบไปที่รถพยาบาล

ขณะที่เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของฟาเบียน เธอมีอารมณ์ปั่นป่วน มันรู้สึกคุ้นเคยแต่ห่างไกล

เธอย้อนอดีตของเธออีกครั้ง เมื่อสามปีที่แล้ว เธอลงทะเบียนวิ่งทั้งๆ ที่คิดว่าตัวเองอยู่ในระหว่างมีประจำเดือน เมื่อถึงเส้นชัยเธอเป็นลมจากความเจ็บปวด ฟาเบียนจึงอุ้มเธอขึ้นและรีบไปที่คลินิก...

เธอกลัวที่จะหวนคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอีก

อดีตเป็นสิ่งที่น่าระลึกถึง แต่ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะยึดติด

เพียงไม่นานวิเวียนก็มาถึงโรงพยาบาล เธอต้องการที่จะจากไปทันทีหลังจากที่รักษาบาดแผลของเธอ อย่างไรก็ตามฟาเบียนพูดราวกับว่ามันเป็นความเจ็บป่วยที่สาหัส และใช้ตัวตนของเขาเพื่อรักษาความปลอดภัยให้กับห้องคนไข้ส่วนตัวของเธอ การคัดค้านของวิเวียนถูกปฎิเสธ

วิเวียนนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ขณะที่ฟาเบียนออกไปชำระบิล เมื่อเธอคิดแผนการหลบหนี โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เธอตัวสั่นเมื่อเห็นหมายเลขของผู้โทร

นั่นคือฟินนิค

เธอไม่กล้าบอกเขาเกี่ยวกับการได้รับบาดเจ็บของเธอ อย่างไรก็ตามไม่มีทางเลือกที่เธอจะเพิกเฉยต่อการโทรของเขา ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงรับสายอย่างไม่เต็มใจ

“สวัสดี...”

“วิเวียน คุณอยู่ที่ไหน” ฟินนิคถาม