บทที่ 6

ในช่วงบ่าย ฉันอยู่บ้านและเล่นเกมเล็กๆ บนโทรศัพท์มือถือตาบอดที่พี่สะใภ้มอบให้ เมื่อฉันได้ยินเสียงฝีเท้า ฉันก็รีบปิดเกม

จากนั้นพี่สะใภ้ก็เข้ามาเปลี่ยนชุดแล้ว

“เกรท ทำอะไรอยู่” พี่สะใภ้ถามด้วยรอยยิ้ม

“กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่” ฉันพูด

”พี่สะใภ้ให้มือถือ คุณชอบไหม? “ พี่สะใภ้ของฉันนั่งอยู่บนขอบเตียง

กลิ่นหอมพุ่งเข้าจมูกฉัน และพี่สะใภ้ก็มีกลิ่นหอม

“ชอบครับ เมื่อก่อนฟังได้แต่เพลงในวิทยุ แต่ตอนนี้สะดวกขึ้นแล้ว”

“เกรท พี่สะใภ้ขอถามคุณหน่อยว่าในอนาคตคุณอยากแต่งงานกับภรรยาแบบไหน?”

ฉันบ่นในใจว่าแม่ขอให้ฉันนอนกับเธอแทนพี่ชาย แต่เธอขอฉันแต่งงานกับลูกสะใภ้ดูเหมือนว่าพี่สะใภ้ไม่ยอมนอนกับฉัน?

“พี่สะใภ้ฉันยังแต่งงานกับแบบนี้ได้หรอ? ” ฉันดูเศร้าๆ

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ แม้ว่าคุณจะมองไม่เห็น แต่คุณมีทักษะ คุณสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ และคุณจะสามารถแต่งงานกับภรรยาได้อย่างแน่นอน”

“พี่สะใภ้อย่ามาปลอบฉันเลย คนหนุ่มสาวจำนวนมากในหมู่บ้านออกไปทำงานข้างนอก แต่ก็ยังหาภรรยาไม่ได้”

“อย่ากังวลไปเลย เกรท คุณจะแต่งงานกับภรรยาแน่นอน และพี่สะใภ้จะดูแลคุณตลอดไป!”

“แต่ถ้าฉันไม่สามารถแต่งงานได้ล่ะ?” ฉันพูดอย่างเจ้าเล่ห์

“งั้นก็ดูแลคุณไปตลอดชีวิตเลยมั้ยล่ะ!” พี่สะใภ้เม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม “หลังจากนั้นหลังจากแต่งงานกับลูกสะใภ้แล้ว ตระกูลวราก็ขึ้นอยู่กับคุณ” "

ฉันรู้สึกเหมือนถูกพี่สะใภ้หลอกแต่ถึงจะทำกับพี่สะใภ้ก็อยู่ได้ไม่นานฉันก็อยากได้ลูกสะใภ้ด้วย!

“เกรท ฉันจำได้ว่าแม่ไปไร่แต่ไม่ได้เอาน้ำมาฉันจะเอาน้ำให้เธอ”

"คุณรู้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน?"

"ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"ฉันจะพาคุณไปที่นั่น!"

ครอบครัวของฉันมีพื้นที่6 ไร่สำหรับปลูกข้าวโพดและผัก ทั้งหมดอยู่ที่ตีนเขาด้านหลังหมู่บ้าน

หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย ฉันออกไปข้างนอกกับพี่สะใภ้ โดยสวมแว่นกันแดดและไม้เท้าตาบอด

เมื่อเห็นว่าฉันกำลังเดินช้าๆ พี่สะใภ้จึงจับมือฉันไว้

ระหว่างทางชาวบ้านหลายคนเห็นเราจึงทักทาย

เมื่อสองปีที่แล้วพี่ชายของฉันได้แต่งงานซึ่งสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งหมู่บ้านโดยไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากพี่สะใภ้ของฉันสวย

ตอนนั้นฉันมองไม่เห็น ฉันไม่มีแนวคิด

ตอนนี้ฉันเห็นแล้วและต้องบอกว่าพี่สะใภ้ของฉันสวยที่สุดในหมู่บ้านจริงๆ

ข้าวโพดปลูกใกล้ภูเขาด้านหลังหมู่บ้านซึ่งดูอลังการมาก

ฉันกับพี่สะใภ้เดินไปอีก 1 ไมล์ พอเราเกือบจะถึงตีนเขาแล้วฉันก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างในทุ่งข้าวโพดใกล้ ๆ คราวนี้มีสัตว์ป่าบนภูเขามาทำให้เสียหายหรือ คนจากหมู่บ้านถัดไปมาขโมยข้าวโพด

“พี่สะใภ้คุณได้ยินเสียงไหม” ฉันหยุด

“ฉันไม่ได้ยินเหรอ?” พี่สะใภ้ของฉันมองไปรอบๆแล้วพูดว่า

แม้ว่าที่ดินนี้จะไม่ใช่ของครอบครัวของฉัน แต่ฉันรู้ว่าเป็นของตระกูลทองบริสุทธิ์ เก่าทางตะวันออกสุดของหมู่บ้าน ทั้งคู่ไปทำงานในเมือง และพวกเขาไม่ใช่คนในดินแดนของเขาในเวลานี้อย่างแน่นอน

“ไปเถอะ พี่สะใภ้ เราไปดูกัน มันไปทางนั้น!” ฉันชี้

พี่สะใภ้จึงพาฉันไปที่ทุ่งนา