บทที่ 7

ขณะเดียวกันก็เห็นต้นกล้าอุ้มขาเมษาผลักเหมือนรถปราบดิน เมษาก็ร้องลั่นทันที

ตอนแรกเมษาเอามือปิดปากเพราะเกรงว่าใครจะได้ยิน แต่หลังจากขยับได้ไม่กี่ครั้งเธอก็ปล่อยวางและเริ่มกรีดร้อง จากนั้นเธอก็เริ่มขอร้องต้นกล้าให้หนักขึ้น

ในเวลานี้ ฉันมองดูพี่สะใภ้ของฉันอีกครั้งและพบว่ามือของเธอเอื้อมถึงระหว่างขาของเธอแล้ว และสีหน้าของเธอก็เหมือนกับการทำธุรกิจกับพี่ชายของฉันเมื่อคืนนี้

แน่นอนว่าพี่สะใภ้ของฉันต้องการสิ่งนี้เมื่อเห็นคนอื่นทำ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มต้นด้วยตัวเอง

ฉันมองดูต้นกล้าและเมษา แล้วเห็นพี่สะใภ้ทำสิ่งนี้อยู่ข้างๆปฏิกิริยาที่อยู่ข้างใต้ ฉันก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ผ่านไปไม่กี่นาที ต้นกล้าก็ส่งเสียงคำราม และนอนบนเมษาโดยไม่ขยับ

“เปล่าประโยชน์ เร็วจังเลย!” เมษาบ่น

“พักก่อน กลับมาใหม่!” ต้นกล้าหัวเราะ

ฉันเห็นหน้าพี่สะใภ้แดงไปหมด ดวงตาของเธอพร่ามัว ร่างกายของเธอสั่นไปหมด และในที่สุดมือก็หยุดลง

“เกรท ไปเถอะ ใจเย็นๆ!” พี่สะใภ้จับฉันไว้

เราออกจากทุ่งนาอย่างเงียบๆ และเข้าสู่เส้นทาง

“พี่สะใภ้ สรุปแล้วพวกเขาเล่นเกมอะไร?” ฉันกระตุ้นพี่สะใภ้ต่อไป

“เกรท นายแต่งงานแล้วจะเข้าใจเอง” พี่สะใภ้ของฉันพูดลวกๆ แน่นอนว่าเธอไม่สามารถบอกฉันได้ว่าเธอเห็นอะไร

“ยังไงก็อย่าบอกเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้นะ” เธอเตือน

"อ้อ เข้าใจแล้ว"

ตอนนี้ฉันเกือบจะแน่ใจแล้วว่าพี่สะใภ้เป็นผู้หญิงที่มีความปรารถนาอันแรงกล้า แต่พี่ชายของฉันก็ไม่สามารถทำให้เธอพอใจได้เลย! และตอนนี้ก็ครบหนึ่งปีแล้วที่พี่ชายจากไป เธอจะรอดมาได้ยังไง?

เมื่อกี้เธอแอบดูต้นกล้าและเมษาทำธุรกิจเธอคงได้รับการกระตุ้นอย่างมากใช่ไหม?

บางทีฉันอาจจะมีโอกาสมาแทนที่พี่ชายและเธอจริงๆ