บทที่ 10

วิลล์แปลกใจเล็กน้อยที่เจ้านายเดินออกมาจากเพนท์เฮ้าส์เพียงคนเดียว และดูท่าทางอารมณ์ดีกว่าตอนแรก ไม่รู้ว่าในนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่นับว่าเป็นเรื่องดีเพราะเขาไม่อยากถูกบอสกินหัว

“คุณไอรินไม่มาส่งบอสเหรอครับ” อดถามออกไปไม่ได้ ไอรินเป็นเลขา ถึงครั้งนี้จะบินไปอิตาลีด้วยไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ควรมาส่งเจ้านาย

“เธอพักผ่อนอยู่ อย่าให้ใครเข้าไปรบกวน บอกป้าปานด้วยว่าอย่าปลุกเธอ”

“ไม่สบายหรือเปล่าครับ ให้ผมตามหมอให้ไหม”

“แค่อ่อนเพลีย” พลชตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำลูกน้องไปที่ลิฟต์โดยสาร ไม่เปิดโอกาสให้วิลล์ได้ถามให้มากความอีก

มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เมื่อนึกถึงสภาพของเลขาคนสวยที่แทบไม่มีแรงยืนเพราะถูกเขารังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลชเหลือเวลาก่อนไปสนามบินชั่วโมงกว่า และเขาใช้เวลาช่วงนั้นสัมผัสไอรินจนเธอน้ำตานอง ร้องขอเสียงสั่นให้เขาหยุดก่อนที่เธอจะขาดใจ

ผู้หญิงอะไร ขนาดมีอารมณ์ยังสวยไม่สร่าง ยิ่งพอมีอารมณ์แล้วใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้ม ร้องขอเสียงสั่นให้หยุด มันยิ่งทำให้เขาอยากรังแกเธอซ้ำ ๆ

วิลล์ปิดปากเงียบทั้ง ๆ ที่เห็นว่าบอสหลุดยิ้มออกมาคนเดียว เขาไม่กล้าสอดปากถาม ได้แต่เดาไปเองว่าคุณไอรินคงถูกใจบอสมาก

วิลล์ไม่รู้เลยว่าเขาจะเดาได้ถูกเผง

พลชล้วงมือเข้าไปในกางเกง นึกถึงแผนการของตัวเองที่ตั้งใจทิ้งร่องรอยวาบหวามไว้บนร่างกายไร้เดียงสาของหญิงสาว ตัวอยู่ไกล แต่เขาจะไม่ยอมให้ไอรินลืมสัมผัสของเขาเด็ดขาด

กลับมาเมื่อไหร่ เขาจะไม่ปล่อยเธอไว้อีกแล้ว

.

.

ไอรินเผลอหลับบนโซฟาจนตะวันตกดิน ร่างบางขยับขึ้นนั่งเพื่อคลายความเมื่อยขบ มองไปรอบ ๆ เพนท์เฮ้าส์ที่เงียบสนิทแต่ยังมีไฟเปิดไว้ ก้มมองผ้าห่มที่คลุมเนื้อตัวท่อนล่างแล้วเม้มริมฝีปากเบา ๆ

“ร้ายกาจ”

รังแกเธอจนลุกไม่ไหวแล้วหนีไปดื้อ ๆ ทิ้งความร้อนผ่าวและสัมผัสวาบหวามไว้ตามร่างกาย ขนาดตัวไม่อยู่แล้วเธอยังจดจำทุกพื้นที่ที่ปลายนิ้วร้ายกาจนั้นแตะต้องได้ พลชไม่ใช่คนที่จะต่อกรได้ง่าย ๆ เทียบกับเขาแล้วเธอเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง

“คุณไอริน ตื่นแล้วเหรอคะ”

แม่บ้านที่มีหน้าที่ดูแลเพนท์เฮ้าส์ร้องทักเลขาคนสวย เธอพาเด็ก ๆ เข้ามาทำความสะอาดตั้งแต่เจ้านายออกไปได้ราวครึ่งชั่วโมง เห็นไอรินกำลังนอนหลับสบายบนโซฟาในห้องรับแขกก็ไม่กล้าปลุก ปล่อยให้เธอพักผ่อนแล้วเลี่ยงไปทำความสะอาดส่วนอื่นก่อน

“คุณป้าคือ...”

“อ๋อ ป้าเป็นแม่บ้านที่คอยดูแลที่นี่ค่ะ ชื่อปาน เรียกปานเฉย ๆ ก็ได้ค่ะคุณไอริน”

“ค่ะ ป้าปาน”

แม่บ้านวัยห้าสิบกว่ายิ้มกว้าง ตอนแรกแอบเกร็งเล็กน้อยเพราะเลขาของคุณชายสวยขนาดนี้ คิดไปเองว่าต้องหยิ่งมากแน่ ๆ แต่พอได้พูดคุยแค่สั้น ๆ ก็พอจะมองออกว่าไอรินไม่ได้หยิ่งอะไร