บทที่ 102

“แม่ ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง”

เช้าวันต่อของสองแม่ลูกเป็นไปตามปกติ เหมือนว่าเมื่อคืนไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น คุณครูไอยราเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว ดวงตาคู่สวยที่เหมือนกับไอรินไม่มีผิดเป็นประกายอ่อนโยน

“โชคดีที่หลังคาไม่ได้รั่ว แม่กับชาวบ้านเอาพลาสติกไปคลุมพวกหนังสือไว้แล้ว ต่อให้วันนี้ฝนตกอีกก็คงไม่มีอะไรให้ต้องกังวล”

“ทำไมเราไม่ซ่อมแซมโรงเรียนให้ดีขึ้นล่ะ รินว่ามันน่าจะแก้ปัญหาระยะยาวได้ดีกว่า”

ไอรินเสนอความคิดที่พอจะเป็นไปได้ โรงเรียนบนดอยนี้มีที่เดียว รองรับเด็กนักเรียนได้ประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน สอนตั้งแต่ชั้นประถมหนึ่งถึงประถมหก จำนวนนักเรียนแต่ละชั้นไม่เท่ากัน บางชั้นมีแค่สามคน บางชั้นมีเป็นสิบ แล้วแต่ว่าปีไหนมีเด็กเข้าเรียนเท่าไหร่

ถึงจะเป็นโรงเรียนที่ถูกต้องตามกฎกระทรวงฯ แต่ถ้าพูดถึงความถูกต้องจริง ๆ อย่างน้อย ๆ ก็ควรมีคุณครูประจำชั้นทุกชั้นปี เพื่อที่จะได้ดูแลและสอนเด็ก ๆ ได้ทั่วถึง แต่ความเป็นจริงแล้วที่นี่มีครูแค่สองคนเท่านั้น คือครูไอยรา และครูผู้ชายอีกคนชื่อครูต้น

นอกจากครูไอยราแล้ว ครูอีกคนก็มักจะเปลี่ยนหน้าไปเรื่อย ๆ เพราะบางคนอยากมาลองหาประสบการณ์แปลกใหม่ แต่ก็อยู่ไม่ได้นาน บางคนแค่มาเก็บประสบการณ์ไปสมัครสอนโรงเรียนอื่นที่ให้ค่าตอบแทนสูงกว่า ดังนั้นทุกสองสามปีจึงมีครูผลัดเปลี่ยนเป็นเรื่องปกติ

ถ้าช่วงไหนยังไม่มีครูใหม่เข้ามา ครูไอยราก็ต้องสอนเด็กทั้งหกชั้นปีเพียงคนเดียว ทั้งเหนื่อย ทั้งลำบาก แต่ไอรินจำได้ว่าแม่ไม่เคยปริปากบ่นให้เธอฟังสักคำ

แม่รักอาชีพครู รักเด็ก ๆ และรักดอยนี้มาก ขอแค่เด็ก ๆ ที่ครูไอยราอบรมสั่งสอน เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เติบโตอย่างงดงาม เพียงแค่นั้นคนเป็นครูก็มีความสุขแล้ว

“โรงเรียนเล็ก ๆ แบบนี้ จะมีใครสนใจให้ทุนซ่อมแซมล่ะริน รัฐเองก็ไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น จะของบแต่ละทีกว่าจะได้ก็ยากแสนยาก เอกชนยิ่งแล้วใหญ่ มาช่วยที่นี่มันคงไม่คุ้มทุนเขา”

“ช่วยคนมีคำว่าคุ้มด้วยเหรอแม่”

“ธุรกิจไงลูก รินทำงานบริษัทน่าจะรู้ดี”

ก็จริง

ไอรินนึกถึงบริษัทเก่าที่เธอลาออกมา ที่นั่นมีการบริจาคทำการกุศลเพื่อลดหย่อนภาษีทุกปี แต่การบริจาคทุกครั้งบริษัทจะเลือกจากที่ ๆ มีชื่อเสียง บริจาคไปแล้วจะได้หน้า ได้พื้นที่สื่อ ไม่ได้สนว่าที่นั่นจะได้รับเยอะจนเกินความจำเป็นหรือเปล่า หรือว่ามีที่ไหนที่ขาดมากกว่าไหม

ธุรกิจก็คือธุรกิจ

ส่วน PDM group ไอรินยังทำงานได้ไม่ถึงปี เธอไม่ได้รู้ลึกเรื่องทำการกุศลขององค์กรเท่าไหร่ แต่ถ้าให้เดาก็คงไม่ต่างจากที่อื่น

ถึงยังไงผลประโยชน์ก็สำคัญที่สุด

“มันต้องใช้เงินเท่าไหร่เหรอแม่ ถึงจะซ่อมโรงเรียนให้แข็งแรงได้”