บทที่ 104

แต่ไอรินก็กังวลได้ไม่นาน เพราะคนข้าง ๆ ส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันที

“คุณเชื่อไหมว่าผมไม่มีความรู้สึกนั้นเลย ผมโกรธตัวเองมากกว่าที่ทำให้คุณเสียใจ จนทำให้แม่คุณไม่ยอมเปิดรับผมแบบนี้ คุณไม่ผิด แม่คุณไม่ผิด มีแค่ผมที่ผิด”

“ดีนคะ”

“ไม่ต้องกังวลนะที่รัก ผมไม่ยอมแพ้หรอก ผมรักคุณ แม่คุณผมก็รัก ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณน้ามั่นใจ ว่าผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก”

.

.

พลชรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับไอรินเป็นอย่างดี ส่วนครูไอยราก็ใจแข็งกว่าที่คิด เผลอแป๊บเดียวก็เข้าเดือนเมษาที่อากาศร้อนจัด บนดอยสูงอากาศร้อนกว่ากรุงเทพฯ หลายองศา พลชที่อยู่ในห้องแอร์มาตลอดเริ่มเปลี่ยนไป ผิวพรรณขาวสะอาดเริ่มคล้ำแดด แต่ร่างกายที่ผ่ายผอมก่อนหน้ากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง และดูดีกว่าเดิมจนไอรินเขินทุกวัน

จากความหล่อเหลาแบบนักธุรกิจ กลายเป็นความหล่อดิบ ๆ ที่ไม่มีการปรุงแต่ง บางวันพลชปล่อยให้ตอหนวดขึ้นเขียวครึ้ม หอมไอรินทีไรจั๊กจี้ไปหมด

“พอแล้วค่ะ อ๊ะ!” ไอรินดิ้นหนีจากแรงกอดรัด พลชเอาตอหนวดมาจั๊กจี้เธออีกแล้ว ยิ่งห้าม ก็เหมือนยิ่งยุ “ดีน พอเลยนะคะ ไม่งั้นรินจะโกรธแล้วนะ”

“ไม่หอมแล้วก็ได้ครับ”

พลชรีบยกธงขาวยอมแพ้ ไอรินเริ่มหน้าบึ้งแล้ว คนเป็นแฟนแบบเขาก็ต้องรีบเอาใจ

“แฟนใคร ทำไมน่ารักขนาดนี้”

“หึ! ปากหวาน”

“จะว่าไปวันนี้ยังไม่ได้ชิมเลยว่าหวานเหมือนเดิมหรือเปล่า ขอชิมหน่อยนะครับ”

ตึง!

เสียงวางของกระแทกโต๊ะดังลั่น ทำเอาสองร่างที่กำลังนัวเนียได้ที่ดีดตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะพลชที่หน้าซีดเผือด รีบเข้าไปช่วยแม่คนรักถือของอย่างที่เคยทำทุกวัน

“ผมช่วยครับ”

ไอยราปรายตามองชายหนุ่มลูกครึ่งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจลูกสาวที่นั่งหน้าแดงก่ำเป็นตำลึงสุก

“ริน วันเกิดปีนี้อยากได้อะไร หรืออยากทำอะไรเป็นพิเศษไหมลูก”

พลชเงี่ยหูฟังด้วยความสนใจ เขารู้อยู่แล้วว่าไอรินเกิดวันไหน เก้าเมษา.. อีกอาทิตย์เดียวไอรินก็จะอายุยี่สิบหกปีเต็มแล้ว

ส่วนเขา อีกเดือนกว่า ๆ ก็จะอายุสามสิบสี่ปี พูดตามตรงพลชอยากแต่งงานแล้ว เขากับไอรินเคยผ่านการอยู่กินกันมาก่อน เราไม่จำเป็นต้องเรียนรู้กันใหม่ รอแค่เอาชนะใจครูไอยราได้ เขาก็จะขอไอรินแต่งงานทันที

แต่เมื่อไหร่ล่ะ..