บทที่ 108

พลชยิ้มกว้าง รีบพยักหน้ารับจนคอแทบเคล็ด ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขารอวันนี้มาตลอด ถึงบ้านผู้ใหญ่จะไม่ไกลจากบ้านของคนรักมาก แต่เขาอยากตื่นขึ้นมาแล้วเจอหน้าไอรินเลยมากกว่า

“ไมค์ วิลล์” พลชหันไปหาคนสนิท “เก็บของของฉันที่บ้านผู้ใหญ่มาให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว”

ได้เปลี่ยนที่พักครั้งนี้ อย่าหวังว่าพลชจะย้ายกลับที่เดิมง่าย ๆ

“ครับบอส!”

ไอรินอ้าปากเหมือนจะแย้ง แต่พอเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาของคนรักบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด เธอก็ลืมเรื่องทุกอย่างไปจนหมด หญิงสาวประคองร่างกายใหญ่โต ให้ค่อย ๆ เดินกลับบ้านไปพร้อม ๆ กัน

คนเจ็บยิ้มกริ่ม อย่างน้อย ๆ เจ็บตัวครั้งนี้ก็ไม่เสียเปล่า

.

.

วิลล์นั่งมองเจ้านายหนุ่มที่กำลังออดอ้อนอดีตเลขาตาปริบ ๆ หนึ่งเดือนที่ผ่านมาหลาย ๆ อย่างเปลี่ยนไปมาก แต่ไม่คิดเลยว่าบางคนจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“เจ็บไหมคะ”

“เจ็บครับ” พลชสูดปากเบา ๆ “แต่รินมือเบา ผมเลยไม่เจ็บมาก”

“รินขอใส่ยาเพิ่มอีกนิด แสบหน่อยนะคะ”

ชายหนุ่มมองพยาบาลชั่วคราวตาเยิ้ม ไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บปวดอย่างที่ร้องครวญครางก่อนหน้า แต่พอไอรินเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าที่สบาย ๆ ของพลชกลับบิดเบี้ยวเหมือนว่ากำลังเจ็บปวดมากมาย

“เจ็บมากเลยเหรอคะ”

“ไม่ครับ เจ็บนิดเดียว”

ไอรินไม่เชื่อ เพราะสีหน้าของพลชดูเจ็บมากกว่าที่บอกว่านิดเดียว เธอค่อย ๆ พันแผลให้คนรักอย่างอ่อนโยนจนเสร็จ

“อาบน้ำไหวไหมคะ จะได้ออกมาทายาที่สะโพก”

“ผมอาบไหว” ถึงจะตอบแบบนั้น แต่พลชกลับทำสีหน้าลำบากใจ พลางมองแขนตัวเองอย่างครุ่นคิด

ไอรินเห็นแบบนั้นก็อดสงสารไม่ได้ แขนข้างขวาเจ็บแบบนี้คงทำอะไรได้ไม่สะดวก ยิ่งต้องอาบน้ำโดยไม่ให้แผลโดนน้ำยิ่งลำบาก กลีบปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

พลชตีสีหน้าเรียบสนิท แต่ในใจกำลังเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง เขาคิดไปถึงภาพที่ไอรินอาบน้ำให้ นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้อาบน้ำด้วยกัน

“ถ้าอย่างนั้น..” ไอรินครุ่นคิดอีกเล็กน้อย “รินรบกวนคุณวิลล์กับคุณไมค์.. ช่วยอาบน้ำให้คุณดีนได้ไหมคะ”

เหมือนได้ยินเสียงบางอย่างแตกโพละกลางอากาศ พลชทนทำหน้านิ่งไม่ได้อีกต่อไป แต่ท่าทางตกใจจนหน้าเหวอของเจ้านาย มีแค่เหล่าลูกน้องที่ได้เห็น เพราะไอรินมัวแต่ห่วงคนรัก จนไม่ได้เอะใจว่ากำลังถูกพลชเล่นละครใส่

วิลล์อดข่อนขอดเจ้านายในใจไม่ได้ แผลแค่นี้บอสร้องว่าเจ็บอย่างนั้นเจ็บอย่างนี้ ทีตอนที่ทรมานร่างกายตัวเองเป็นเดือน ๆ ไม่เห็นบ่นสักคำ ดูก็รู้ว่ากำลังอ้อนแฟน และถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายคอยช่วยเหลือแพทริเซียอยู่อย่างลับ ๆ วิลล์คงมีน้ำใจอยากให้บอสสมหวัง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้น

“มาครับบอส ผมจะช่วยอาบน้ำให้เอง”

“วิลล์!”

“คุณวิลล์ รินฝากด้วยนะคะ” ไอรินยิ้มกว้าง “ให้คุณวิลล์ช่วยดีกว่านะคะ ห้องน้ำที่บ้านรินไม่ได้เหมือนที่เพนท์เฮ้าส์ เรามีแค่โอ่งกับขันแล้วก็เก้าอี้ตัวเล็ก ๆ คุณอาบเองไม่ได้หรอกค่ะ”

“ริน แต่ว่า..”

“รินเป็นห่วงคุณนะคะ อย่าดื้อเลย รีบอาบ จะได้รีบออกมาทายาไงคะ”

พอเจอคำพูดหวาน ๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใยแบบนี้ใครจะกล้าขัดใจ พลชพยักหน้ารับน้อย ๆ ยอมให้วิลล์พยุงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย