บทที่ 116

.

.

งานเลี้ยงของชาวบ้านใหญ่โตกว่าที่คิด

สองวันถัดมาหลังจากโรงเรียนเสร็จ ชาวบ้านต่างร่วมใจกันอีกครั้งเพื่อจัดงานเลี้ยงขอบคุณพลช รวมถึงไอรินและสองหนุ่มตัวใหญ่ด้วย มีทั้งเครื่องดนตรีพื้นบ้าน อาหาร และเครื่องดื่มมากมาย รวมถึงการร้องเล่นเต้นรำที่แสนคึกคัก เป็นค่ำคืนแรกนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ที่ดอยเล็ก ๆ แสนเงียบสงบแห่งนี้เต็มไปด้วยสีสันและเสียงหัวเราะ

พลชเป็นดาวเด่นของงาน เขาถูกสาว ๆ น้อยใหญ่ชวนไปเต้นรำจนเริ่มปวดขาขึ้นมานิด ๆ พอหันไปขอความช่วยเหลือจากไอรินก็ได้รับแต่รอยยิ้มกลับมา

“น่ารักมากค่ะ”

ไอรินหัวเราะคิกคัก ยกมือถือขึ้นถ่ายวิดีโอเก็บภาพความประทับใจเอาไว้ ไม่ใช่แค่พลชที่ถูกสาว ๆ น้อยใหญ่ อายุตั้งแต่ไม่ถึงยี่สิบ จนบางคนก็ใกล้จะหกสิบเต็มทนชวนเต้นรำ แต่วิลล์กับไมค์เองก็ไม่รอด หนุ่มตัวใหญ่ทั้งสามถูกเปลี่ยนคู่เต้นรำจนจำไม่ได้แล้วว่าเต้นกับใครไปบ้าง กระทั่งเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงทั้งสามก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

“ไม่ต้องมายิ้มเลย” พลชดุคนรักที่ยิ้มไม่หยุด บอกให้ช่วยก็เอาแต่ถ่ายคลิปแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจ

“ก็คุณน่ารักนี่คะ” ไอรินรั้งพลชให้ลงมานั่งข้าง ๆ กัน ยื่นน้ำให้คนรักดื่มแก้กระหาย “ดื่มน้ำก่อนนะคะ เหงื่อออกเต็มหน้าเลย รินเช็ดให้”

เหงื่อบนใบหน้าถูกซับอย่างอ่อนโยนด้วยผ้าเช็ดหน้ากลิ่นหอมกรุ่น พอถูกดูแลเป็นอย่างดีพลชที่ไม่ได้โกรธจริงจังก็เริ่มยิ้มได้ อันที่จริงเต้นกับสาว ๆ ก็สนุกดีเหมือนกัน แต่เขาแค่น้อยใจไอรินที่ไม่หวงสักนิดเวลาที่มีสาว ๆ หน้าตาน่ารักมาชวนเขาไปเต้น

คิดถึงเรื่องนี้แล้วก็อดงุ่นง่านไม่ได้

“ทำไมหน้าบึ้งอีกแล้วล่ะคะ”

“รินไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ ผมเต้นกับสาว ๆ ตั้งหลายคน ไม่หวงผมบ้างเหรอ”

“ไม่นี่คะ ทำไมรินต้องหวงด้วย”

ไอรินตอบแบบไม่คิดอะไรมาก จนกระทั่งได้เห็นสายตาน้อยใจของคนรัก เธอจึงรีบขยายความ

“เพราะทุกคนรู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นของริน พวกเขาแค่อยากเต้นกับคุณเท่านั้น อีกอย่างรินก็ไว้ใจคุณมาก เพราะต่อให้คุณเต้นรำกับผู้หญิงอีกกี่คน คุณก็ยังจะรักแค่รินคนเดียวใช่ไหมล่ะคะ”

“ผมรักแค่รินอยู่แล้ว”

“รินก็เหมือนกันค่ะ”

พอได้คำตอบที่ถูกใจพลชก็ยิ้มกว้าง พูดคุยกระหนุงกระหนิงเหมือนโลกมีกันแค่สองคน ลืมไปแล้วว่าห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน มีหนุ่มโสดอีกสองคนที่นั่งมองมาตาปริบ ๆ

“อิจฉาคนมีแฟนเนอะไมค์เนอะ”

วิลล์เอ่ยขึ้นลอย ๆ แต่นั่นก็เพียงพอให้พลชหันกลับมามองตาขวาง ไมค์ที่ไม่ได้เออออไปกับเพื่อนอยู่แล้วรีบลุกหนี เพราะขืนอยู่ตรงนี้คงไม่พ้นถูกลูกหลงไปด้วย

“บ่นอะไรวิลล์”

“เปล๊าาานี่ครับ แค่รู้สึกว่าแถวนี้มดมันเยอะไปหน่อย”

“เหรอ” พลชเลิกคิ้วสูง “อิจฉาฉันแบบนี้ ให้ฉันโทรตามแพทริเซียให้ดีไหม นายจะได้มีคู่เหมือนคนอื่นเขา”

“โน! ไม่เอานะครับ ผมกับเธอเราไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย..” พูดไม่ทันขาดคำ มือถือในกางเกงก็กรีดร้องเสียงดังลั่น

วิลล์รีบหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู ใบหน้าคมเข้มแดงระเรื่อเมื่อเห็นชื่อและรูปที่อีกฝ่ายเป็นคนบันทึกเองกับมือ

“Baby งั้นเหรอ ไหนบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน ไหนจะรูปคู่อีก..”