บทที่ 119

“เหมือนว่าการที่เรารักกันมันจะไม่ง่ายเลยนะคะ”

“ไอริน อย่าพูดแบบนี้”

พลชส่ายอย่างตื่นตระหนก เขากลัว กลัวว่าประโยคต่อมาของไอรินจะทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย

“ทำไมคะ รินคิดว่า..”

“ไม่นะริน! ไม่พูดคำนั้นออกมานะที่รัก”

พลช ดีน แม็กซ์เวล ทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้น ใช้สองแขนกอดรัดร่างเพรียวบางของแฟนสาวเอาไว้แน่น ซบใบหน้ากับหน้าท้องราบเรียบด้วยความหวาดกลัวสุดหัวใจ

เขากลัว กลัวว่าไอรินจะบอกเลิกเขา

กลัวว่าไอรินหายไปอีกครั้ง

เขากลัว

“อึก”

“คุณ..”

ความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตา ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ปีร่ำไห้เพียงเพราะกลัวว่าคนรักจะทิ้งไป ไม่เหลือคราบนักธุรกิจดังที่มีแค่คนเกรงใจในอำนาจ ตอนนี้พลชไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นนอกจากไอริน

“อย่าทิ้งผมไปนะริน ได้โปรด”

“ดีนคะ”

“ให้ผมทำยังไงก็ได้ อึก ผมทำได้ทุกอย่าง แต่เราไม่เลิกกันนะริน ไม่เลิกกันได้ไหม ฮึก”

ไอรินอ้าปากค้าง ก่อนที่มือบางฟาดผลัวะเข้าที่ไหล่กว้างเต็มแรง ทำเอาคนที่กำลังร้องไห้หยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองแฟนสาวทั้งน้ำตา

ทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บตัว ทั้งงุนงง พลชเหมือนลูกหมาตัวโต ๆ ที่เจ้าของไม่พาไปเดินเล่น

“เลิกอะไรคะ!” ไอรินถามเสียงเขียว ฟาดมือกับไหล่หนาอีกที “ตบปากเลยนะคะ พูดคำว่าเลิกออกมาได้ยังไง”

“อ้าว.. ก็”

“ก็อะไรคะ”

“ก็รินจะเลิกกับผม.. โอ้ย!” พูดไม่ทันจบประโยค พลชก็ต้องเปลี่ยนมาร้องโอดโอยแทน “ที่รัก หยิกผมทำไม”

“รินจะหยิกให้เขียวเลยถ้าคุณไม่หยุดพูดคำนั้น”

“ไม่พูดแล้วครับ ๆ” พลชใช้มือข้างหนึ่งปิดปากไว้แน่น ไม่กล้าพูดคำว่าเลิกออกมาอีก

ไม่ใช่เพราะกลัวเจ็บ แรงของไอรินเหมือนมดกัด ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายเคืองเลยสักนิด

แต่เขากลัวว่าคำ ๆ นั้นจะกลายเป็นความจริง เพราะมันคงเจ็บกว่าถูกตี ถูกหยิกไม่รู้กี่ล้านเท่า

“รินไม่ได้หมายถึงแบบนั้นซะหน่อย”

ไอรินถอนหายใจ มือบางลูบบริเวณที่ตัวเองลงมือกับคนรักเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบประโลมให้เขาหายเจ็บ

“รินแค่กำลังคิดว่า ถ้าเราพลิกจากวิกฤตให้เป็นโอกาสจะดีกว่าไหมคะ”

“ยังไงครับ”

“อีกไม่นานคงมีนักข่าวขึ้นไปที่ดอย รินจะให้แม่เนียน ๆ พูดถึงเรื่องโรงเรียนที่บริษัททำแล้วไม่ได้บอกสื่อ รินคิดว่านี่คือโอกาส บริษัทและตัวคุณจะถูกมองในแง่บวกขึ้น”