บทที่ 146

“มะ มัน อะ อื้อ”

อินทัชรีบทำหน้าที่ก่อนสถานการณ์จะแย่ไปมากกว่านี้ เขาแช่นิ้วทั้งสองไว้พร้อมกับใช้อีกมืออีกข้างกดหน้าท้องเพื่อคลำหาความผิดปกติภายใน เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติหรือก้อนเนื้อแปลกปลอมเขาก็ทำท่าจะดึงนิ้วยาวออก

“ดะ เดี๋ยวค่ะ!” อลิษาเอื้อมมือมาจับยึดมือคุณหมอไว้ “อย่าเพิ่งเอาออกค่ะ มัน.. อื้อ”

“คุณอลิษา ตอนนี้คุณกำลังขาดสติ ให้ผมเอาออกก่อนครับ”

“ไม่ค่ะ มันทำให้ฉันรู้สึกดี”

“คุณ!”

“นิ้วของคุณหมอมันทำให้ฉันรู้สึกดี อ๊า~”

เธอตอกย้ำความรู้สึกดีด้วยการขมิบเนื้อนุ่มบีบรัดนิ้วยาว อินทัชกัดฟันแน่น ใบหน้าของเขาแดงแจ๋ไปหมด

“คุณหมอ ทำไมมันรู้สึกดีแบบนี้คะ อ๊าา”

“คุณอลิษา เบาเสียงหน่อย ห้องนี้ไม่ได้เก็บเสียง”

อินทัชเตือนเสียงต่ำ ห้องนี้ไม่ได้เก็บเสียงได้ดีเท่าไหร่ ดูได้จากเมื่อครู่ที่อลิษาตะโกนออกไปได้ถึงข้างนอก แล้วถ้าเสียงครางหวาน ๆ นี้ดังออกไปจนคนอื่นได้ยินเข้าล่ะ

เขาคงกลายเป็นหมอที่ถูกครหา เป็นผู้บริหารที่ไม่มีใครอยากนับถืออีกต่อไป

“มันรู้สึกดีนี่คะ อื้ม”

อลิษาหลับตาพริ้ม หมุนส่ายสะโพกวนไปมา เนื้อนุ่มบีบรัดก้านนิ้วยาวไม่ยอมปล่อย เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกที่เหมือนช่องท้องมีบางอย่างวิ่งวนไปมา เหมือนมีผีเสื้อนับล้านตัวกระพือปีกอยู่ข้างใน แบบนี้น่ะเหรอความรู้สึกของนางเอกนิยายที่เธอเคยอ่าน

รู้สึกดีจัง ดีจนไม่อยากให้อินทัชเอามือออกไปเลย

อินทัชไม่ได้ขยับมือ แต่นั่นไม่เป็นปัญหาเพราะอลิษาขยับสะโพกเองได้ เธอค้นพบความลับว่าถ้ายิ่งขยับก็จะยิ่งรู้สึกดี อลิษาจึงทำแบบนั้นซ้ำ ๆ พร้อมกับส่งเสียงครางหวานออกมาเบา ๆ

คุณหมอหนุ่มหันหน้าไปทางอื่น ถึงไม่อยากยอมรับ แต่มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าอลิษากำลังสำเร็จความใคร่กับนิ้วของเขา ขนาดเขาไม่ยอมขยับนิ้วเธอยังดิ้นรนหาทางด้วยตัวเองจนได้ ช่องทางที่ดูดกลืนนิ้วของเขาทั้งคับแน่นและเปียกแฉะ ถุงมือของอินทัชมันวาวเพราะเต็มไปด้วยคราบความใคร่ของเธอ

“ฮ้าา คุณหมอขา”

อินทัชทำเป็นไม่สนใจเสียงหวาน ๆ นั้น เขาปล่อยให้อลิษากระทำกับนิ้วตัวเองเหมือนเป็นแค่เซ็กซ์ทอย และได้แต่ภาวนากับพระเจ้าให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไปเสียที

“อะ ทำไมมัน อะ อื้อ!”

เหมือนพระเจ้ารับฟังคำร้องขอของอินทัช อลิษาเริ่มส่งเสียงครางกระเส่า เนื้อนุ่มตอดรัดนิ้วยาวถี่รัว น้ำหวานไหลซึมหยดแหมะ

ดีที่มีผ้ารอง ไม่อย่างนั้น..

“อ๊า! คุณหมอ อ๊ะ”

ผีเสื้อในท้องพากันกระพือปีกเต็มแรง อลิษากัดปากตัวเองจนห้อเลือด ความรู้สึกสุดท้ายมันหมือนเธอถูกมือที่มองไม่เห็นจับโยนขึ้นที่สูง ก่อนจะตกลงมาบนปุยนุ่นนุ่ม ขาเรียวหลุดออกจากขาหยั่งแล้วหนีบเข้าหากัน รวมถึงหนีบมือของคุณหมอไปด้วย สะโพกอวบเกร็งกระตุกถี่ ๆ นานเกือบนาทีกว่าที่ทุกอย่างจะสงบลง

“แฮ่ก!”

“ปล่อยได้แล้วครับ”