บทที่ 157

“วันนี้แม่ให้ป้าจิตทำกุ้งทอดกระเทียมของโปรดหนูด้วย ทานเยอะ ๆ นะลูก”

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” อลิษาส่งยิ้มอ่อนแรงให้คุณหมออิงอร

สามคนพ่อแม่ลูกมองหน้ากันด้วยความกังวลใจ ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วหลังจากที่อลิษารู้ว่าตัวเองยังไม่ตั้งครรภ์ จากวันนั้นหญิงสาวที่เคยสดใสร่าเริงก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ท่าทางเซื่องซึมไม่ค่อยคุยกับใคร ถามคำตอบคำ ชวนคุยก็ตอบแค่สั้น ๆ กินน้อยลง แม้แต่ของโปรดที่เคยชอบก็ถูกมองข้ามไป

อลิษากำลังแย่..

อินทัชรู้สึกผิดทุกครั้งที่เห็นอลิษาเป็นแบบนี้ ก่อนหน้านี้ทุก ๆ วันเขาจะได้เห็นรอยยิ้มสดใสของเธอ แต่เวลานี้มันหายไป และดูเหมือนว่ามันอาจจะไม่หวนกลับคืนมาในเร็ววัน

สำหรับหมออย่างอินทัชมันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่อลิษาจะไม่ตั้งครรภ์ตั้งแต่ครั้งแรกที่ทำ เพราะบางคนทำ IUI ตั้งสามสี่ครั้งถึงจะติดก็มี บางคนทำมากกว่านั้นแต่ก็คว้าน้ำเหลว จนต้องหันไปพึ่งวิธีอื่น ๆ ที่ได้ผลมากกว่าก็มี มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้อยู่แล้ว

แต่อลิษาไม่เหมือนคนอื่น เธอตั้งความหวังไว้สูงมาก มากเกินไปจนลืมเผื่อใจว่ามันอาจจะไม่สำเร็จ

“อิน”

“ครับคุณแม่”

อลิษานั่งเหม่อ แม้กระทั่งสองแม่ลูกพูดคุยกันเธอก็ไม่ได้ยิน ช้อนเขี่ยข้าวบนจานไปมาแต่ไม่ได้ตักกินสักคำ ก่อนที่ผู้บริหารสาวจะตัดสินใจรวบช้อนแล้วส่งยิ้มให้อิงอรกับพีระ

“คุณพ่อ คุณแม่ ลิษาขอไปพักก่อนนะคะ” อลิษาหันไปส่งยิ้มให้อินทัชเป็นคนสุดท้าย “ฝันดีนะคะคุณหมอ”

ร่างที่ผอมบางกว่าปกติลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าว เดินโซซัดโซเซขึ้นบ้านไป อลิษาในตอนนี้เหมือนมีแต่กายหยาบที่ไร้ชีวิตจิตใจ

“อิน แม่ห่วงน้อง”

ไม่มีใครรู้สึกดีที่เห็นอลิษาเป็นแบบนี้ ทั้งคุณหมออิงอร คุณหมอพีระ รวมถึงคุณหมออินทัชเองต่างก็เป็นกังวล

“ผมจะขึ้นไปดูอลิษา”

“อิน พ่อกับแม่ฝากด้วยนะ” อิงอรกำชับ เมื่อลูกชายพยักหน้ารับคิ้วเรียวก็คลายลงเล็กน้อย

คุณหมออิงอรและคุณหมอพีระ ผู้ที่ใครต่อใครต่างเคารพในฐานะอาจารย์และความเก่งกาจ แต่แท้ที่จริงแล้วทั้งคู่มีปัญหาแสนหนักหน่วงที่คนนอกไม่รู้ อิงอรมีมดลูกที่บางกว่าคนทั่วไป มันทำให้เธอตั้งครรภ์ได้ยาก เธอสูญเสียลูกเพราะแท้งไปถึงสองครั้งกว่าจะได้อินทัชมา

อิงอรอยากมีลูกสาวเพิ่มอีกคน แต่สามีไม่เห็นด้วยและทำหมันทันที คุณหมอพีระไม่ต้องการเห็นภรรยาเจ็บปวดอีกแล้ว การที่ตัดความหวังของภรรยาตั้งแต่ต้น มันย่อมเจ็บปวดน้อยกว่าการสูญเสียเสียที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สุดท้ายทั้งคู่ก็มีลูกเพียงคนเดียวคือหมออินทัช

พอมีอลิษาเข้ามาในครอบครัวบ้านหลังนี้ก็สดใสขึ้น อลิษานั้นยิ้มเก่ง พูดจาน่ารัก สวย เก่ง และฉลาด ใครอยู่ใกล้ก็มีความสุข อิงอรที่อยากมีลูกสาวอยู่แล้วรู้สึกว่าตัวเองสมหวัง ถึงเวลาที่อยู่ด้วยกันจะไม่นาน แต่ทั้งอิงอรและพีระต่างก็รักอลิษาเหมือนลูกแท้ ๆ คนหนึ่ง

“อรเป็นห่วงหนูลิษาค่ะ”

“มันจะดีขึ้น”

.

.

อินทัชเดินไปหยุดที่หน้าประตูห้องนอนภรรยาในนาม เคาะเรียกคนด้านในเพียงสองครั้งประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออก

“คุณหมอ”