บทที่ 179

“อิน! ทำแบบนั้นไม่ได้นะ จะเทน้ำตาลทั้ง ๆ ที่ไม่ตวงไม่ได้ แล้วเทขนาดนั้นอยากให้เป็นเค้กเชื่อมน้ำตาลหรือไง”

เสียงดุ ๆ จากเพื่อนสนิททำเอาคุณหมอสะดุ้งสุดตัว อินทัชยืนเก้ ๆ กัง ๆ อย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก มือยังถือหลักฐานอย่างถุงน้ำตาลไว้ด้วยซ้ำ

“คือ..”

“แล้วนั่นอะไรน่ะ เราบอกให้ใช้ไฟร้อยแปดสิบ อินใช้แค่นั้นเค้กจะสุกได้ยังไง โอ้ย!”

“มิตาอย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ ผมก็พยายามอยู่นี่ไง” คุณหมอได้แต่พูดเสียงอ่อย

เขาพยายามมากจริง ๆ แต่ยิ่งทำก็ยิ่งเละ ยิ่งทำก็ยิ่งใช้ไม่ได้ แต่อินทัชไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เสียหน่อย

เค้กที่ตั้งใจทำให้ภรรยา จนถึงตอนนี้แม้แต่ขั้นตอนตวงน้ำตาลอินทัชยังทำผิด ๆ ถูก ๆ

เวลาก็กระชั้นเข้ามาทุกที ยิ่งใกล้วันคุณหมอก็ยิ่งเครียด เครียดกว่าตอนเรียนไม่รู้กี่เท่า

“ถ้าอินยังทำไม่ได้อินก็จะไม่มีเค้กให้คุณลิษานะ อีกแค่สามวันเอง พยายามหน่อยสิ”

“ก็มันยาก”

“งั้นก็สั่งทำเอาล่ะกัน!” เชฟสาวที่หัวฟูกับการเข็นคุณหมอขึ้นภูเขาเริ่มทนไม่ไหว

“ไม่เอา ผมอยากทำเอง”

“อิน!”

มิตากุมขมับแน่น เธอสนิทกับอินทัชก็จริง แต่สาบานได้ว่าไม่เคยเห็นมุมนี้ของเขามาก่อน มุมที่ดื้อแพ่งเอาแต่ใจ มุมที่ทำเรื่องง่าย ๆ ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำอีก

ดีแล้วที่เป็นแค่เพื่อนกัน มิตาไม่ได้ต้องการมีคนรักที่เพอร์เฟกต์ทุกอย่าง แต่ในฐานะเชฟคนหนึ่ง ถ้ามีคนรักแล้วต้องปวดหัวเวลาเข้าครัวแบบนี้ เธอขออยู่เป็นโสดดีกว่า

“เฮ้อ”

“อย่าเพิ่งถอนหายใจสิ”

อินทัชหน้าหงอย ตอนนี้เขาไม่เหมือนคุณหมอคนเก่งที่ใครต่อใครชื่นชมเลย เขาไม่คิดว่าการทำเค้กก้อนเล็ก ๆ แค่ก้อนเดียวมันจะยากขนาดนี้ ยากกว่าตอนปีสองที่ต้องผ่าอาจารย์ใหญ่ครั้งแรกด้วยซ้ำ

ถ้าความเก่งเรื่องทางการแพทย์ส่งต่อผ่านทางพันธุกรรมได้ ความแย่เรื่องการเข้าครัวก็คงไม่ต่างกัน อินทัชยังจำได้ดีว่าแม่เคยเผาครัวเพราะแค่จะอุ่นอาหารกิน ส่วนเขาขนาดมีเชฟมือทองคอยประกบข้างยังพังไม่เป็นท่า

คุณหมอกวาดตามองห้องครัวในบ้านหลังเล็กของเพื่อนด้วยความรู้สึกผิด เพราะตอนแรกมันสะอาดเอี่ยมทุกส่วนไม่มีแม้แต่ฝุ่นจับ แต่พอเขาเข้ามาเท่านั้นแหละ เละ

“อินก็ตั้งใจหน่อยสิ ถ้าพรุ่งนี้ยังทำไม่ได้เราแนะนำให้ซื้อ อย่าฆ่าคุณลิษาทางอ้อมด้วยเค้กประหลาด ๆ ของอินเลย”

มิตาตัดสินใจพูดตรง ๆ เวลานี้มานั่งเกรงใจกันก็ไม่เกิดประโยชน์ สู้พูดออกไปเลย ดีกว่าปล่อยให้อินทัชเอาเค้กที่ชวนท้องเสียนี่ไปเป็นของขวัญวันเกิดภรรยา

เธอไม่อยากเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดทำให้อลิษาท้องเสียหรอกนะ เสียชื่อเชฟอย่างมิตาหมด

.

.

“อะไรคะ”

อลิษามองหน้าหล่อ ๆ ของสามีสลับกับเอกสาร อินทัชมานั่งรอเธอเลิกงานเพราะจะพาไปดินเนอร์ คุณหมอแวะมาที่บริษัทตั้งแต่บ่ายสาม เขานั่งรอโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ แม้ว่าอลิษาจะเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสาร ไม่ได้สนใจเขาเลยก็ตาม

ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นเธอเห็นคุณหมอยิ้มกว้างโดยที่ไม่ได้เล่นมือถือหรือคุยกับใคร เขานั่งอยู่เฉย ๆ แล้วยิ้มออกมาคนเดียว ก็เลยอดถามไม่ได้ กลัวว่าสามีจะทำงานหนักจนเพี้ยนไป

“เปล่าครับ”