บทที่ 185

“น่าจะ.. นะคะ”

อีกอย่าง หมออินทัชก็แสดงออกชัดเจนว่าให้ความสำคัญกับใครมากกว่า

“คุณลงมาทำไมครับ ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้รอในรถ เมื่อเช้าก็เวียนหัวจนแทบลุกไม่ไหวไปครั้งหนึ่งแล้ว ถ้าตากแดดมาก ๆ แล้วเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงครับ” คุณหมอเริ่มบ่นเป็นหมีกินผึ้ง พลางสำรวจร่างกายภรรยาว่ามีตรงไหนบุบสลายหรือเปล่า

“ก็คุณส่งข้อความมาบอกว่าเสร็จงานแต่ก็ไม่ยอมออกมาซักที ลิษาเบื่อรอในรถค่ะ มันอึดอัดอุดอู้ เวียนหัวด้วย”

“คุณตรวจหน่อยไหมครับ” คนเป็นหมอเริ่มวิตก “ผมคิดว่าอาการคุณมันแปลก ๆ”

“แปลกยังไงคะ”

“มันเหมือน..”

“คุณหมออินทัชคะ สรุปแล้ววันนี้ไปทานข้าวด้วยกันไม่ได้ใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้นวันอื่นได้ไหม กิ๊ฟวอชเชอร์อันนี้หมดอายุปลายเดือนหน้าเลย แพรอยากให้คุณไปลองจริง ๆ นะคะ”

อลิษาหันขวับไปมองคุณหมอเพื่อนสามี ท่าทางหน่อมแน้มของเธอหายไปแล้ว แถมยังมีหน้ามาส่งยิ้มหวานให้สามีเธอทั้ง ๆ เมียเขายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ดูเหมือนว่าคนนี้จะไม่ง่ายเหมือนคุณมิตา

อลิษาเบะปากใส่อินทัช สเน่ห์แรงเหลือเกิน หมดคนโน้นก็มีคนนี้ ถ้าหมดคนนี้แล้วจะมีใครอีก

“อึก!”

จู่ ๆ อลิษาก็รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน ในท้องปั่นป่วนเหมือนเพิ่งเล่นรถไฟเหาะมา อาหารที่ทานไปเมื่อเที่ยงขยับมาจุกที่คอ เธอแกะมืออินทัชออกจากเอวแล้วรีบเดินไปที่ห้องน้ำทันที

“ลิษา!” อินทัชรีบวิ่งตามภรรยาโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

เกิดความวุ่นวายขึ้นน้อย ๆ โชคดีที่เวลานี้ในส่วนของล็อบบี้ไม่มีคนมาใช้บริการแล้ว มีเพียงเจ้าหน้าที่ไม่ถึงสิบคนที่ยังเคลียร์งานไม่เสร็จ และเจ้าหน้าที่เวรบางส่วน หลายคนมองตามทั้งสองคนด้วยความอยากรู้ รวมถึงรุ้งแพรที่ยังยืนอยู่กับที่

อลิษาโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย อาหารที่ทานเมื่อเช้าและกลางวันถูกดันออกมาจนหมด ดวงตาคู่สวยพร่ามัวเพราะหยาดน้ำตา เธออาเจียนจนร้องไห้ออกมาเพราะความทรมาน

พอในท้องไม่เหลืออะไรให้อาเจียนอีก โลกทั้งใบก็หมุนคว้างไปมาอย่างรุนแรง ใบหน้าของเธอซีดขาวจนเครื่องสำอางยังกลบไว้ไม่อยู่ ขาเรียวสั่นเทาแทบยืนไม่ไหว และส้นสูงที่สวมใส่ก็เป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้อลิษาเสียการทรงตัว

“อ๊ะ!”

แต่ก่อนที่จะลงไปนอนกับพื้นห้องน้ำ อ้อมแขนอบอุ่นที่คุ้นเคยก็เข้ามารับร่างอ่อนแรงไว้ได้ทัน จากนั้นร่างกายก็ถูกช้อนขึ้นอุ้มแล้วเดินออกไปข้างนอก อลิษาพยายามลืมตาขึ้นมอง แต่สุดท้ายสติสัมปชัญญะก็หลุดไป

“อลิษา!”

.

.

ในชั่วชีวิตของการเป็นหมอ อินทัชไม่เคยไร้สติขนาดนี้มาก่อน เขาอุ้มอลิษาไปนอนในห้องพัก ตรวจร่างกายเบื้องต้นแล้วก็พบว่าอลิษานั้นอ่อนแรงมาก ริมฝีปากสีสดที่เขาชอบจูบซีดขาว เขาไม่เคยเห็นภรรยาดูไร้เรี่ยวแรงขนาดนี้มาก่อน อลิษาที่อินทัชคุ้นเคยเป็นผู้บริหารสาวที่ปราดเปรียว เก่งกาจ ทำอะไรว่องไว ไม่เคยเจ็บป่วย แม้แต่ไอสักครั้งเขายังแทบไม่เคยได้เห็น

เกิดอะไรขึ้น

ไม่ต้องรอนาน เพราะผลเลือดที่อินทัชส่งตรวจมาอยู่ในมือภายในครึ่งชั่วโมง แต่จนแล้วจนรอดอลิษาก็ยังไม่ฟื้น ที่พอเบาใจได้เพราะใบหน้าที่ซีดเผือดเริ่มกลับมีสีสันขึ้นเมื่อได้น้ำเกลือ

อินทัชแกะผลเลือดออกดูอย่างรวดเร็ว เขาอ่านผลในมือรอบแรก ก่อนจะไล่สายตาอ่านเป็นครั้งที่สองเพื่อความมั่นใจ

“ลิษา”