บทที่ 193

“คะ ครับ ทะ ทานครับ”

ไตรภพยื่นตะเกียบไปที่เป็ดปักกิ่งชิ้นสุดท้าย แต่ยังไม่ทันไปถึงก็มีตะเกียบอีกอันคีบมันไปก่อน

“ชิ้นสุดท้าย ขอนะคะ”

“ครับ..”

ไตรภพจัดการมื้อเที้ยงต่อไม่ลง เขาได้แต่มองอลิษาที่มีความสุขกับอาหารจนพอใจ ไม่ถึงยี่สิบนาทีอาหารส่วนมากก็หมดเกือบเกลี้ยง

“คุณทานเก่งกว่าปกตินะครับ” ไตรภพยิ้มแห้ง

“ช่วงนี้ต้องทานเผื่อน่ะค่ะ” อลิษาพูดพลางลูบพุงที่ยื่นออกเบา ๆ

ไตรภพเรียกพนักงานมาเคลียร์บิลมื้ออาหารที่เขาไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว เมื่อจัดการค่าใช้จ่ายเรียบร้อยทั้งคู่ก็ออกมาที่หน้าภัตตาคาร

“คุณอลิษากลับยังไงครับ ให้ผมไปส่งไหม”

“เดี๋ยวมีคนมารับค่ะ”

“เหรอครับ เอ่อ.. คุณอลิษา”

“คะ?”

ไตรภพขยับเข้าไปใกล้ผู้หญิงที่หมายปอง จนกระทั่งเนื้อตัวชิดกันมือไม้ก็เริ่มอยู่ไม่สุข เขาถือวิสาสะวางมือบนเอวคอดอย่างเสียมารยาท

“ที่จริงผมอยากไปต่อนะครับ มีอะไรอยากคุยกับคุณเยอะแยะเลย”

วันนี้ไตรภพไม่ได้ต้องการแค่ออกมากินข้าวแล้วจบไปเหมือนทุกครั้ง เขาตามจีบอลิษามานานแล้ว และมันก็มากพอให้เขาหมดความอดทน

ได้เงินจากเขาไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ถึงอลิษาจะไม่เคยร้องขอ แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธคอนเนคชั่นที่เขาเอามาประเคนให้ ยังไงวันนี้เขาก็ต้องได้คืนบ้าง

“อย่าดีกว่าค่ะ ฉันต้องกลับไปทำงาน” อลิษาพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขน เธอตื่นตระหนกเพราะไม่คิดว่าไตรภพจะกล้าถึงขนาดนี้ ดวงตาคู่สวยกวาดตามองไปทั่ว แล้วก็พบว่าไม่มีใครสนใจเธอเลย

ลูกหมูช่วยหม่าม้าด้วย..

“เดี๋ยวเดียวครับ ไม่นาน”

ใบหน้าของไตรภพห่างจากอลิษาไม่ถึงสองคืบ กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกตีเข้าจมูก ปกติเธอก็ไม่ชอบอยู่แล้ว ยิ่งกำลังท้องแบบนี้ อาหารที่กินเข้าไปเหมือนจะพุ่งออกมาให้ได้

“ไม่ค่ะ อึก”

อลิษายกมือขึ้นปิดปาก เธอพยายามขืนตัวออก วันนี้ตั้งใจทำตัวไร้มารยาทไปเยอะพอแล้ว เธอไม่อยากให้ถึงขั้นอ้วกใส่ลูกค้าคนสำคัญหรอกนะ..

“คุณอลิษาอย่าเพิ่งปฏิเสธเลยครับ ครั้งนี้ผมจริงจังนะ”

“ฉันก็จริงจังค่ะ คุณรีบปล่อยฉันดีกว่า ก่อนที่ฉันจะ..”

“จะอะไรครับ”

ไตรภพขยับใบหน้าเข้าใกล้คนในอ้อมมากกว่าเดิม จดจ้องใบหน้าเนียนที่ห่างเพียงแค่คืบด้วยสายตาที่น่าขยะแขยงสำหรับอลิษา

ขยะแขยงจนเธอทนไม่ไหว

“ฉันจะ อ้วกกกก!!”

เป็ดปากกิ่งที่ยังไม่ทันถูกย่อยพุ่งใส่อกของไตรภพเข้าเต็ม ๆ เท่านั้นยังไม่พอ ในตอนที่ไตรภพยืนนิ่งเพราะกำลังตกตะลึง อลิษาก็อ้วกใส่เข้าอีกสองรอบเต็ม ๆ

ลูกหมูช่วยหม่าม้าหรือแกล้งหม่าม้ากันแน่..

“คุณไตรภพครับ!”

เจ้าหน้าที่ของภัตตาคารวิ่งเข้ามาหาไตรภพอย่างรวดเร็ว ท่าทางพินอบพิเทาเกินลูกค้าทำให้อลิษาถึงบางอ้อ ดูเหมือนว่าภัตตาคารนี้จะเป็นของไตรภพเอง

เธอพลาดเข้ามาในดงหมาป่าโดยไม่รู้ตัว ทั้ง ๆ ที่ระวังมาตลอดแท้ ๆ

อลิษารู้ดีว่าไตรภพไม่ได้หงิ๋มเหมือนหน้าตา เขาร้ายกว่าที่ใครต่อคิด ไม่ว่าผู้ชายคนนี้ต้องการใครก็ต้องได้คนนั้นเสมอ และไตรภพก็ตามจีบเธอมานานเกินไปแล้ว เขาคงเบื่อเล่นไล่จับแล้วเปลี่ยนมาใช้วิธีรวบหัวรวบหางอย่างที่ถนัด