บทที่ 208

“ไปกันใหญ่แล้วลิษา”

อลิษาส่ายหัวแรง ๆ คำพูดขายตรงที่มะปรางทิ้งไว้กำลังล้างสมองเธอทีละนิด ขายเก่งเกินไปแล้ว แม้แต่เจ้านายยังไม่เว้นเลยเหรอ

แบบนี้เรียกว่าเป็นข้อดีได้ไหมล่ะเนี่ย

.

.

อลิษาดื้อจะไปงานแต่งของลูกค้าคนสนิทให้ได้ อินทัชก็เลยติดสอยห้อยตามไปดูแลเธอที่งานด้วย งานแต่งหรูหราแต่ไม่ดูเยอะเกินไป จัดขึ้นในโรงแรมห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ ตีมงานเน้นสีเงิน ทอง และโรสโกล ดอกไม้สีพีชประดับตั้งแต่ทางเข้าถึงข้างใน เป็นสีที่ฝ่ายเจ้าสาวชื่นชอบมากเป็นพิเศษ และเจ้าบ่าวที่แสนดีก็ตามใจทุกอย่าง

คุณแม่ลูกสองอยู่ในชุดราตรีที่ตัดขึ้นใหม่ เนื้อผ้าแนบติดลำตัวทำให้ท้องนูนเด่น อลิษาคล้องแขนอินทัชเข้าไปในงาน เปิดตัวสามีอย่างเป็นทางการกับคุณต้นและคุณแพรเป็นครั้งแรก

“เอ๊ะ สามีคุณลิษาคือคุณหมออินทัชเองเหรอคะ”

“ค่ะ คุณแพรรู้จักพี่อินด้วยเหรอคะ”

“รู้จักค่ะ คุณต้นก็รู้จัก คุณหมออินทัชดังมากนะคะ มีคนไม่รู้จักด้วยเหรอคะ”

มีสิ ก็เธอนี่ไง..

อลิษายิ้มแห้ง มีแค่เธอคนเดียวในโลกหรือเปล่าที่ไม่รู้หมออินทัช หมายถึงเมื่อก่อนน่ะนะ.. เพราะตอนนี้รู้จักดีแล้ว รู้จักทุกซอก ทุกมุม

“คุณหมอครับ ต่อไปผมคงต้องรบกวนให้แพรไปฝากท้องกับคุณนะครับ” คุณต้นหันไปฝากฝังอนาคตกับคุณหมอฝีมือดี

“ยินดีมาก ๆ ครับ”

“อีกไม่นานแน่นอนครับ คุณหมอเตรียมตัวไว้เลย”

“คุณต้น!” เจ้าสาวแหวว่าที่สามีหน้าแดง ก้มหน้างุดหนีรอยยิ้มเย้าแหย่ของอลิษา

“ทำไมล่ะครับ ไหนเราตกลงกันแล้วว่าหลังแต่งจะมีลูกเลย”

“หยุดพูดไปเลยค่ะ”

เจ้าสาวเขินจนตัวแดง อลิษาหัวเราะให้กับภาพน่ารัก ๆ นั้น ก่อนจะขอตัวเดินออกมา ปล่อยให้บ่าวสาวได้ถ่ายรูปกับคนอื่น ๆ บ้าง

งานยังเริ่มไปได้ไม่ทันเท่าไหร่ คนท้องก็รู้สึกหิวอีกแล้ว เธอดึงแขนสามีไปที่ซุ้มอาหาร งานในวันนี้จัดแบบค็อกเทล เป็นอาหารชิ้นเล็ก ๆ ไม่หนักท้อง ของหวานของคาวแน่นเต็มพื้นที่

“ลิษา ตาวาวแล้วครับ”

“อยากทานค่ะ กุ้งทอดซอสเปรี้ยวหวานน่าทานมากเลย” ว่าแล้วเธอก็หยิบติดมือมาหนึ่งถ้วย ก่อนจะกินให้สามีดู “อร่อยยย”

“ลิษาก็อร่อยทุกอย่าง”

คุณหมอส่ายหน้าขำ ๆ หัวแม่มือช่วยเช็ดคราบซอสที่ติดบนริมฝีปากให้ภรรยา นับวันอลิษาก็ยิ่งน่าเอ็นดู ยิ่งช่วงนี้มีน้ำมีนวลจนแก้มป่อง น่ารักน่าฟัดจนอินทัชอยากนอนกอดเธอทั้งวันทั้งคืน

อลิษาชิมของกินหลายอย่างจนเริ่มอิ่ม คนท้องยืนนานแล้วปวดขาจึงชวนสามีออกมาข้างนอก กวาดตาหาที่นั่งพักระหว่างรอเวลาให้พิธีหลักของงานเริ่ม

พลั่ก!

“อ๊ะ!”

อลิษาอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อถูกเด็กชายสูงประมาณเอววิ่งเข้ามาชนอย่างจัง เธอจุกท้องนิด ๆ แต่ไม่ได้มากจนน่าเป็นกังวล

“ลิษา! เป็นอะไรไหมครับ”

อินทัชรีบถามเสียงร้อนรน มองสำรวจร่างกายภรรยาว่าบาดเจ็บที่ตรงไหนหรือเปล่า แต่อลิษากลับส่ายหน้าแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ค่ะ ลิษาแค่ตกใจ”

“เคย์! ทำไมวิ่งไม่ระวังแบบนี้” คนที่น่าจะเป็นแม่เอ่ยดุลูกชาย “ขอโทษคุณน้าเขาเลย”

เด็กน้อยช้อนตาขึ้นมองอลิษา ดวงตาสีฟ้าเข้มค่อนไปทางน้ำเงิน บ่งบอกเชื้อชาติว่าคงไม่ใช่คนเอเชียจ้องค้าง เด็กชายไม่ยอมเอ่ยคำขอโทษ เอาแต่จ้องอลิษาอยู่แบบนั้น

“เคย์ แม่บอกให้ขอโทษไม่ใช่มองคุณน้าแบบนั้น ไม่น่ารักเลย”

“เคย์ไม่น่ารัก แต่คุณน้าสวย เคย์อยากแต่งงานกับคุณน้า” เด็กชายพูดออกมาด้วยสำเนียงที่ค่อนข้างเพี้ยน แต่ฟังเข้าใจทุกคำ

“เคย์ตัน!”