บทที่ 220

“มันเป็นผลข้างเคียงของแม่ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษครับ ไม่ได้เกิดกับทุกคน แต่ก็มีโอกาส”

“ลิษาจะกลับมามองเห็นได้ไหมคะ”

“ลิษา..”

“พี่อิน ช่วยบอกลิษาตามตรงได้ไหมคะ” อลิษาถามเสียงสะอื้น เธอกลัว.. กลัวว่าจะได้รับคำตอบที่ไม่อยากได้ยินที่สุด

“อาจจะมองไม่เห็นเพียงชั่วคราว หรือ.. หรืออาจจะถาวรก็ได้ครับ”

อินทัชตัดสินใจบอกความจริง อลิษามีสิทธิ์ได้รับรู้อาการของตัวเองทุกอย่าง ไม่ว่าจะดีหรือร้าย..

อลิษาไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอนิ่งค้าง แต่น้ำตากลับไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย หมายความว่าเธอมีโอกาสหายและมองไม่เห็นตลอดชีวิตเท่า ๆ กันอย่างนั้นเหรอ

และถ้าไม่หาย เธอก็จะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกเลยใช่ไหม

“ลิษา”

มือที่แสนอบอุ่นวางลงบนบ่าเล็ก ๆ เหมือนอินทัชเข้ามาทำลายความเข้มแข็งทั้งหมดของอลิษา เธอปล่อยเสียงสะอื้นออกมาราวกับจะขาดใจ

“พี่อิน ฮือ ลิษากลัว กลัว ฮึก”

“ไม่เป็นไรนะลิษา” อินทัชโอบกอดภรรยาด้วยหัวใจที่ขื่นขม “พี่จะทำทุกทางเพื่อให้ลิษากลับมามองเห็นให้ได้ พี่สัญญาด้วยชีวิต”

“ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย ฮึก” อลิษาตัดพ้ออย่างน่าสงสาร ทำไมโชคชะตาต้องโหดร้ายกับเธอขนาดนี้ แค่เห็นหน้าลูกยังไม่มีสิทธิ์ แบบนี้ให้เธอหมดลมหายใจยังทรมานน้อยกว่า

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความหดหู่ในห้อง อินทัชเดินไปเปิดประตูออกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทันทีเมื่อเห็นสองหมูแก้มยุ้ยที่พยาบาลพามาส่ง

“ลองให้น้องเข้าเต้าไหมคะ”

“พี่อิน ละ ลูกมาเหรอคะ” อลิษาลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงกระตือรือร้น มือทั้งสองข้างรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ดวงตามองไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงพยาบาล

“ครับ พยาบาลอยากให้ลิษาลองให้นมลูก ลิษาอยากทำไหมครับ”

“ทำค่ะลิษาอยากทำ”

พยาบาลพาสองหมูเข้าไปใกล้เตียง พาดายังหลับสนิทไม่รู้เรื่อง ส่วนขุนเขาลืมตาแป๋วแต่ไม่ร้องออกมาสักแอะ ดวงตาของทารกแรกเกิดจะมองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงภาพสีดำราง ๆ ขุนเขาจึงไม่ได้มองไปที่ไหนเป็นพิเศษ

“พี่ช่วยนะครับ”

พยาบาลกลับออกไปเพื่อให้ครอบครัวได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน อินทัชอุ้มลูกชายขึ้น เขาโอบประคองลูกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะส่งขุนเขาให้อลิษาอุ้มต่อ คนเป็นแม่เมื่อได้สัมผัสลูกน้อยก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

“พี่อิน ฮึก ลูก.. ลูกหน้าตายังไงคะ”

“ขุนเขาหน้าเหมือนพี่ แต่ปากคล้ายลิษามากเลยครับ”

“ละ แล้วพาดาล่ะคะ”

“คนนี้เหมือนลิษาเป๊ะเลยครับ น่ารักเชียว”

“ลูก ๆ ของหม่าม้า หม่าม้าอยากเห็นหน้าพวกหนูด้วยตาตัวเองจังเลย”

อลิษาใช้ความรู้สึกนำทาง จนกระทั่งมือบางได้สัมผัสกับแก้มนุ่มของลูกน้อย ผิวกายทารกนุ่มเหมือนขนมโมจินิ่ม ๆ และอ้วนกลมกว่าที่อลิษาคิดไว้ ตัวของลูกก็ไม่ได้เล็กอย่างที่กังวลเลย สมแล้วที่เป็นลูกหมู

คนเป็นแม่ยิ้มกว้างทั้งน้ำตา แม้จะเห็นเพียงแค่ความมืดมิด..

“หม่าม้าจะรีบมองให้เห็น จะได้เห็นหน้าพวกหนูนะลูก”

อินทัชยิ้มกว้างเมื่ออลิษาเริ่มมีกำลังใจ เขาวางมือบนไหล่เล็กแล้วบีบเบา ๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้ภรรยาอีกทาง