บทที่ 34

ไอรินมองภาพของตัวเองที่สะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ คนในนั้นไม่เหมือนตัวเธอแม้แต่นิดเดียว เส้นผมที่ถูกดัดเป็นลอนคลื่นคลอเคลียไปกับไหล่บอบบาง ต่างจากปกติที่มักจะถูกรวบหรือไม่ก็ปล่อยตรงธรรมชาติ ใบหน้าถูกตบแต่งจัดจ้านกว่าที่เคย และที่แปลกตาที่สุด ก็คือชุดเดรสสีดำสนิทเข้ารูปบนร่างกาย คนที่ไม่เคยแต่งตัวเต็มที่ขนาดนี้อดรู้สึกประหม่าไม่ได้

ภาพปกติที่ทุกคนคุ้นชินคือไอรินในชุดสูทสุภาพ ที่แค่เปลี่ยนสีในบางวันเท่านั้น แม้แต่พลชเองก็เคยเห็นแค่ชุดอยู่บ้านเรียบ ๆ ชุดนอน และชุดวันเกิดของเธอ ไม่เคยเห็นไอรินในชุดราตรีสวยงามขนาดนี้มาก่อน

“คุณไอรินสวยมากครับ”

วิลล์เอ่ยเป็นคนแรก หลังจากอ้าปากค้างเพราะความสวยของคุณเลขาไปครู่ใหญ่ ชายหนุ่มชมเปาะอย่างตรงไปตรงมา เพราะวันนี้ไอรินสวยสะกดตามากจริง ๆ

“ขอบคุณค่ะคุณวิลล์”

พลชกระแอมไอเล็กน้อย เขาเองก็ค้างไปเหมือนกัน ก็รู้ว่าไอรินสวยมากอยู่แล้ว แต่พอถูกจับแต่งตัวแบบนี้กลับยิ่งสวยสะกดตา ทั้งยังเซ็กซี่น่าค้นหา สลัดคราบเลขาไปจนหมด

“แต่ผมว่าที่คอคุณไอรินมันโล่ง ๆ นะครับ”

พลชจ้องมองลำคอระหงที่ว่างเปล่า ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับคนสนิท เขาสบตาไมค์เพียงเล็กน้อยอีกฝ่ายก็เดินจากไป ไม่นาน ไมค์ก็กลับมาพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินหรูหรา

“สวมมันสิไอริน”

“อะไรคะ”

ไมค์เปิดกล่องออกกว้าง ไอรินหรี่ตาลงเล็กน้อยเพราะความแวววาวของสิ่งของด้านใน ที่กระทบกับแสงไฟภายนอกจนเป็นประกายเจิดจ้า สร้อยเพชรที่ไม่กล้าเดาราคาทำให้ไอรินรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“บอสคะ รินใส่ไม่ได้หรอกค่ะ มันเกินตัวเกินไป”

“อะไรคือเกินตัวเกินไป”

“รินเป็นแค่เลขา เครื่องเพชรราคาแพงแบบนี้ไม่เหมาะกับริน”

“จะไม่เหมาะได้ยังไง” พลชเลิกคิ้วขึ้นสูง เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างอรชร หยิบสร้อยเส้นเล็ก แต่ประดับไปด้วยเพชรราคาแพงขึ้นมา “ของสวย ๆ ก็ต้องคู่กับคนสวย ๆ”

“บะ บอส..”

ไอรินเรียกอีกฝ่ายเสียงตะกุกตะกัก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามแทบทะลุออกมาจากอก คำชมที่ไม่ได้คาดคิดทำให้เธอตัวแข็งค้าง ยืนนิ่งเป็นหุ่นให้ชายหนุ่มสวมใส่สร้อยเส้นนั้นอย่างง่ายดาย รู้สึกตัวอีกทีสร้อยเพชรราคาหลายล้านก็ประดับอยู่บนลำคอเธอแล้ว

“เหมาะกันดี”

พลชขยับออกห่างเพื่อชื่นชมผลงานที่ภาคภูมิใจ พอใส่สร้อยแบบนี้ทำให้ไอรินดูโดดเด่นขึ้น ถึงเธอจะไปงานค่ำคืนนี้ในฐานะเลขา แต่พลชก็ไม่ต้องการให้เลขาของเขาน้อยหน้าใคร

“รถพร้อมหรือยังวิลล์”