บทที่ 40

“ก็บอสหื่นนี่คะ” ไอรินหันหน้ากลับไปสบตาคู่คมอีกครั้ง ปากอิ่มยื่นออกมาน้อย ๆ “อ๊ะ!”

“ไอริน!”

รถคันหรูเบรกตัวกะทันหัน ใบหน้าของทั้งคู่จึงใกล้ชิดกันโดยไม่ได้ตั้งใจ โชคดีที่ไอรินตั้งตัวได้ทัน ริมฝีปากของทั้งคู่จึงไม่ได้แตะต้องกันเหมือนฉากโรแมนติกในละคร

แต่ก็ใกล้กันมากอยู่ดี..

“บอส”

เสียงเรียกของเลขาสาวแหบพร่า ในสายตาของพลช เขาเห็นกลีบปากอวบอิ่มขยับขึ้นลงช้า ๆ เหมือนเห็นผีเสื้อที่กำลังกระพือปีกบินอย่างสวยงาม

“ไอริน”

ใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันโดยไม่รู้ตัว อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ริมฝีปากของทั้งสองก็จะสัมผัสกัน..

“บอสดื่มมาเหรอคะ”

ไอรินถอยหลังเล็กน้อยเหมือนเพิ่งได้สติ เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจอุ่นร้อน กลิ่นมันเจือจางจนเกือบจะไม่ได้กลิ่นด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะเราใกล้ชิดกันขนาดนี้

เกือบไปแล้ว..

“อืม”

ชายหนุ่มหลุบตามองกลีบปากอิ่มที่ลอยยั่วยวนอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากคู่นี้มักจะมอบความสุขสมให้เขาเสมอ พลชรู้ดีว่ามันนุ่มหยุ่นเหมือนเยลลี่แค่ไหน แล้วรสชาติล่ะ?

จู่ ๆ พลชก็สงสัย ว่าไอรินจะหวานเหมือนเยลลี่ที่เขาเคยกินสมัยเด็กหรือเปล่า

ความใกล้ชิดที่มากกว่าทุกครั้งทำให้บรรยากาศในรถเปลี่ยนไป ไอรินเหม่อมองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองมีเจ้านายที่หล่อเหลาไม่ต่างจากพระเอกหนังดัง ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าแม้จะอยู่ใกล้จนลมหายใจรินรดกันแบบนี้ พลชก็ยังดูดีเหมือนเดิม

หรืออาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“บอสคะ..” มือบางวางทาบลงบนแก้มสากด้วยความเผลอไผลลืมตัว “ทำไมบอสหล่อจังเลยคะ”

“พูดจริงเหรอ” ที่ผ่านมาพลชไม่ค่อยรู้สึกยินดียินร้ายกับคำชมเรื่องรูปร่างหน้าตาเท่าไหร่ เพราะมันไม่ได้สร้างเม็ดเงินหรือผลประโยชน์ให้กับเขา ถ้าเขาเป็นดาราก็ว่าไปอย่าง

แต่พอไอรินเป็นคนพูด พลชกลับรู้สึกสนใจ