บทที่ 5

“บอสไม่เคยมีเลขามาก่อน คุณเป็นคนแรก”

“ฉันน่ะเหรอคะ?”

ไอรินชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยความงุนงง นักธุรกิจพันล้านแบบพลชไม่มีเลขาส่วนตัว เป็นไปได้ยังไง

“ใช่ครับ บอสไม่มีเลขา มีแค่ผมกับไมค์ที่เป็นผู้ช่วย และก็ไม่เคยมีคนสนิทที่เป็นผู้หญิงด้วย บอสเคยบอกว่าทำงานกับผู้ชายสะดวกกว่า ไปไหนไปกันได้ ไม่ยุ่งยาก”

“แล้ว เอ่อ.. ทำไมจู่ ๆ บอสถึงอยากมีเลขาล่ะคะ”

“เรื่องนี้คงต้องถามบอสเองครับ” วิลล์พูดพลางเปิดประตูห้องทำงานให้เลขาสาวคนแรกของบอส “ว่าทำไมบอสถึงเพิ่งมาอยากมีเลขาตอนนี้”

เสียงของวิลล์ไม่เบาเลย แน่นอนว่าพลชได้ยินมันเต็มสองหู เขาส่งสายตาดุ ๆ ไปให้ลูกน้องคนสนิท พวกเขาสนิทถึงขั้นที่พูดคุยหยอกล้อกันได้ วิลล์ถึงได้กล้าพูดต่อหน้าเขาแบบนี้

ไอรินสบตาคมกริบ ก่อนจะหลุบลงพื้นอย่างรวดเร็ว มือบางประสานเข้าหากันแนบแน่น จู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนที่ฝ่ามือขึ้นมา เหมือนว่าส่วนนั้นของเขายังอยู่ในอุ้งมือของเธอเหมือนเมื่อคืน

.

.

“รินขยับแบบนี้ ถูกไหมคะ”

“อืม ดี ไอริน ซี้ดด”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังถี่กระชั้น ไอรินขยับมืออย่างเชื่องช้าในคราวแรก ก่อนจะเริ่มเร่งจังหวะถี่ ๆ ดวงตาจับจ้องมองส่วนปลายอวบหยักที่ผลุบเข้าออกระหว่างซอกนิ้ว มันมีสีแดงจัดเมื่อถูกสัมผัสเสียดสีเป็นเวลานาน และคายน้ำสีใสที่พลชกระซิบบอกว่าเพราะรู้สึกดีมากออกมา มันเปื้อนมือเธอ แต่ไม่ได้ทำให้เธอหยุดมือลง

ไอรินยิ่งได้ใจ เพราะมันแปลว่าฝีมือเธอไม่ได้แย่เท่าไหร่ ถ้าทำให้พลชรู้สึกดีได้ จะเลอะกว่านี้ก็ไม่เป็นไร

ผ่านไปสักพักไอรินก็รู้สึกว่ามันขยายใหญ่กว่าเดิม และร้อนจัดแทบลวกมือ พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว เหงื่อไหลท่วมกายทั้ง ๆ ที่อยู่ในห้องแอร์เย็นจัด

“บอสคะ”

“ไอริน ผมไม่ไหว อึก”

หน้าท้องเป็นมัด ๆ เกร็งแน่น พลชกัดกรามจนนูน เขาไม่เคยเสร็จคามือใครมาก่อน อย่างน้อย ๆ ก็ต้องปาก แต่ครั้งนี้พลชทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

“อ๊ะ!”

ไอรินร้องอุทาน ดวงตาคู่สวยเบิกตากว้าง มองมือที่เลอะไปด้วยคราบน้ำนมสีขาวขุ่น มันมากมายจนเปื้อนไปถึงชุดคลุมอาบน้ำ รวมถึงหน้าท้องที่ขยับขึ้นลงถี่ ๆ พลชหอบหายใจเหมือนวิ่งมาหลายกิโล มองมือน้อย ๆ ที่ยังไม่ยอมผละห่างถึงจะเปื้อนเลอะเทอะไปหมด และทำท่าเหมือนจะขยับต่อทั้ง ๆ แบบนั้นด้วย

“พอแล้ว”

“บอสคะ แต่รินยังไม่ได้ใช้ปากให้เลย” เธอจำได้ว่าบอสบอกให้เธอใช้มือกับใช้ปากให้ แต่เธอยังไม่ได้ใช้ปากเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมบอสบอกให้พอ..

ไอรินรู้สึกว่าตัวเองยังทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ

“วันนี้แค่นี้ก่อน” พลชช้อนคางมนขึ้น กวาดตาคมสำรวจดวงหน้าสวยไร้ที่ติ ก่อนจะหยุดลงที่กลีบปากอวบอิ่มเป็นกระจับ “คราวหน้าคุณจะได้ใช้ตรงนี้ปรนเปรอให้ผมแน่ ไม่ต้องห่วง”

.

.

“ไอริน”

“คะ”

ไอรินตื่นจากภวังค์ ดวงตากระพริบปริบ ๆ มองคนตรงหน้า บอสที่ตอนแรกนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเธอไม่รู้ตัวเลย

“คิดอะไรอยู่ ผมเรียกคุณหลายครั้งแล้ว”

“อ๊ะ ขอโทษค่ะบอส รินเผลอคิดเรื่องอื่นในเวลางาน รินผิดเองค่ะ”

“คิดเรื่องอะไร”

“บอสคะ”

“บอกไม่ได้เหรอ”

พลชเอียงคอถาม เขาไม่ได้อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของพนักงานหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะไอรินเอาแต่เหม่อมองเป้ากางเกงของเขาแบบนั้น

“ริน ริน” เลขาสาวก้มหน้าหลบ บอสเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมสะอาด และรู้สึกถึงไออุ่นร้อน ๆ จากกายใหญ่โต “ริน คิดถึงเรื่องเมื่อคืนค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องอื่น เพราะมันคืองานของคุณเหมือนกัน”

นั่นสินะ

ไอรินเริ่มยิ้มได้ เธอไม่ถูกบอสดุว่าคิดเรื่องลามกในเวลางาน เพราะงานของเธอก็ลามกไม่แพ้กัน

“แต่เรื่องนั้นไว้ก่อน ตอนนี้ผมมีประชุมด่วน ปกติไมค์จะเป็นคนเข้าไปจดเนื้อหาประชุมให้ผม แต่หลังจากนี้มันจะเป็นหน้าที่ของคุณ”

“ค่ะบอส!”

ไอรินรับคำอย่างขยันขันแข็ง ถึงหน้าที่บนเตียงเธอจะยังติดลบ แต่หน้าที่เลขารับรองว่าเธอไม่แพ้ใครแน่นอน

.

.

พลชเลิกคิ้วสูง มองแฟ้มแปลกตาที่วางอยู่กลางโต๊ะทำงาน จำได้ว่าก่อนออกไปคุยกับแขกที่ห้องรับรองแขกเมื่อสิบห้านาทีก่อนยังไม่มี ด้วยความสงสัยขายาวจึงรีบก้าวไปดู แล้วก็ได้รู้ว่ามันคือสรุปของประชุมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนที่ไอรินเป็นคนจด และสรุปออกมาให้เขา

ทำงานได้รวดเร็วสมราคาคุย