บทที่ 82

“ฮึก!”

กำปั้นเล็ก ๆ ทุบที่เหนืออกด้านซ้ายแรง ๆ ไอรินหวังให้ความเจ็บภายนอกช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่อยู่ด้านใน แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่มันก็ไม่เป็นผล ข้างในมันยังเจ็บ.. เจ็บจนต้องระบายออกมาเป็นน้ำตา

“ฮึก ฮือ ฮึก”

กลีบปากอิ่มเม้มแน่น พยายามเก็บกักเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เธอพยุงร่างที่บอบช้ำเข้าไปในครัว อย่างน้อย ๆ ถ้าอยู่ในนี้ เสียงของเธอก็คงไม่ดังมากเท่าตอนที่อยู่ด้านนอก

“หยุดร้องสิไอริน ฮึก” เธอกระซิบดุตัวเอง “หยุดร้อง ฮึก อย่าร้อง”

ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ไอรินสะอื้นจนตัวโยน ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตามากมาย เธอรู้แล้วว่าหัวใจแตกสลายมันเป็นยังไง

อกหักครั้งแรกในชีวิต ไม่คิดเลยว่ามันจะหนักหนาขนาดนี้

ใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่ไอรินจะควบคุมตัวเองได้ เธอรีบอุ่นนมให้ตัวเองและเจ้านายหนุ่ม เพราะรู้ดีว่าอีกไม่นานบอสจะอาบน้ำเสร็จ เธอไม่พร้อมตอบคำถามว่าทำไมถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนี้

ไอรินก้าวออกมาจากห้องครัวพร้อมกับนมอุ่นสองแก้วในมือ เธอส่งยิ้มให้พลชก่อนจะยื่นนมแก้วใหญ่กว่าให้

“บอสรีบดื่มนะคะ กำลังอุ่น ๆ เลย”

“ไอริน คุณ..”

“รินขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อน” แขนเรียวถูกยึดเอาไว้ ทว่าไอรินกลับรีบสะบัดออกด้วยความตกใจ “ไอริน..”

“ขอโทษค่ะบอส รินตกใจ”

“นั่งคุยกันก่อนได้ไหม”

ถึงแม้จะอยากปฏิเสธแค่ไหน แต่พลชก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านาย สุดท้ายไอรินก็พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเดินตามอีกคนไปที่ระเบียงที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย

ลมเย็น ๆ พัดมาประทะผิวกายเอื่อย ๆ ทั้งคู่นั่งมองดาวและจิบนมอุ่นเงียบ ๆ จนกระทั่งนมพร่องไปครึ่งแก้วไอรินก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน

“รินยินดีด้วยนะคะ”

คนฟังผินหน้าไปมอง เลิกคิ้วขึ้นสูงเหมือนไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร

“ยินดี? เรื่องอะไร”

“เรื่องคุณแพทริเซียไงคะ” ไอรินหันไปสบตา ส่งยิ้มให้พลชเหมือนที่เคยทำมาตลอด “คุณแพทริเซียตอบตกลงใช่ไหมคะ”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น”

“เพราะบอสเป็นผู้ชายที่ดี คุณแพทริเซียทั้งสวยทั้งเก่ง เธอต้องมองออกว่าถ้าคบกับบอส บอสจะไม่มีวันทำให้เธอต้องเสียใจ”

พลชไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่ภายในใจชายหนุ่มกลับไม่เห็นด้วย ไอรินพูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดี ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่ดีจริง ๆ หรือเปล่า

“ยังไงรินก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ รินขอให้บอสกับคุณแพทริเซียรักกันไปนาน ๆ รินรอไปงานแต่งของพวกคุณอยู่นะคะ”

ไอรินยิ้มกว้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับแก้วนมของตัวเอง

“รินไปนอนก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนไอริน”

“คะ”

“คุณ.. พูดเหมือนดีใจที่ผมคบกับแพท”

“ดีใจสิคะ” ไอรินโคลงศีรษะไปมา “ในฐานะคนเป็นลูกน้อง จะมีอะไรดีไปกว่าการที่เจ้านายของตัวเองมีความสุขล่ะคะ”