บทที่ 98

ไม่ใช่เธอหรอกเหรอที่ควรตกใจ

“คุณ..”

“ผมตกใจแทบแย่ กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป”

“คะ? อะไรของคุณ ฉันจะเป็นอะไรไปได้ยังไง”

ไอรินดันตัวเองออกจากร่างที่เปียกชื้น กวาดตาสำรวจอีกคนที่เปียกซกไปทั้งตัว ใบหน้าของพลชตื่นตระหนก เหมือนเขาตกใจมากจริง ๆ เพราะแม้แต่รองเท้าก็ไม่ได้สวมใส่มา

เหมือนรีบวิ่งมาจนลืมทุกอย่าง

แต่เธอเนี่ยนะจะเป็นอะไร ก็เห็นอยู่ว่าเธอปกติดีทุกอย่าง ถ้าไม่รวมที่ตกใจเสียงทุบประตูของเขาน่ะนะ

“แม่คุณมาที่บ้านผู้ใหญ่ แล้วรีบเดินหน้าตาตื่นไปด้วยกัน ผมคิดว่าคุณเป็นอะไรเลยรีบมาดู”

“คุณเห็นว่าแม่กับลุงคมเดินมาทางบ้านฉันเหรอคะ”

“ไม่ใช่”

พลชตอบอย่างที่เห็น ก่อนจะชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าสองคนนั้นเดินไปอีกทาง ที่ไม่ใช่ทางมาบ้านของไอริน

“พวกเขา.. เดินไปอีกทาง ขอโทษไอริน ผมเข้าใจผิดไปเอง ผมตกใจมากก็เลย..”

“คุณเป็นอะไรของคุณ คุณพลช”

ไอรินมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เขาพูดแบบนั้น เธอก็อยู่เป็นสุขอีกเลย ตอนนี้ยังทำเหมือนเป็นห่วงเป็นใยกันอีก เธอเริ่มไม่พอใจแล้วนะ ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ จะมาปั่นหัวกัน หรือเห็นว่าเธอเป็นตัวตลก

“ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ที่พูดแบบนั้น.. คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ”

ไอรินถามออกไปอย่างเหลืออด ไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าต้องการอะไรจากเธอ แต่การที่เขามาที่นี่ มายืนอยู่ตรงนี้ มันทำให้เธอเจ็บปวด

เธอยังลืมเขาไม่ได้.. ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เกือบทุกคืนที่ไอรินต้องหลับไปพร้อมกับน้ำตา ถึงในตอนกลางวันเธอจะใช้ชีวิตปกติแค่ไหน แต่นั่นก็เพื่อให้แม่สบายใจเท่านั้น ไอรินไม่อยากให้ผู้หญิงที่เธอรักมากที่สุด รู้ว่าลูกสาวคนนี้ใช้ชีวิตด้วยความเจ็บปวดในทุก ๆ วัน เพราะดันไปมอบหัวใจให้ใครบางคนที่ตัวเองไม่คู่ควร

“ไอริน”

“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ระหว่างเราไม่ควรติดต่อกันอีกด้วยซ้ำ และสามเดือนที่ผ่านมาคุณก็ทำได้ดีมาตลอด แล้วทำไมจู่ ๆ” ไอรินกล้ำกลืนก้อนสะอื้นอย่างยากลำบาก เสียงฟ้าร้องคำรามเหมือนแทนความรู้สึกที่เธอมีในตอนนี้ “ที่จริง.. เรื่องที่คุณกำลังจะบอก คุณแค่โทรมาก็ได้นะคะ”

“ไม่ได้ เรื่องนี้ผมต้องบอกคุณต่อหน้าเท่านั้น”

“เพื่ออะไรล่ะคะ? คุณอยากเห็นว่าฉันรู้สึกยังไงตอนที่ได้ยินอย่างนั้นเหรอ”

“ใช่ ผมอยากเห็น”

“คุณนี่.. ใจร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะคะ” ไอรินหัวเราะทั้ง ๆ ยิ้มไม่ออก เธอรู้อยู่แล้วว่า พลช ดีน แม็กซ์เวล นั้นไร้หัวใจ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะใจจืดใจดำได้ขนาดนี้

มาบอกข่าวเรื่องที่ตัวเองกำลังจะแต่งงานให้คู่นอนเก่ารู้ ดั้นด้นมาถึงที่นี่เพียงเพราะแค่อยากเห็นสีหน้าของเธอตอนที่ได้ยิน ไอรินไม่รู้เลยว่าเขาจะได้อะไรจากเรื่องนี้

“งั้นก็พูดมาสิคะ”