ออสติน/ฮันนี่

'...สารเลว ชู้ มึงเป็นชู้กับเมียกู!' เสียงตะโกนของซานย์ดังก้องไปทั่วโสตประสาท หมัดร้อนๆ ของนายแพทย์ซานย์กระแทกลงมาที่ใบหน้าหล่อเหลาครั้งแล้วครั้งเล่า

ร่างสูงโปร่งล้มลงเมื่อต้านทานหมัดที่กระแทกลงมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ว่าสู้ไม่ได้ แต่มาเฟียหนุ่มรู้อยู่แก่ใจว่ากับเพื่อนคนนี้ เขาเต็มใจที่จะยอมมันเอง

"กูไม่ได้เป็นชู้!" ออสตินตะโกนลั่น พร้อมกับร่างกายที่ดันลุกนั่งบนเตียง ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบลงมาบนโกรกหน้า เม็ดเหงื่อที่ผุดพราย บ่งบอกว่าฝันร้ายยังคงเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา

เขายังคงฝันถึงเรื่องเฮงซวยนี่ ทั้งที่คนอย่างออสติน ไม่มีวันยุ่งกับผู้หญิงของใคร

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

เสียงจากหน้าประตูส่งผลให้มาเฟียหนุ่มสะบัดศีรษะเพื่อขับไล่เรื่องไร้สาระในหัว มือหนายกขึ้นสางเส้นผมของตัวเองลวกๆ ก่อนที่จะตะโกนออกไป

"เข้ามา"

"มีนัดกับลูกค้าตอนหกโมงเย็นครับนาย" อาชา มือขวาคนสนิทของมาเฟียหนุ่มรายงานในสิ่งที่ต้องทำสำหรับวันนี้

ออนตินดันตัวลุกจากเตียงกว้าง ตามด้วยการเดินไปคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาพาดบนบ่าแกร่ง ใบหน้าที่ไม่เต็มอิ่มส่งผลให้อาชาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ยังฝันร้ายอยู่อีกเหรอครับ"

"อืม"

"ผมว่านายควรทำบุญสักหน่อยนะครับเผื่อว่าฝันร้ายมันจะกลาย..."

"ไร้สาระ มึงว่างนักก็ไปทำแทนกู" อาชาก้มหน้าลงทันที ชักอยากรู้แล้วสิว่าฝันร้ายที่มีมาตลอดหลายเดือน ต้องทำยังไงมันถึงจะหายไป

อีกด้าน

'อะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อาร์ต...อ๊าส์'

"เฮงซวยสิ้นดี!" ริมฝีปากเอิบอิ่มพ่นวาจาร้ายกาจตามด้วยการดับหน้าจอโทรศัพท์ลงทันที

มีประโยชน์อะไรกับการนั่งมองภาพบัดสีแล้วร้องไห้ แค่ผู้ชายไม่รู้จักพอที่สมสู่ไม่เลือกที่ เฮงซวยแบบนี้ก็ถึงเวลาที่คนอย่างฮันนี่จะเอาความโสดของตัวเองกลับคืนมา

"ครั้งนี้เอาไงดีอ่ะฮันนี่" โมจิถามเพื่อนอย่างห่วงใย เธอไม่กล้าถามอะไรมากเพราะไม่รู้ว่าระดับความเสียใจของเพื่อนมันอยู่ที่ระดับไหน

เธอไม่อยากเห็นฮันนี่ร้องไห้ ไม่อยากเห็นฮันนี่ฟูมฟาย

และ...

"คนอย่างฮันนี่ไม่มีวันเสียน้ำตาให้ผู้ชายเฮงซวย"

"มันต้องแบบนี้สิ ฉันรักแกที่สุดเลยฮันนี่"

"กลัวว่าฉันจะร้องไห้เพราะความผิดหวังล่ะสิ ไม่มีทาง"

"สรุปแกจะเลิกกับพี่อาร์ต?"

"อืม งานเย็นนี้ฉันตกลงรับนะ ดูแลพวกมาเฟียกระเป๋าหนักใช่ปะ ดีเลย กำลังอยากได้ตังค์มาใช้หนี้แฟนเก่าเฮงซวยอยู่พอดี ทีนี้มันจะได้เลิกยุ่งกับฉันสักที"

MICHAEL CLUB

"คนสวย มาแล้วเหรอ" ไมเคิลกดยิ้มที่มุมปาก ขณะกวาดสายตามองรุ่นน้องสาวที่ตกปากรับคำว่าจะมาทำงานที่คลับของเขาเพื่อหาเงินไปใช้หนี้แฟนเก่า

"มองแบบนี้มันเสียมารยาทนะคะพี่ไมค์ ฮันนี่ไม่ใช่ผู้หญิงของพี่นะ" ไมเคิลหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

ผู้หญิงอย่างฮันนี่แปลกที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ความสวยแบบนี้เข้าวงการและดันตัวเองไปเป็นอันดับต้นๆ ของวงการก็ยังไหว

หาเสี่ยเลี้ยงที่หล่อและรวยมากสักคนก็ยังได้ นับถือความซื่อสัตย์ที่เธอมี แต่ดันเสียหลักที่เธอดันมีให้กับผู้ชายหน้าโง่ที่ไม่รู้จักพอ

"สนใจมาเป็นผู้หญิงของพี่ไหมล่ะ สัญญาเลยนะว่าพี่จะดูแลฮันนี่เป็นอย่างดี"

"ถ้าผู้หญิงของพี่มาดักตบฮันนี่ ตบมาตบกลับไม่โกงนะ อย่าเข้าข้างผู้หญิงของตัวเองแล้วไล่น้องออกจากผับล่ะ" ไมเคิลหัวเราะอย่างชอบใจ ความตรงไปตรงมาเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของผู้หญิงที่ชื่อฮันนี่

สวย ฉลาด เสน่ห์แพรวพราว ดีแล้วที่เธอหลุดพ้นจากผู้ชายหน้าโง่ ที่มีของดีอยู่ในมือแล้วแต่ไม่รู้จักพอ

"สรุป แขกของพี่มาถึงรึยังคะ"

"อ่า...นั่นไงมาพอดี เดี๋ยวพี่ส่งสัญญาณให้ตามเข้าไป" ไมเคิลตบเบาๆ ที่ไหล่บาง ก่อนจะปลีกตัวเข้าไปหาแขกคนสำคัญที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องคนสนิท

ฮันนี่มองตามอัตโนมัติ คำว่ามาพอดีหมายความว่าเขาคนนี้ต้องเป็นคนที่เธอต้องเข้าไปดูแล

ยอมรับว่าแอบสะดุดตากับโครงหน้าที่โคตรจะลงตัว ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท เบื้องหลังมีคนคอยติดตาม เสน่ห์ของเขาดึงดูดจนยากเกินกว่าจะดึงสายตากลับไป

และโชคร้าย ที่ผู้ชายคนนั้นดันตวัดสายตามาประสานสบตากับเธอ เขาชะงักไปทันที

ฮันนี่ที่ชีวิตนี้ พบเจอผู้ชายมาหลากหลายรูปแบบ มีคนพยายามเข้าหาจนนับครั้งไม่ถ้วน เธอไหวตัวทันก่อน ใบหน้าสะสวยเบือนหนี ขนตางอนยาวที่โอบล้อมหน่วยตาคู่สวยตวัดมองไปทางอื่น เลยไม่มีโอกาสได้เห็นว่ามุมปากหนาของมาเฟียหนุ่มผุดรอยยิ้มจางๆ

"...คุณอาเธอร์ยังมาไม่ถึงเลยครับ ผมคงต้องส่งน้องๆ ให้มาดูแลคุณออสตินระหว่างที่คอยนะครับ" ไมเคิลเสนอหนทางดีๆ ให้กับแขกคนสำคัญ

เชื่อว่าวันนี้คงไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น วันนี้เขามีตัวช่วยดีๆ อย่างฮันนี่มาเป็นกำลัง ผู้ชายกับของสวยๆ งามๆ เป็นของคู่กัน สดใสขนาดนั้น ผู้ชายคนไหนไม่ชอบถือว่าแปลกมากทีเดียว