บทที่ 7

“สร้อยเส้นนี้ทำจากเพชรที่สะอาดที่สุดในโลก ต่อให้ใช้กล้องส่องเพชรก็มองไม่เห็นตำหนิ ความงามไม่ต้องพูดถึง เพชรน้ำ 100 ขาว ใส ไม่มีตำหนิแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น...”

มือที่สวมถุงมือผ้าสีดำยกตัวจี้ขึ้นมาให้คนในห้องดู แอนนาอ้าปากค้างไปแล้ว ส่วนจิรัชญาก็มองเพชรเม็ดนั้นด้วยความสนใจเหมือนกัน

เพชรสีชมพู ที่ว่ากันว่าเป็นสีที่หายากที่สุด

ไม่แปลกใจเลยที่รอบตัวเธอจะเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเกือบสิบคนแบบนี้ มูลค่าของเพชรเม็ดนี้คงประเมินค่าไม่ได้

“แอนนาจะตาบอดแล้วค่ะ”

ผู้จัดการสาวยกมือขึ้นปิดตา เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากคนที่อยู่ในห้อง เธอไม่ได้ล้อเล่นนะ แสงจากเพชรที่กระทบกับไฟมันส่องประกายวิบวับจนตาพร่าไปหมด เม็ดใหญ่ขนาดนั้น เธอไม่อยากจะเดาราคาเลย

“เฉพาะเม็ดนี้หนักห้าสิบเก้ากะรัต ไม่รวมเพชรที่เป็นตัวสร้อย คุณจีลองใส่ดูครับว่าไหวหรือเปล่า”

“ค่ะ” จิรัชญาพยักหน้ารับเบา ๆ เธอนั่งหลังตรง ปล่อยให้เจ้าหน้าที่จากแบรนด์สวมสร้อยเส้นนั้นลงบนลำคอระหง ดวงตาคู่สวยมองตัวเองในกระจกอย่างพึงพอใจ

“หนักไหมครับ”

“พอได้ค่ะ”

“คุณจีทำให้เพชรของเราสวยขึ้นมากเลยครับ ผมดีใจที่คุณรับคำขอของเรา ไม่มีใครเหมาะกับเพชรเม็ดนี้เท่าคุณอีกแล้ว” CEO ของแบรนด์ที่เดินทางมาถึงประเทศไทยและเข้ามาดูจิรัชญาสวมเพชรล้ำค่าครั้งแรกเอ่ยชม

“ขอบคุณค่ะ”

สายตามากกว่าสิบคู่มองมาที่จิรัชญาคนเดียว หญิงสาวที่ถูกจ้องมองไม่ได้มีท่าทีเขินอาย เธอยืนให้ช่างภาพถ่ายภาพเพชรบนลำคออย่างมืออาชีพ ขยับตามที่ช่างภาพต้องการไม่มีอิดออด ทุกท่วงท่าของเธอถูกถ่ายเก็บไว้ทั้งภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหว ความงดงามเลอค่าตรึงสายตาจนไม่มีใครกล้ามองไปที่อื่นแม้แต่คนเดียว

ระหว่างเพชรกับคน ไม่รู้ว่าอะไรสวยกว่ากัน

“สวยครับ ขยับอีกนิดครับ สวย สวยมาก”

“คุณจีสวยมาก ๆ เลยค่ะ” ทีมงานคนหนึ่งกระซิบบอกแอนนา สายตาที่มองจิรัชญาเต็มไปด้วยความชื่นชม

“ใช่ค่ะ น้องจีสวยเหมือนเจ้าหญิงเลยค่ะวันนี้” แอนนาเองก็อดชื่นชมน้องไม่ได้ ขนาดเห็นหน้ากันทุกวันมาหลายปี เธอยังอดคิดไม่ได้ว่าน้องจีสวยวันสวยคืนจริง ๆ ยิ่งโตยิ่งสวย

ใช้เวลาเก็บภาพนางแบบกับเพชรเม็ดงามราวสิบห้านาที ทีมงานก็เดินเข้ามาบอกให้จิรัชญาไปพักผ่อน เพราะกว่าจะถึงเวลางานก็อีกเกือบห้าชั่วโมง เธอต้องแต่งหน้าทำผมและเปลี่ยนชุดใหม่ด้วย

จิรัชญาพยักหน้ารับ เมื่อทีมรักษาความปลอดภัยของแบรนด์ถอดเครื่องเพชรออกแอนนาก็รีบเข้าไปประกบทันที ทั้งคู่บอกลา CEO และทีมงาน ก่อนแอนนาจะพาน้องไปพักบนห้องสวีทหรูที่ทางแบรนด์เปิดไว้ให้สำหรับนางแบบคนสำคัญ

“เมื่อยคอไหมคะ”

“สุด ๆ เลยค่ะ เพชรนั่นหนักมากจริง ๆ”

“มาค่ะ พี่นวดให้ อดทนหน่อยนะคะคนเก่ง”

แอนนาบีบนวดให้จิรัชญาเบา ๆ เอาอกเอาใจน้องสารพัด ยังไงงานวันนี้ก็ต้องผ่านไปได้ด้วยดี แม้ตาขวาของเธอจะกระตุกยิก ๆ สังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นก็ตาม

.

.

หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จเหล่าคนงานต่างแยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง หน้าที่ของทุกคนคือขุดหาหลักฐานทางประวัติศาสตร์เพิ่มเติมตามที่ได้รับมอบหมายมา งานคืบหน้าไปมากเพราะกฤตินลงมาคุมงานทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ของที่ต้องการ อาจจะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์

“ค่อย ๆ นะครับ”

กฤตินสำทับทีมงานอีกครั้ง ก่อนจะเดินแยกออกมารับสายจากทางไกล แต่ยังไม่วายใช้สายตามองการทำงานของทุกคนตลอดเวลา

“ครับแม่”

(กฤตจะกลับวันไหนลูก)

ปลายสายเอ่ยถามไถ่ด้วยความคะนึงหา กฤตินเผลอยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงของคนที่คิดถึงที่สุด

“น่าจะไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ครับแม่ งานยังไม่ค่อยถึงไหนเลย อาจจะต้องอยู่ต่ออีกอาทิตย์”

(เป็นอาทิตย์เลยเหรอลูก)

“เหงาเหรอครับ?”

(ยังจะมาถามอีกนะเด็กคนนี้! ทิ้งให้แม่อยู่คนเดียวมาอาทิตย์นึงแล้วนะ)

กฤตินหัวเราะออกมาเบา ๆ เขารู้ว่าแม่พูดไปอย่างนั้น เพราะไม่มีใครบนโลกที่เข้าใจงานของเขาได้เท่าแม่อีกแล้ว

ช่วงที่เขาไปทำวิจัยที่อเมริกาเป็นปี ๆ แม่ยังอยู่คนเดียวได้สบาย ๆ แค่อาทิตย์เดียวไม่ได้ทำให้แม่เหงาหรือลำบากอยู่แล้ว อีกอย่าง นับดาวก็เข้าไปคุยเล่นกับแม่ออกจะบ่อย

(นับดาวน่ารักมากเลยนะกฤต มาหาแม่ทุกวันเลย ทำไมแม่ไม่มีลูกสาวน่ารัก ๆ แบบนับดาวบ้างนะ)

“นับดาวก็เหมือนลูกสาวของแม่นั่นแหละครับ”

(แต่แม่อยากได้นับดาวมาเป็นลูกสาวจริง ๆ นี่นา ลูกสาวที่หมายถึงลูกสะใภ้น่ะ กฤตไม่สนใจหน่อยเหรอลูก)

“แม่ครับ ผมกับนับดาวเราเป็นแค่เพื่อนกัน” กฤตินเอ่ยอย่างอ่อนอกอ่อนใจ แม่เชียร์ให้เขากับนับดาวเลื่อนสถานะจากเพื่อนเป็นคนรักมาหลายปีแล้ว และก็ถูกปฏิเสธไปนับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่เคยคิดกับนับดาวเกินกว่าเพื่อน อีกอย่าง เป็นเพื่อนกันมันก็ดีอยู่แล้ว

สำหรับกฤติน ถ้าคิดจะคบหาใครสักคนเป็นคนรัก เขาจะไม่เริ่มต้นด้วยสถานะเพื่อน และถ้าเป็นเพื่อนกันแล้ว เขาก็จะไม่มีวันเลื่อนสถานะเป็นคนรักเด็ดขาด

แม่รู้ทุกอย่าง รู้ว่าเขาไม่ได้คิดกับนับดาวแบบนั้น รู้ว่าเขาไม่เคยคิดเรื่องมีครอบครัว แต่แม่ก็ยังเชียร์ไม่หยุด คงหวังว่าลูกชายคนนี้จะตกหลุมพรางเข้าสักวัน

(แม่รู้ แต่ก็เผื่อฟลุ๊คไงลูก) นั่นไง...คิดผิดที่ไหน

กฤตินทำได้แค่ส่งเสียงหัวเราะแห้ง ๆ กลับไป พูดคุยกันอีกสองสามประโยคก็ขอตัววางสาย ร่างสูงเดินกลับไปที่บริเวณขุดเจาะ มองภาพคนงานที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างขะมักเขม้น ภาวนาให้เจอหลักฐานที่สำคัญพอสำหรับงานนี้เร็ว ๆ เขาจะได้กลับกรุงเทพฯ ไปอยู่กับคนแก่ขี้เหงาบ้าง จะได้ไม่ต้องนึกอยากมีลูกสะใภ้มาอยู่เป็นเพื่อนอีก

.

.

“ไม่ได้! ชุดพังแบบนี้ให้คุณจีใส่ไม่ได้เด็ดขาด!”

เสียงของทีมงานที่กำลังถกเถียงกัน เรียกให้นางแบบหลายคนชะเง้อคอมองด้วยความสนใจ เหมือนจะมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้น ชุดฟินนาเล่ของวันนี้มีตำหนิบางอย่างที่ดีไซน์เนอร์ผู้ออกแบบคอลเลคชั่นนี้ไม่ยอมปล่อยผ่าน