9

“เช็ดอะไรคะ” ฉันต้องถามย้ำเพราะอารันเว้นจังหวะการพูด และทั้งที่ยังไม่รู้ความหมายแน่ชัด ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

“อาไม่สบาย…อยากให้แป้งมาเช็ดตัวให้”

“จะ…จริงเหรอคะ ละ…แล้วตอนนี้อารันอยู่ที่ไหน” ฉันลุกขึ้นพรวดด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าอารันไม่สบาย ถึงว่าทำไมน้ำเสียงฟังดูสั่นแปลกๆ

“อาอยู่ที่คอนโด แป้งมาหาอาได้ไหม ?”

“ค่ะ เดี๋ยวแป้งจะรีบไปนะคะ” ฉันตอบอย่างไม่คิด เพราะอารันอยู่ตัวคนเดียว ไม่สบายแบบนี้ต้องไม่มีใครดูแลแน่ๆ

วางสายเสร็จฉันก็รีบออกไปโบกแท็กซี่เพื่อตรงไปคอนโดของอารันทันที จริงๆ จะให้คนขับรถไปส่งก็ได้ แต่ฉันไม่อยากให้ใครรู้เฉยๆ

ตอนนี้ในใจมันกังวลและเป็นห่วง กลัวว่าอารันจะอาการหนัก

คอนโด

มาถึงฉันก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องของอารัน โชคดีที่เขาเคยพาฉันมาแวะที่นี่บ่อยๆ พนักงานเลยจำหน้าฉันได้

ฉันเอื้อมมือไปกดกริ่ง รอสักพักอารันก็ส่งข้อความมาบอกว่าประตูไม่ได้ล็อก ฉันเลยค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป

ในห้องนั่งเล่นว่างเปล่า อารันคงจะนอนอยู่ในห้อง

แกร๊ก~

“อารันเป็นยังไงบ้างคะ” ฉันแง้มประตูห้องนอนแล้วถาม ยังไม่ได้เปิดเข้าไป เพราะกลัวว่ามันจะดูเป็นการเสียมารยาท

“อาหนาวมากเลยแป้ง…” เสียงอารันตอบกลับมา ฉันจึงแทรกตัวเข้าไปในห้อง ตอนนี้กำลังเขานอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เตียง พลางมองสำรวจใบหน้าของอารันที่ตอนนี้ซีดเซียวเอามากๆ

“อารันหนาวเหรอคะ”

“อื้อ อาหนาวมาก”

“งั้นแป้งไปเอาเสื้อให้นะ” ตอนนี้อารันนอนถอดเสื้ออยู่ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงหนาว

ฉันทำท่าจะลุกขึ้นยืน ทว่าก็ถูกอารันคว้ามือมาจับแขนแล้วออกแรงดึงจนร่างฉันเซล้มบนร่างกำยำ

“อะ…อารัน” ฉันเบิกตากว้างเพราะอารันกอดรัดฉันแน่นมาก

“อาไม่อยากห่มผ้า…อยากห่มเนื้อมากกว่า” ประโยคหลังอารันเลื่อนใบหน้าเข้ามากระซิบใกล้ๆ ใบหู แถมยังใช้เรียวลิ้นแตะเลียติ่งหูเบาๆ

“อื้อ…อะ…อารัน” เอาอีกแล้ว ร่างกายของฉันอยู่ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกแล้ว

เพราะแบบนี้ไงถึงไม่อยากจะอยู่ใกล้เขามาก เพราะรู้ว่าฉันกำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้…

“แป้ง…” อารันเรียกชื่อเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็เงียบ พร้อมกับจับผ้าห่มขึ้นคลุมตัวฉันไว้

ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเรานอนอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกันโดยมีอารันนอนกอดฉันจากด้านหลัง

“…สามวันที่ผ่านมาคิดถึงอาบ้างไหม”

คำถามของคุณอาทำเอาก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ซึ่งแน่นอนว่าฉันคิดถึงอารันมาก แต่จะให้ตอบไปตรงๆ ฉันคงไม่กล้า

“ห้ามโกหกหัวใจตัวเองนะ” อารันรีบแย้งอย่างรู้ทัน เขาอ่านใจคนได้หรือไงกันนะ “เพราะอาคิดถึงแป้งมาก”

“….”

ตึกตัก! ตึกตัก!