ขย่มรัก 21 เอ็นอุดปาก ?

21

ฉันเดินกลับลงมารออารันที่ชั้นล่างตามคำสั่ง ก็ในเมื่ออารันบอกมาแบบนั้นฉันจะขัดอะไรได้ ที่นี่มันบริษัทของเขา

อยู่ๆ มันก็รู้สึกอยากกลับบ้านขึ้นมา บรรยากาศตอนที่ยืนอยู่ในห้องเมื่อกี้ราวกับมีรังสีความเจ็บปวดแผ่ออกมา ทั้งที่มันก็ไม่ได้มีอะไร แต่ทำไมฉันถึงสังหรณ์ใจแปลกๆ

ส่วนลึกของจิตใจคล้ายกำลังส่งเสียงเตือนว่าอารันอันตรายกว่าที่คิด และหากฉันยังถลำลึกลงไป วันข้างหน้าก็อาจจะต้องเสียใจเสียน้ำตา

แต่นี่ก็อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากความนอยด์ เพราะอารันเย็นชาใส่ฉันมากเกินไป มากจนจิตใจมันคิดไปต่างๆ นาๆ

เฮ้อ…

บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ฉันตัดใจจากอารันไม่ทันแล้ว

ฉันนั่งเล่นโทรศัพท์รออารันไปอยู่ราวๆ เกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนที่เขาจะเดินลงมา

“กลับบ้านกัน” พอได้ยินโทนเสียงฉันก็ต้องรีบเงยหน้าขี้นมองอารันทันที เขาดูอารมณ์ดีกว่าก่อนหน้านี้มากๆ

แถมตอนนี้สีหน้าก็ไม่บึ้งตึง แววตากลับมามองฉันเหมือนเดิมแล้ว

“ค่ะ…”

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเก็บโทรศัพทฺใส่กระเป๋า ทั้งที่ควรจะรู้สึกดีใจเพราะเหมือนอารันจะหายโกรธแล้ว แต่ทำไมกลับรู้สึกหม่นหมองแปลกๆ

หมับ!

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินนำอารันไปด้านนอก ข้อมือก็ถูกเขาคว้าเอาไว้ ก่อนที่ร่างสูงจะดึงฉันเข้าไปกอดอย่างแนบชิดพลางลูบศีรษะให้เบาๆ

ฉันยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ ไม่ได้ตกใจที่อารันทำแบบนี้ หยดน้ำตาปริ่มขึ้นมาคลอเต็มสองเบ้า ทำไมต้องยากร้องไห้ด้วยนะ อ่อนแอเกินไปแล้ว

“ขอโทษ…” อารันเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราต่างคนต่างเงียบไปนานหลายนาที

พอได้ยินคำขอโทษน้ำตามันก็ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างจนเปียกชุ่ม ฉันค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นกอดตอบอารันแล้วซุกหน้าเข้าหาแผงอกแกร่ง ปล่อยโฮสะอึกสะอื้นออกมาชุดใหญ่